Η Καινή Διαθήκη αναφέρει σε επτά σημεία ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Δημιουργός. (Ιωάν. 1,1-3 + 14· Εβρ. 1,1.2) Στην Επιστολή προς Κολοσσαείς 1,15-16 αναγράφεται: „Όλα δημιουργήθηκαν μέσω αυτού και για αυτόν.“ Ποια είναι η σχέση μεταξύ του Ιησού ως Δημιουργού και του Σαββάτου;

Την απάντηση μας δίνει η Γένεση 2,2-3: „Και έτσι ο Θεός ολοκλήρωσε την έβδομη ημέρα τα έργα που είχε δημιουργήσει, και αναπαύθηκε την έβδομη ημέρα από όλα τα έργα που είχε δημιουργήσει. “Και ο Θεός ευλόγησε την έβδομη ημέρα και την αγίασε, επειδή εκείνη την ημέρα αναπαύθηκε από όλα τα έργα του, τα οποία ο Θεός είχε δημιουργήσει και κατασκευάσει.»

Αυτό επισημαίνει ο Ψαλμός 111,4: „Ο ευγενικός και ελεήμων Κύριος έχει αφήσει μνήμη των θαυμάτων Του.“

Το Σάββατο δεν είναι ανθρώπινη εφεύρεση, αλλά μια ιδέα του Δημιουργού και Σωτήρα μας, του Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και ο Ιησούς μπόρεσε να εξηγήσει στους Ιουδαίους ότι είναι ο Κύριος του Σαββάτου (Μάρκος 2,27-28).

Μετά από έξι ημέρες δημιουργίας, την έβδομη ημέρα γιορτάστηκε η δημιουργία. Η δημιουργία του κόσμου ολοκληρώθηκε με το Σάββατο.

Το Σάββατο δεν μπορεί να εξηγηθεί ούτε από την αστρονομία ούτε από την ηθική. Ο μόνος λόγος για το Σάββατο και την ύπαρξη της εβδομάδας των επτά ημερών είναι η θέσπισή της από τον Δημιουργό. Χωρίς Αυτόν δεν θα υπήρχε Σάββατο. Δεδομένου ότι το Σάββατο είναι η ημέρα μνήμης της δημιουργίας που πραγματοποίησε ο Χριστός, αποτελεί σημάδι της αγάπης και της δύναμης του Χριστού για όλους τους ανθρώπους.

Ο απόστολος Ιωάννης επισημαίνει ότι ο Θεός έχει ορίσει μια συγκεκριμένη ημέρα. Σύμφωνα με την Αποκάλυψη 1,10, λέει: „Το Πνεύμα κατέβηκε πάνω μου την Ημέρα του Κυρίου…“

Σε ποια ημέρα αναφέρεται ο Ιωάννης; Η μόνη ημέρα που αναφέρεται στη Βίβλο ως «ημέρα του Θεού» είναι το Σάββατο. Έτσι αναγράφεται στις Δέκα Εντολές: „Αλλά την έβδομη ημέρα είναι το Σάββατο του Κυρίου, του Θεού σου.“ (Έξοδος 20,10) Μέσω του προφήτη Ησαΐα, ο Θεός αναφέρεται στο Σάββατο ως „την ιερή μου ημέρα“. „Ο Κύριος λέει: Τηρείτε το Σάββατο ως την ημέρα που μου ανήκει! Μην το ατιμάζετε ασχολούμενοι με τις δραστηριότητές σας. Μην το βεβηλώνετε με ταξίδια, εργασία ή οποιεσδήποτε δουλειές. Τιμάτε το ως ημέρα χαράς! Τότε εγώ ο ίδιος θα είμαι η πηγή της χαράς σας. Θα σας κάνω να θριαμβεύσετε πάνω σε όλα τα εμπόδια…“ (Ιεσ. 58,13.14 GN)

Ο απόστολος Παύλος εξηγεί στην Α΄ Κορινθίους 10,4 ότι ήταν ο Χριστός. Λέει: „Ο πνευματικός βράχος που τους ακολουθούσε ήταν ο Χριστός.“

Ο Χριστός οδήγησε τον λαό του Θεού, με τη στήλη σύννεφων και φωτιάς, από την Αίγυπτο, διαμέσου της ερήμου, προς τη Χαναάν. Ποια είναι η σχέση μεταξύ του Ιησού Χριστού, του οδηγού του λαού του Θεού, και του Σαββάτου;

