Το κυνήγι της ευτυχίας

Ο Λούις Τόρες γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια στο Πουέρτο Ρίκο. Είχε πέντε αδέλφια. Ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια για μια άλλη γυναίκα. Σύντομα, η μητέρα μετακόμισε με τα παιδιά της στη Νέα Υόρκη. Ελπίζανε να βρουν εκεί μια καλύτερη ζωή. Εκεί μεγάλωσε στις φτωχογειτονιές. Ως Πορτορικανός, δεν είχε εύκολη ζωή στη Νέα Υόρκη. Τον θεωρούσαν άνθρωπο δεύτερης κατηγορίας. Ένιωθε σαν ένα τίποτα, αλλά ήθελε πάρα πολύ να έχει αξία. Έψαχνε τρόπους για να βρει ικανοποίηση. Ήθελε να είναι καλύτερος από τους άλλους. Στις φτωχογειτονιές της Νέας Υόρκης είδε πολλές ευκαιρίες για αυτό.

Ο Λούις προσπάθησε τα πάντα για να γίνει ο καλύτερος και πίστευε ότι τότε θα ήταν ικανοποιημένος. Τότε, επιτέλους, θα ένιωθε πλήρης. Και έτσι δοκίμασε το roller skating (σύγχρονα πατίνια) και έφτασε στο σημείο να μπορεί να καυχιέται για κάθε είδους ακροβατικά (εντυπωσιακά κόλπα), μόνο για να διαπιστώσει ότι ούτε αυτό τον ικανοποιούσε.

Στα 14 ή 15 του έγινε μέλος μιας συμμορίας. Και εκεί ίσχυε το εξής: αν είσαι σκληρός και δυνατός, τότε μετράς. Ο Λούις δεν του άρεσαν αυτές οι συμπλοκές, αλλά πάντα έμπλεκε σε αυτές. Ποτέ δεν έχασε ούτε έναν καβγά. Αυτό του χάρισε κύρος, αλλά δεν γέμιζε το κενό στην καρδιά του.

Αναζητούσε την ικανοποίηση σε υλικά αγαθά, δραστηριότητες, επιτεύγματα και σχέσεις. Όμως δεν την βρήκε εκεί. Τότε σκέφτηκε: “Αν μόνο μπορούσα να γίνω διάσημος, τότε θα ήμουν ευτυχισμένος”. Έτσι μπήκε στον κόσμο της μουσικής. Ήταν η εποχή του Έλβις Πρίσλεϊ, του Μπιλ Χέιλι και των Μπιτλς. Μαζί με φίλους ίδρυσε το συγκρότημα „Dawnie and the Twilights“. Και γνώρισαν επιτυχία. Απέκτησαν μάνατζερ, ο οποίος τους προμήθευε ολοκαίνουργια αυτοκίνητα και κοστούμια φτιαγμένα κατά παραγγελία. Όμως, μαζί με την επιτυχία στον κόσμο του θεάματος ήρθαν και άλλα πράγματα: τα ναρκωτικά και η ανηθικότητα. Μετά από κάποιο διάστημα, ο τραγουδιστής τους πέθανε από υπερβολική δόση. Αυτό ήταν ένα μεγάλο σοκ για τον Λούις.

Όμως δεν ήθελε να εγκαταλείψει το όνειρό του και έτσι ίδρυσε ένα νέο συγκρότημα, τους „Vampires“. Σύντομα θεωρήθηκε ο καλύτερος μπασίστας της Νέας Υόρκης, ενώ οι „Vampires“ ανακηρύχθηκαν το καλύτερο συγκρότημα της Νέας Υόρκης. Εκείνη την εποχή, η αφίσα τους αναρτήθηκε σε τεράστιο μέγεθος στο Broadway Building στην Τάιμ Σκουέαρ. Όμως, όταν ο Λούις έφτασε σε αυτό το αποκορύφωμα, συνειδητοποίησε ότι ο κόσμος του θεάματος δεν θα τον οδηγούσε προς τη σωστή κατεύθυνση.