Στην έρημο δεν φυτρώνει σχεδόν τίποτα. Γι’ αυτό ο Χριστός τροφοδοτούσε τον λαό καθημερινά με μάννα για σχεδόν 40 χρόνια. Στο Β’ Μωυσικό 16 περιγράφεται λεπτομερώς αυτό το γεγονός. Η μάννα έπρεπε να καταναλώνεται κάθε μέρα. Ό,τι δεν τρώγονταν, χαλάγε μέχρι την επόμενη μέρα. Την έκτη ημέρα, όμως, έπρεπε να μαζέψουν διπλή ποσότητα, επειδή το Σάββατο δεν δινόταν μάννα. Ωστόσο, από την Παρασκευή μέχρι το Σάββατο, η μάννα που είχαν μαζέψει δεν χαλάγε. Αυτό το γεγονός δείχνει ότι ο Χριστός, μέσω της μάννας, τους έμαθε να τηρούν το Σάββατο για σαράντα χρόνια.

Γιατί ο Υιός του Θεού ενήργησε έτσι; Ας διαβάσουμε την αιτιολόγησή Του στο εδάφιο 4:
„Τότε ο Κύριος είπε στον Μωυσή: “Ιδού, θα σας στείλω ψωμί από τον ουρανό, και ο λαός θα βγαίνει και θα μαζεύει κάθε μέρα ό,τι χρειάζεται για εκείνη την ημέρα, για να δω αν θα τηρεί τον νόμο Μου ή όχι.»
Ο Υιός του Θεού δοκίμασε τον λαό Του μέσω της αγιοποίησης του Σαββάτου, για να δει αν τηρούν τον νόμο Του· δηλαδή, αν Τον εμπιστεύονται και Τον υπακούν. Στα εδάφια 27 και 28 αναφέρουν:
„Την έβδομη όμως ημέρα, μερικοί από τον λαό βγήκαν έξω για να μαζέψουν τροφή, αλλά δεν βρήκαν τίποτα. Τότε ο Κύριος είπε στον Μωυσή: “Μέχρι πότε θα αρνείστε να τηρείτε τις εντολές και τις οδηγίες Μου;»»
Ο Ιησούς Χριστός δεν ρώτησε: «Πόσο καιρό θα αρνείστε να τηρείτε το Σάββατο;». Εξέτασε τη συνολική σχέση τους μαζί Του, αν Τον εμπιστεύονται και Τον υπακούν, με βάση το αν αγιάζουν το Σάββατό Του.

Ποιος έγραψε τις Εντολές με το ίδιο του το δάχτυλο πάνω σε πέτρινες πλάκες; Σύμφωνα με την Α΄ Κορινθίους 10,4, ήταν ο Χριστός, ο οποίος συνόδευε τον λαό του Θεού μέσα από τη στήλη σύννεφων και φωτιάς. Αυτός επίσης τον οδήγησε έξω από την Αίγυπτο (βλ. Έξοδος 20,2 και Ιούδας 4β,5). Αυτό σημαίνει ότι ο Υιός του Θεού είναι ο θεϊκός νομοθέτης. Ο ίδιος έγραψε τις Δέκα Εντολές σε πέτρινες πλάκες και τις παρέδωσε στον Μωυσή.

Ο Θεός ανέθεσε στους ανθρώπους να γράψουν ολόκληρη τη Βίβλο. Όχι όμως και τις Δέκα Εντολές. Αυτές τις έγραψε ο ίδιος. Όταν ο Μωυσής, οργισμένος λόγω του χορού γύρω από το Χρυσό Μόσχο, έσπασε τις πέτρινες πλάκες, έλαβε εντολή από τον Χριστό να ετοιμάσει δύο νέες πλάκες. Ωστόσο, ο Θεός δεν ανέθεσε στον Μωυσή τη συγγραφή τους ούτε αυτή τη φορά. Ο Χριστός έγραψε ο ίδιος για δεύτερη φορά τις Δέκα Εντολές σε πέτρινες πλάκες και διέταξε να φυλαχθούν σε μια ειδική κιβωτό στο Άγιο των Αγίων του Ναού. (βλ. Έξοδος 32,16 και Δευτερονόμιο 10,1-5) Ένα εκπληκτικό γεγονός: ο Θεός έγραψε ο ίδιος τις Δέκα Εντολές.

Το υλικό γραφής – η πέτρα – υποδηλώνει μονιμότητα. Δεν γράφει κανείς πάνω στην πέτρα με την πρόθεση να το αλλάξει αργότερα.

Γι’ αυτό ο Χριστός λέει για αυτόν τον νόμο:

„Μέχρι να περάσουν ο ουρανός και η γη, ούτε το παραμικρό γράμμα ούτε μια κουκκίδα από τον Νόμο δεν θα περάσει.“ (Ματθ. 5,18)

Αυτός ο νόμος θα αποτελέσει τη βάση της Παγκόσμιας Κρίσης. Ο Ιάκωβος αναφέρει τις Δέκα Εντολές „ο βασιλικός νόμος“, „ο νόμος της ελευθερίας“.“ (Ιακ. 2,8.12)

Ο Χριστός, ο θεϊκός νομοθέτης, λέει: „Αν με αγαπάτε, θα τηρείτε τις εντολές μου.“ (Ιωάν. 14,15)

Με αυτή τη δήλωση δεν αναφέρεται μόνο στις εντολές Του στα Ευαγγέλια, αλλά και στις Δέκα Εντολές. Σε αυτές, το Σάββατο αιτιολογείται με βάση τη Δημιουργία. Αυτό σημαίνει ότι ο άνθρωπος που τηρεί το Σάββατο αναγνωρίζει με αυτόν τον τρόπο την κυριαρχία του Θεού και το δικαίωμα εξουσίας του Δημιουργού.

Ο Ιησούς ονομάζει την ημέρα ανάπαυσης „Σάββατο του Κυρίου, του Θεού σου“ (Έξοδος 20,10). Αν και ο Ιησούς εξηγεί ότι το Σάββατο δημιουργήθηκε για χάρη του ανθρώπου (Μάρκος 2,27), καθώς αυτό παραμένει ιδιοκτησία του Θεού. Ο Ιησούς είναι ο Κύριος του Σαββάτου, όχι εμείς. Αυτό σημαίνει ότι το Σάββατο αντλεί την ιερότητά του από την παρουσία του Θεού. Το Σάββατο είναι ένα δώρο του Δημιουργού μας, με σκοπό να προστατεύσει και να διατηρήσει τη σχέση μας με τον Θεό. Όποιος δεν εισέρχεται στην κοινωνία με τον Θεό, έχει χάσει την ουσία του Σαββάτου.

Ο Χριστός χαρακτήρισε την εντολή για το Σάββατο ως την πιο περιεκτική εντολή του Δεκάλογου (Έξοδος 20,8-11). Από αυτή την εντολή μαθαίνουμε ότι ο Κύριος (Γιαχβέ) είναι ο Δημιουργός του ουρανού και της γης.

Μόνο σε αυτή την εντολή περιλαμβάνονται όλα όσα απαιτούνται για τη νομικά έγκυρη θέσπιση ενός νόμου: το όνομα, το αξίωμα και η επικράτεια του νομοθέτη: „Ιαχβέ, Δημιουργός του ουρανού και της γης“. Τα ίδια χαρακτηριστικά περιλαμβάνει κάθε υπογραφή που θέτει έναν νόμο σε ισχύ, π.χ. „Φρανκ-Βάλτερ Στάινμαϊερ, Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας“. Μέσω της εντολής του Σαββάτου, οι Δέκα Εντολές τέθηκαν τυπικά σε ισχύ. Το Σάββατο είναι η υπογραφή του Θεού, η σφραγίδα του Θεού, κάτω από τον νόμο Του.

Αναρωτήθηκα γιατί το θεϊκό δώρο του Σαββάτου είναι ταυτόχρονα και εντολή. Βρήκα την ακόλουθη απάντηση: Ο Θεός το έκανε αυτό για να μας διατηρήσει αυτό το δώρο. Διαφορετικά, θα κάναμε ό,τι θέλαμε με το Σάββατο. Βλέπουμε άλλωστε ότι, παρά την εντολή, αυτό συμβαίνει συχνά.

Με το παρόν διαπιστώσαμε μια ακόμη σχέση μεταξύ του Χριστού και του Σαββάτου. Ως θεϊκός νομοθέτης, ενσωμάτωσε την εντολή του Σαββάτου στις Δέκα Εντολές και της έδωσε τον χαρακτήρα της υπογραφής, της σφραγίδας.

Στο Δευτερονόμιο 5 επαναλαμβάνονται οι Δέκα Εντολές. Η εντολή για το Σάββατο αναγράφεται λεπτομερώς στα εδάφια 12-15.

Στο Β΄ Μωυσικό 20, η τήρηση του Σαββάτου αιτιολογείται με αναφορά στη Δημιουργία. Στο Πέμπτο Μωυσικό 5, η τήρηση του Σαββάτου αιτιολογείται με την απελευθέρωση από τη σκλαβιά στην Αίγυπτο (Στίχος 15).