Δεν περίμενε τίποτα από τη χριστιανική πίστη. Όταν ήταν παιδί, έπρεπε να πηγαίνει στην Καθολική Εκκλησία, επειδή έτσι ήθελε η μητέρα του. Συνδύαζε πολλές κακές εμπειρίες με την Εκκλησία και δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μαζί της. Ένιωθε μια λαχτάρα, αλλά δεν ήξερε πώς να την ικανοποιήσει. Κι έτσι συνέχισε την πορεία του στον κόσμο του θεάματος. Κατά τη διάρκεια των παραστάσεων ζούσαν μια συναρπαστική ζωή. Όλοι τους θαύμαζαν, τα κορίτσια ούρλιαζαν και λιποθυμούσαν. Αλλά στο τέλος της νύχτας, όταν ξεκινούσε η μέρα, ερχόταν η ανία. Ξανά και ξανά, στις ήσυχες στιγμές, ο Λούις ένιωθε ότι κάτι του έλειπε. Και δεν ήξερε πώς θα μπορούσε ποτέ να το βρει.

Κάποτε βρέθηκε με το συγκρότημά του σε ένα πάρτι με ναρκωτικά μαζί με μια συμμορία μοτοσικλετιστών στο Τζέρσεϊ Σίτι. Όταν ήταν όλοι υπό την επήρεια ναρκωτικών, κάποιος ρώτησε: „Ποιος είναι ο Θεός;“ Μιλούσαν γι„ αυτό όλη τη νύχτα και έβγαζαν τις πιο τρελές ιδέες. Αλλά στο τέλος ο Λούις σκέφτηκε: “Ελπίζω να μην υπάρχει Θεός. Γιατί αν υπάρχει Θεός, τότε έχω πρόβλημα». Αυτή ήταν μια τρομερή σκέψη γι’ αυτόν. Ήξερε ότι η ζωή του δεν θα μπορούσε να αρέσει στον Θεό. Απομάκρυνε αυτή τη σκέψη και συνέχισε να φοράει τη χαρούμενη μάσκα του.

Λίγο πριν από μια παγκόσμια περιοδεία, κατά την οποία ο Λούις, μαζί με το συγκρότημα „Bill Haley and the Comets“, επρόκειτο να αναμετρηθεί με τους Beatles, πήρε δύο εβδομάδες άδεια και πήγε στο σπίτι της μητέρας του. Δεν είχε υπολογίσει αυτό που τον περίμενε εκεί. Ο αδελφός του είχε γονατίσει στο πάτωμα και προσευχόταν δυνατά γι„ αυτόν. Μετά, δεν σταματούσε με τίποτα να του μιλάει για τον Ιησού Χριστό. Αυτό δεν του είχε συμβεί ποτέ πριν. Ο Λούις του φώναξε: «Σκάσε, αλλιώς θα φας ξύλο!» Τότε μπήκε στο σπίτι ο μεγαλύτερος αδελφός του, για τον οποίο έτρεφε μεγάλο σεβασμό. Και εκείνος του είπε ακριβώς το ίδιο. Ο Λούις δεν μπορούσε να το πιστέψει. Οι αδελφοί του μιλούν για τον Θεό; Αλλά δεν μπορούσε να αρνηθεί ότι κάτι είχε αλλάξει σε αυτούς. Ακτινοβολούσαν ειρήνη. Ο Λούις σκέφτηκε: «Αυτοί έχουν ειρήνη όταν διαβάζουν τη Βίβλο, ενώ εγώ κάνω τα πάντα για να βρω τέτοια ειρήνη;»

Ο μεγαλύτερος αδελφός του τον προσκάλεσε στη λειτουργία, όπου επρόκειτο να βαπτιστεί μαζί με τη σύζυγό του. Ο Λούις πήγε εκεί ντυμένος με τα καλύτερά του ρούχα και ένιωθε εντελώς εκτός τόπου. Κάθισε στην τελευταία σειρά και παρακολουθούσε ό,τι συνέβαινε. Η γυναίκα του αδελφού του βαπτίστηκε. Όταν βγήκε από το νερό, έκλαιγε. „Ηλίθια γυναίκα“, σκέφτηκε ο Λούις, „κλαίει για το τίποτα“. Στη συνέχεια βαπτίστηκε ο αδελφός του, και κι αυτός έκλαιγε. Αυτό ήταν πρόβλημα για τον Λούις! Ποτέ δεν είχε δει τον αδελφό του να κλαίει. Ήταν ένας σκληρός τύπος και κακοποιός, που δεν φοβόταν τίποτα και κανέναν. Ο Λούις δεν μπορούσε να καταλάβει τι γινόταν εκεί. Και τότε ξαφνικά του πέρασε από το μυαλό η σκέψη: „Είναι δυνατόν να βρήκε τον Θεό;“ Αυτή η σκέψη τον τρόμαξε, γιατί σκέφτηκε: „Αν υπάρχει πραγματικά ο Θεός, τότε έχω πρόβλημα“. Αντιστάθηκε σε αυτές τις σκέψεις, αλλά δεν τον άφηναν σε ησυχία. Ήθελε απλώς να φύγει. Του ήταν ξεκάθαρο ότι θα έχανε όλα όσα είχε, αν ακολουθούσε τον δρόμο του αδελφού του. Τέλος η καριέρα του, τέρμα η παγκόσμια περιοδεία, τέρμα ο επικείμενος ανταγωνισμός με τους Beatles. Ήθελε να επιστρέψει στη δουλειά του. Αλλά ακριβώς τη στιγμή που ετοιμαζόταν να φύγει, έλαβε ένα τηλεφώνημα: η περιοδεία και ο ανταγωνισμός με τους Beatles είχαν αναβληθεί.