Η αναφορά στην έξοδο από την Αίγυπτο αποτελεί μια επιπλέον αιτιολόγηση για την τήρηση του Σαββάτου. Αυτό δείχνει ότι το Σάββατο έχει μια ευρύτερη σημασία από το να είναι απλώς μια ημέρα μνήμης της Δημιουργίας. Στη Βίβλο, η Αίγυπτος συμβολίζει τον οίκο της δουλείας, από τον οποίο ο Κύριος ελευθέρωσε τον λαό Του. (Έξοδος 20,2· βλ. Αποκάλυψη 11,8) Η απελευθέρωση από τη σκλαβιά, η έξοδος χάρη στο αίμα του Αρνίου (Πάσχα), η σωτηρία από την υπερδύναμη του εχθρού και η αναχώρηση προς τη Γη της Επαγγελίας συμβολίζουν τη λύτρωση από τη σκλαβιά της αμαρτίας και του θανάτου. Αυτό σημαίνει ότι κάθε Σάββατο υπενθυμίζει επίσης τη λύτρωση μέσω του Ιησού Χριστού.

Φυσικά, και οι δύο αιτιολογήσεις για το Σάββατο είναι σημαντικές: αν ο Χριστός δεν ήταν ο Δημιουργός, δεν θα υπήρχε ανάσταση προς την αιώνια ζωή. Αλλά χωρίς τη σταύρωση, χωρίς το λυτρωτικό έργο του Ιησού, δεν θα μπορούσαμε ούτε να σωθούμε από τη δουλεία της αμαρτίας.

Το Σάββατο μας ενώνει με τον Χριστό, τον Δημιουργό και Σωτήρα.

Η σχέση του Σαββάτου με τη σωτηρία αποκαλύπτεται και με άλλο τρόπο. Αποτελεί σημάδι της διαθήκης μεταξύ του Θεού και των παιδιών Του. Ο Θεός ήθελε η τήρηση του Σαββάτου να τους χαρακτηρίζει ως λατρευτές Του.

Σύμφωνα με το Έξοδος 31:13, ο Θεός απαιτεί: „Τηρείτε το Σάββατό μου· διότι αποτελεί σημάδι μεταξύ εμού και υμών από γενεά σε γενεά, ώστε να γνωρίζετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο οποίος σας αγιάζει.“

Το Σάββατο είναι σημάδι ότι ο Κύριος μας αγιάζει. Ο «άγιος λαός» από το Έξοδος 19,5-6 αναφέρεται, στην Α΄ Πέτρου 2,9, στην εκκλησία της Καινής Διαθήκης. Ο Χριστός έχει γίνει για μας μέσο αγιασμού και σωτηρίας.

Στο Ιεζεκιήλ 20,20, η αγιοποίηση του Σαββάτου αιτιολογείται με τα λόγια: „για να γνωρίσετε ότι εγώ είμαι ο Κύριος, ο Θεός σας“. Αυτό αποτελεί αναφορά στη Δημιουργία. Ο Ιησούς μας έδωσε το Σάββατο ως σημάδι του έργου Του στη Δημιουργία και τη Λύτρωση.

Υπάρχουν δηλώσεις των προφητών σχετικά με το Σάββατο; Υπάρχουν πολλές. Ας δούμε δύο παραδείγματα:

Μέσω του προφήτη Ιερεμία, ο Χριστός έστειλε την ακόλουθη προειδοποίηση στον λαό Του (Ιερ. 17,27):

„Αν όμως δεν υπακούσετε στην εντολή μου να αγιάζετε την ημέρα του Σαββάτου και να μην μεταφέρετε φορτία μέσα από τις πύλες της Ιερουσαλήμ την ημέρα του Σαββάτου, θα ανάψω φωτιά στις πύλες της, η οποία θα κατακαύσει τα στερεά σπίτια της Ιερουσαλήμ και δεν θα μπορεί να σβήσει.“

17 χρόνια αργότερα, αυτή η προφητεία έγινε πικρή πραγματικότητα. Σύμφωνα με τον Ιερεμία 52:12-13, ο Ναός του Κυρίου και όλα τα μεγάλα κτίρια της Ιερουσαλήμ καταστράφηκαν από τους Βαβυλώνιους.

Ο Ιησούς Χριστός, ο θεϊκός εντολέας των προφητών, έδωσε έμφαση στο Σάββατο. Ο Χριστός, μέσω του Ιερεμία, επισήμανε τις εξωτερικές συνθήκες: το Σάββατο δεν πρέπει να φέρουν φορτία ούτε να εργάζονται, διότι η εξωτερική ανάπαυση αποτελεί προϋπόθεση για την πνευματική ανάπαυση και αναζωογόνηση το Σάββατο.

Μέσω του προφήτη Δανιήλ, ο Χριστός προφήτευσε ότι θα έρθει κάποιος που θα „υπάγεται“, να αλλάξει τον νόμο του Θεού. Αυτό έχει να κάνει με το Σάββατο. Στο Δανιήλ 7:25, αυτή η δύναμη αναφέρεται συμβολικά ως „μικρό κέρατο“.

„Θα βλασφημήσει τον Ύψιστο και θα καταστρέψει τους αγίους του Ύψιστου, και θα τολμήσει να αλλάξει τις γιορτές και τον νόμο. Θα παραδοθούν στα χέρια του για έναν καιρό, δύο καιρούς και μισό καιρό.“

Τι άλλαξε στο νόμο του Θεού; Η σύγκριση των Δέκα Εντολών της Βίβλου με τους κατηχισμούς μας δείχνει:

1. Η εντολή που απαγορεύει τη λατρεία των εικόνων αφαιρέθηκε από τις Δέκα Εντολές.
2. Το Σάββατο μετατράπηκε σε Κυριακή. Με αυτόν τον τρόπο, η ημέρα ανάπαυσης που ορίζεται στις Δέκα Εντολές – το Σάββατο – άλλαξε.
3. Για να γίνουν και πάλι δέκα εντολές, η τελευταία χωρίστηκε σε δύο εντολές.

Ο απόστολος Πέτρος λέει (1 Πέτρου 2,21), ο Χριστός μας άφησε ένα παράδειγμα, „ότι πρέπει να ακολουθήσετε τα βήματά του“. Ο απόστολος Ιωάννης τονίζει (1 Ιωάν. 2,6): „Όποιος λέει ότι μένει μέσα Του, ας περπατάει κι αυτός όπως περπάτησε Εκείνος.“ Η επίγεια ζωή του Ιησού πρέπει να αποτελεί για εμάς πρότυπο.

Ο Ιησούς παρευρέθηκε στη λειτουργία το Σάββατο και συμμετείχε ενεργά σε αυτήν: „Και έφτασε στη Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει, και, σύμφωνα με τη συνήθειά του, πήγε στη συναγωγή την ημέρα του Σαββάτου, σηκώθηκε και ήθελε να διαβάσει.“ (Λουκ. 4,16)

Ο Ιησούς περπατούσε το Σάββατο στη φύση μαζί με τους μαθητές του:

„Εκείνη την εποχή, ο Ιησούς περπατούσε μέσα σε ένα σιτοχώραφο το Σάββατο· και οι μαθητές του, επειδή πεινούσαν, άρχισαν να κόβουν στάχυα και να τρώνε.“ (Ματθ. 12,1)

Ο Ιησούς έκανε καλό το Σάββατο: „Γι“ αυτό, λοιπόν, επιτρέπεται να κάνουμε το καλό το Σάββατο.» (Ματθ. 12,10-13, εδ. 12β)

Οι επισκέψεις σε ασθενείς και η φιλοξενία το Σάββατο έχουν μεγάλη σημασία: „Και αμέσως βγήκαν από τη συναγωγή και πήγαν στο σπίτι του Σίμωνα και του Ανδρέα, μαζί με τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη. Και η πεθερά του Σίμωνα ήταν ξαπλωμένη και είχε πυρετό.“ (Μάρκος 1,21-29, ιδίως 29,30) Ο Ιησούς την θεράπευσε.

Ο Ιησούς, ο θεϊκός νομοθέτης, αγίασε το Σάββατο ως άνθρωπος επί της γης: δεν τήρησε, όμως, τους ανθρώπινους νόμους των Ιουδαίων.

Ως „Ο Άρχοντας του Σαββάτου“ (Μάρκος 2, 28 EB) Ο Ιησούς δίνει οδηγίες που μας δείχνουν πώς να βιώσουμε την ευλογία που θέλει να μας χαρίσει ειδικά αυτή την ημέρα. Το Σάββατο είναι μια ευλογημένη ημέρα, μια ιερή ημέρα και μια ημέρα ανάπαυσης.

Ιησούς „ευλόγησε την έβδομη ημέρα και την αγίασε, επειδή εκείνη την ημέρα αναπαύθηκε από όλα τα έργα του.“ (Γένεση 2:3)

Το Σάββατο, η ημέρα του Ιησού Χριστού, το χριστιανικό Σάββατο, είναι χαρά για όλους όσους βρίσκονται εν Χριστώ. Πρέπει να το „Επιθυμία“ ονομάζεται – βλ. Ησ. 58,13.