Ο Λούις συνέχισε να απομακρύνεται από τον Θεό. Πήγε σε ένα πάρτι, όπου οι άνθρωποι χοροπηδούσαν στην πίστα σαν ζώα. Είχε συνηθίσει κάτι τέτοιο και συμμετείχε κι ο ίδιος. Όταν έκανε ένα διάλειμμα και κοίταξε τη σκηνή συνολικά, τον κατέλαβε ξαφνικά αηδία. „Αυτοί οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν ζώα“, σκέφτηκε. Ο Θεός του έδειξε πώς ΕΚΕΙΝΟΣ βλέπει όλα αυτά. Ο Λούις σήκωσε το βλέμμα και προσευχήθηκε: „Θεέ μου, αν είσαι εκεί, τότε άλλαξέ με!“ Είχε απλώς βαρεθεί να ζει σε αυτόν τον τεχνητό κόσμο και να αναζητά μάταια την ειρήνη και την πληρότητα.

Πήγε στο σπίτι του. Όλη του η ζωή πέρασε μπροστά από τα μάτια του. Ένιωθε τόσο ένοχος, τόσο συντριμμένος από τη σκέψη ότι ήταν χαμένος. Αλλά δεν ήθελε να είναι χαμένος. Ήθελε να βρει την ειρήνη που είχαν οι αδελφοί του. Έπεσε στα γόνατα και πάλεψε με τον Θεό. „Άλλαξέ με!“ Και καθώς ήταν γονατισμένος εκεί και προσευχόταν, ξαφνικά δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό του και ένιωσε μια παράξενη ζεστασιά στην καρδιά του. Ποτέ πριν δεν είχε βιώσει κάτι τέτοιο. Και ο Θεός τον βοήθησε. Ο Λούις έγινε ένας νέος άνθρωπος, που αγαπούσε τον Ιησού και ήταν αποφασισμένος να ζήσει μαζί Του και για Εκείνον. Τα δάκρυα μετατράπηκαν σε δάκρυα χαράς. Ένιωσε τον Θεό να του αφαιρεί το βάρος της ενοχής και μια ειρήνη να τον κατακλύζει. Για πρώτη φορά στη ζωή του βίωσε την παρουσία του Θεού. Προσευχήθηκε για απελευθέρωση από τα ναρκωτικά, τα τσιγάρα και το αλκοόλ. Σηκώθηκε μετά από αυτή την προσευχή και ήταν ελεύθερος. Ποτέ ξανά δεν ένιωσε την επιθυμία για αυτά τα πράγματα. Στον Ιησού βρήκε την πληρότητα που τόσο καιρό είχε αναζητήσει μάταια. Ο Λούις έκοψε κάθε δεσμό με το παρελθόν του και ξεκίνησε μια νέα ζωή.

Έγινε πάστορας και ευαγγελιστής. Πολλοί άνθρωποι γνώρισαν τον Ιησού χάρη στο έργο του και βρήκαν την πλήρωσή τους σ’ Αυτόν. Σήμερα, ο Λούις Τόρες είναι υπεύθυνος εκπαίδευσης για την προσωπική και δημόσια ευαγγελιστική δράση της ASI-Βόρειας Αμερικής και διευθυντής της Σχολής Ευαγγελισμού Black Hills Missions.

Εκεί έχει ήδη εκπαιδεύσει εκατοντάδες νέους, οι οποίοι, ως διδάσκαλοι της Αγίας Γραφής, ευαγγελιστές ή απλώς λαϊκοί ενθουσιώδεις για την ιεραποστολή, αποτελούν ανεκτίμητη ευλογία. Πόσα καλά μπορούν να προκύψουν όταν ένας νέος αφιερώνεται πλήρως στον Θεό!