Ο Ιησούς είπε στους μαθητές του ότι ήταν ο Δάσκαλός τους (Ιωάν. 13,13) και αυτοί οι φίλοι του. „Είστε φίλοι μου, αν κάνετε ό,τι σας προστάζω.“ (Ιωάν. 15,14)

Τι έμαθαν από τον Ιησού σχετικά με το Σάββατο; Στο κατά Λουκά 23, 54 έως 24, 1 αναφέρεται: „Και ήταν η ημέρα της προετοιμασίας (η σημερινή μας Παρασκευή), και έφτασε το Σάββατο.“ (Σύμφωνα με το βιβλικό χρονολόγιο, το Σάββατο αρχίζει με τη δύση του ήλιου: Γένεση 1,5· Λευιτικό 23,32· Νεεμίας 13,19· Λουκάς 4,31.40).

„Τις ακολουθούσαν όμως οι γυναίκες που είχαν έρθει μαζί του από τη Γαλιλαία, και παρακολούθησαν τον τάφο και πώς τοποθετήθηκε το σώμα του. Επέστρεψαν όμως και ετοίμασαν αρώματα και αλοιφές. Και κατά τη διάρκεια του Σαββάτου παρέμειναν σε ησυχία, σύμφωνα με τον νόμο. Την πρώτη όμως ημέρα της εβδομάδας (Κυριακή), πολύ νωρίς, ήρθαν στον τάφο, φέρνοντας τα αρώματα που είχαν ετοιμάσει.“

Οι μαθητές είχαν μάθει από τον Δάσκαλό τους και φίλο τους. Τήρησαν το Σάββατο, ακόμη και εν μέσω της επείγουσας ανάγκης να προετοιμάσουν το σώμα του Ιησού για την ταφή. Μόλις έληξε το Σάββατο, άρχισαν τη δουλειά τους και έφτασαν στον τάφο νωρίς την πρώτη ημέρα της εβδομάδας, φέρνοντας τα αρώματα.

„Όταν όμως ο Ιησούς αναστήθηκε νωρίς την πρώτη ημέρα της εβδομάδας…“ (Μάρκος 16,9)

Η ανάσταση του Ιησού από τους νεκρούς είναι ένα μεγαλειώδες γεγονός. Χωρίς αυτήν, η πίστη μας θα ήταν μάταιη. (1 Κορ. 15,17-18) Θα έπρεπε, λοιπόν, να γιορτάζουμε την Ημέρα της Ανάστασης;

Στις 10 Εντολές, το Σάββατο είναι η ημέρα μνήμης της Δημιουργίας που πραγματοποίησε ο Χριστός (Έξοδος 20,11). Είναι επίσης η ημέρα εορτασμού της απελευθέρωσης του λαού του Ισραήλ από τη σκλαβιά στην Αίγυπτο (βλ. Δευτερονόμιο, 15), η οποία πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση του Υιού του Θεού. Το Σάββατο είναι η ημέρα μνήμης για όλα τα θαυμαστά έργα του Υιού του Θεού στη Δημιουργία και τη Λύτρωση. Ό,τι έκανε ο Ιησούς Χριστός για εμάς στο Σταυρό και ολοκλήρωσε με την Ανάσταση, αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο. Ο θάνατος στο σταυρό χωρίς Ανάσταση δεν θα μπορούσε να μας βοηθήσει. Ούτε και η Ανάσταση χωρίς τη θυσία του Σταυρού. Και τα δύο είναι αδιαχώριστα συνδεδεμένα. Και η ημέρα μνήμης και για τα δύο είναι το Σάββατο.

„Ζητήστε από τον Θεό να μην χρειαστεί να φύγετε το χειμώνα ή κατά τη διάρκεια του Σαββάτου.“ (Ματθ. 24,20)

Μήπως οι χριστιανοί το 66 μ.Χ., κατά την πολιορκία της Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους, θυμήθηκαν τα λόγια του Ιησού; Σίγουρα! Πώς εισακούσε ο Κύριος την προσευχή τους; Η φυγή των χριστιανών έλαβε χώρα (σύμφωνα με το δικό μας ημερολόγιο) στις 19 Οκτωβρίου του 66, δηλαδή ακριβώς πριν από την έναρξη της περιόδου των βροχών. Αν έπρεπε οπωσδήποτε να φύγουν, τότε αυτή ήταν, από την άποψη της εποχής, μια ευνοϊκή στιγμή.

Πώς εκπληρώθηκε το άλλο μέρος της παράκλησης, δηλαδή να μην χρειαστεί να φύγουν το Σάββατο; Οι Ρωμαίοι αποσύρθηκαν από την Ιερουσαλήμ την Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου του 66 μ.Χ. Ο Ιησούς είχε τονίσει με μεγάλη έμφαση την ανάγκη για άμεση φυγή. Γιατί δεν έφυγαν αμέσως;

Η Παρασκευή ήταν πολύ σύντομη για να καταφύγουν, καθώς το Σάββατο ξεκινούσε περίπου στις 18:00. Σύμφωνα με τις οδηγίες του Ιησού, έπρεπε να καταφύγουν στα βουνά, δηλαδή στην περιοχή της Ανατολικής Ιορδανίας. Η διαδρομή μέχρι εκεί ήταν πολύ μεγάλη για να την καλύψουν πριν από την έναρξη του Σαββάτου. Το Σάββατο δεν κατέφυγαν, αλλά τήρησαν την ημέρα αυτή σύμφωνα με την εντολή του Χριστού. Κατέφυγαν την Κυριακή, 19 Οκτωβρίου, στη μικρή πόλη Πέλλα στην περιοχή της Ανατολικής Ιορδανίας.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, 35 χρόνια μετά το θάνατο του Ιησού, η εκκλησία της Ιερουσαλήμ δεν είχε καμία γνώση σχετικά με τη μετατόπιση του Σαββάτου στην πρώτη ημέρα της εβδομάδας προς τιμήν της Ανάστασής του.

Όταν ο Ιησούς βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή στον Ιορδάνη, ο Ιωάννης αποκάλυψε, μέσω του Πνεύματος του Θεού, ποιος είναι ο Ιησούς: „Ιδού, το Αρνίο του Θεού, το οποίο φέρει την αμαρτία του κόσμου“. Στο βιβλίο της Αποκάλυψης, που έχει το όνομα „Η Αποκάλυψη του Ιησού Χριστού“ (Αποκ. 1,1), λέγεται για τους λυτρωμένους: „Αυτοί… ακολουθούν το Αρνίο, όπου κι αν πάει.“ (Αποκ. 14,4). Στους επόμενους στίχους συναντάμε το τελευταίο μήνυμα του Θεού προς τους ανθρώπους. Ο πρώτος άγγελος καλεί σε λατρεία του Δημιουργού (Αποκ. 14,7). Η λατρεία του Δημιουργού συνδέεται στενά με το Σάββατο. Στο ίδιο κεφάλαιο (Στίχοι 9 και 11) αναφέρεται σε όσους λατρεύουν „το θηρίο“. Εκεί προειδοποιείται έντονα να μην δεχτεί κανείς το „σήμα του θηρίου“· όσοι το δεχτούν, θα χαθούν. Το χάραγμα φαίνεται να αποτελεί αντίθετο σύμβολο προς το Σάββατο. Για τους σωζόμενους, το εδάφιο 12 αναφέρει ότι „τηρούν τις εντολές του Θεού και έχουν πίστη στον Ιησού“.“

Η Αποκάλυψη 12 αναφέρεται σε όσους νίκησαν τον Κατηγόρο „μέσω του αίματος του Αρνίου“ (στίχος 11). Χαρακτηρίζεται επίσης από το γεγονός ότι „Να τηρούμε τις εντολές του Θεού και να έχουμε τη μαρτυρία του Ιησού“. (V. 17)

Είναι προφανές ότι το Αρνίο του Θεού αποδίδει μεγάλη σημασία στη λατρεία του Θεού, στην τήρηση των εντολών Του και, κατά συνέπεια, και στο „Σάββατο του Κυρίου“.

Ο Ιησούς υποσχέθηκε, σύμφωνα με το Κατά Ιωάννη 14,3: „Θέλω να επιστρέψω και να σας πάρω κοντά μου.“ Αξίζει να σημειωθεί, σε αυτό το πλαίσιο, το κεφάλαιο 14 της Αποκάλυψης. Σε αυτό το κεφάλαιο περιγράφεται το τελευταίο μήνυμα του Θεού προς τους ανθρώπους πριν από την επάνοδο του Ιησού. Στο εδάφιο 14, ο Ιησούς Χριστός παρουσιάζεται ως ο ερχόμενος Βασιλιάς, που έρχεται για τη συγκομιδή. Στο εδάφιο 12, όσοι τον περιμένουν περιγράφονται ως εξής: „Αυτοί εδώ είναι εκείνοι που τηρούν τις εντολές του Θεού και την πίστη στον Ιησού.“ Στο εδάφιο 7, με τις λέξεις „Προσκυνήστε αυτόν που δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα και τις πηγές“ γίνεται αναφορά στην εντολή του Σαββάτου. Αυτό δείχνει ότι, για τον Ιησού, το Σάββατο έχει ιδιαίτερη σημασία ακόμη και κατά την περίοδο πριν από τη δεύτερη έλευση Του.

Στο Ιακ. 4,12 αναφέρεται: „Υπάρχει ένας που είναι νομοθέτης και δικαστής.“

Το όνομά του δεν αναφέρεται εκεί. Μαθαίνουμε μόνο ότι ο νομοθέτης και ο κριτής είναι το ίδιο πρόσωπο. Στην Αποκ. 19,11-13, αυτός που κρίνει, ο „Λόγος του Θεού“ . Αυτή είναι μια ονομασία για τον Ιησού. Στο Κατ. 5,22 αναφέρεται ότι ο Πατέρας έχει παραδώσει κάθε κρίση στον Υιό. Σύμφωνα με ποιον νόμο θα κρίνει;

Στο βιβλίο του Εκκλησιαστή 12,13-14 αναφέρεται ότι „τις εντολές του“ αποτελούν τη βάση. Στο Ιάκωβο 2,8-13 αποδεικνύεται ότι πρόκειται για τις Δέκα Εντολές. Το Σάββατο αποτελεί μέρος των Δέκα Εντολών.

Ο Ιησούς ολοκληρώνει την Ομιλία στην Οροσειρά με ένα σαφές μήνυμα, το οποίο όλοι μας πρέπει να λάβουμε πολύ σοβαρά υπόψη. Στο Κατά Ματθαίον 7,21 λέει: „Δεν θα μπουν όλοι στη Βασιλεία των Ουρανών όσοι μου λένε: “Κύριε, Κύριε”, αλλά μόνο εκείνοι που κάνουν το θέλημα του Πατέρα μου που είναι στους ουρανούς.» Στον Ψαλμό 89,35 ο Κύριος λέει: „Δεν θέλω να βεβηλώσω τη διαθήκη μου ούτε να αλλάξω ό,τι βγήκε από το στόμα μου.“

Η Αγία Γραφή μας δίνει μια σαφή απάντηση στο θέμα αυτό, στο Ιεζεκιήλ 66,23: „Και κάθε άνθρωπος θα έρχεται, κάθε νέα σελήνη και κάθε Σάββατο, για να με προσκυνήσει, λέει ο Κύριος.“ Οι λυτρωμένοι θα λατρεύουν τον Δημιουργό και Λυτρωτή τους κάθε Σάββατο, ακόμη και στη νέα γη. Η ουσία της αληθινής λατρείας, τόσο εδώ όσο και στη νέα γη, είναι η υπακοή της καρδιάς. Γι’ αυτό ζητάμε καθημερινά από τον Κύριό μας, „Εξόπλισέ με με πρόθυμο πνεύμα.“ (Ψαλμός 51,14)

Η αγιοποίηση του Σαββάτου στη νέα γη μαρτυρεί ότι αποτελεί την ημέρα μνήμης της ολοκληρωμένης λύτρωσης και της νέας δημιουργίας του ανθρώπου και της γης.

Ο Ιησούς Χριστός μας χάρισε το Σάββατο. Το Σάββατο ήταν τόσο σημαντικό γι’ Αυτόν, ώστε το εφάρμοσε μαζί με τον λαό του Θεού για 40 χρόνια μέσω του θαύματος της μάννας. Ο Ιησούς καθιέρωσε το Σάββατο στο θεϊκό θεμελιώδες νόμο Του, τις Δέκα Εντολές.

Με έχει λυτρώσει και εμένα με το αίμα Του και με έχει απελευθερώσει από τη δουλεία της αμαρτίας. Αν επέλεξε το Σάββατο ως σημάδι της διαθήκης για τα παιδιά Του, τότε και εγώ θέλω να φέρνω αυτό το σημάδι. Ο Ιησούς, με τη γήινη ζωή Του, είναι για μένα το πρότυπο που θέλω να μιμηθώ με τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος. Θέλω, με τη χάρη του Θεού, να ανήκω σε εκείνους που ακολουθούν το Αρνίο όπου κι αν πάει· που λατρεύουν τον Θεό κάθε Σάββατο στη νέα γη.

Θέλω να συγκαταλεγώ μεταξύ εκείνων στους οποίους ο Ιησούς θα πει: „Ελάτε, ευλογημένοι του Πατέρα μου, κληρονομήστε τη Βασιλεία που σας έχει προετοιμαστεί από την αρχή του κόσμου.“ Ματθ. 25,34