Czy nie można zapytać o to eksperta? Albo zapytać poszczególne kościoły i wspólnoty? Oczywiście. Ale prawie wszystkie twierdzą, że to właśnie one są prawdziwym Kościołem, mimo że zazwyczaj wyznają zupełnie odmienne nauki. W ten sposób nie osiągniemy więc celu. Najlepiej naśladujmy mieszkańców Berei (Grecja). Biblia określa ich postawę jako szlachetną:

„Ludzie ci mieli szlachetniejsze usposobienie niż mieszkańcy Tesaloniki; z wielką chęcią przyjęli Słowo i codziennie badali Pisma, czy tak właśnie jest.“ (Dzieje Apostolskie 17,11, tłumaczenie Pattlocha)
To dobra rada! W tamtych czasach mieszkańcy Berei chętnie słuchali nauczania Pawła. Jednak codziennie sami zaglądali do Biblii, aby sprawdzić, czy rzeczywiście tak jest. Dlatego zalecam postępować w ten sam sposób, gdy pojawia się pytanie o właściwy Kościół lub wspólnotę Jezusa. Uważam, że krótkie studium Biblii to bardzo dobry sposób.

Najpierw jednak przyjrzyjmy się trzem pytaniom, które zadał ten pastor. Pytania te stanowią istotne warunki wstępne dla skutecznego zgłębienia tej kwestii.

Jezus powiedział: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem; nikt nie przychodzi do Ojca inaczej jak tylko przeze mnie.“ (J 14,6) „Nauczcie ich przestrzegać wszystkiego, co wam nakazałem…“ (Mt 28,20)

Piotr powiedział: „Jezus nie popełnił grzechu; umarł za nasze grzechy.“ (1 List Piotra 2,22–24)

„Chrystus dał wam przykład, abyście podążali Jego śladami.“ (1 List Piotra 2,21)

Powinniśmy i chcemy podążać za Nim we wszystkim. Dlatego Jan mówi: „Kto twierdzi, że trwa w Nim [Chrystusie], niech postępuje tak, jak On postępował.“ (1 List św. Jana 2,6)

Wierzę, że Jezus nauczał i objawiał boską prawdę oraz że całe Jego życie było dla nas wzorem. Każdy prawdziwy chrześcijanin w to wierzy. To pierwszy warunek naszego przedsięwzięcia. Czy ty też w to wierzysz?

Czy wspólnota Jezusa musi dziś – po prawie 2 000 latach – nadal pozostawać w zgodzie z Jezusem? Czy nie ma tu miejsca na dalszy rozwój? Jaką odpowiedź daje sam Jezus?
Jezus powiedział: „Przecież Pisma nie da się złamać.“ (J 10,35)

W tym miejscu Jezus mówi o Starym Testamencie. Oczywiście dotyczy to całej Biblii, a więc również Nowego Testamentu. Zgodnie ze słowami Jezusa nie można „łamać“ Pisma Świętego. Kiedy coś się łamie, powstaje kilka części. Jezus wyraża tutaj, że nie leży w naszej mocy, by przyjmować niektóre fragmenty, a inne odrzucać. W pełnej zgodzie z Jezusem Jan mówi: „Kto odchodzi i nie trzyma się nauki Chrystusa, ten nie ma Boga; kto trzyma się nauki Chrystusa, ten ma zarówno Ojca, jak i Syna.“ (2 List Jana 9) Jest to jednoznaczne odrzucenie wszelkich prób rozwijania nauk biblijnych. To, co Bóg objawił nam przez Syna (List do Hebrajczyków 1,1), nie może, nie powinno i nie musi być ulepszane przez ludzi.

Apostoł Paweł mówi: „Ale nawet gdybyśmy to my lub anioł z nieba głosił wam ewangelię inną niż ta, którą wam głosiliśmy, niech będzie przeklęty. Tak jak już powiedzieliśmy, tak i teraz powtarzam: jeśli ktoś głosi wam ewangelię inną niż ta, którą przyjęliście, niech będzie przeklęty.“ (List do Galatów 1,8–9)

Nawet apostołowie i aniołowie nie mają prawa zmieniać Ewangelii Jezusa Chrystusa. Zatem nikt inny też nie ma do tego prawa. Stwierdzamy zatem: dzisiejszy Kościół Jezusa musi być zgodny z Jezusem Chrystusem i Jego Słowem.

Czy ty też tak uważasz?

Dlaczego ta gotowość jest ważna już teraz, jeszcze przed rozpoczęciem studiów? Jezus mówi:

„Jeśli ktoś chce postępować zgodnie ze swoją wolą, rozpozna, czy ta nauka pochodzi od Boga.“ (Ewangelia św. Jana 7,17)

Jezus mówi nam tutaj: Kto chce wypełniać wolę Bożą, ten ją również rozpozna. Komuż szczerze zależy na poznaniu i wypełnianiu woli Bożej, temu Bóg pomaga w rozpoznaniu prawdy, a tym samym także w rozpoznaniu Kościoła Jezusa. Boża obietnica brzmi: „Bóg sprawia, że szczerym ludziom się udaje.“ (Księga Przysłów 2,7) – Bóg obiecał tym, którzy są Mu posłuszni, pomoc Ducha Świętego (Dzieje Apostolskie 5,32). Obiecał, że poprowadzi nas do całej prawdy (Ewangelia według św. Jana 14,26 i Ewangelia według św. Jana 16,13). Z pewnością obejmuje to również prawdę o Jego Kościele. Wspaniała książka o życiu Jezusa mówi: „Dla wszystkich tych, którzy oddają się Bogu z szczerym pragnieniem poznania Jego woli i postępowania zgodnie z nią, prawda okaże się mocą Bożą prowadzącą do zbawienia“. (Życie Jezusa, s. 449) Czy jesteś gotów dołączyć do wspólnoty Jezusa, gdy już ją znajdziesz?

To proste. Przestudiuj Ewangelię według św. Mateusza. Ma ona około 40 stron. Nie zawiera ona wszystkich, ale większość nauk Jezusa. Być może zechcesz podkreślić wersety dotyczące Jego nauk, Jego przykładu oraz tego, co o Nim powiedziano. Ja przeprowadziłem tę analizę w następujący sposób:

Wziąłem zeszyt z marginesami po obu stronach i podzieliłem go na sekcje:

W lewej kolumnie na marginesie wpisałem odpowiedni rozdział i werset.

W lewej części kolumny głównej zapisałem zdanie lub fragment zdania, tak jak brzmi ono w Biblii, zawierające naukę lub wzorcowe zachowanie Jezusa. Po prawej stronie kolumny głównej zapisałem, jaką naukę zawiera to zdanie. Po prawej stronie w kolumnie bocznej utworzyłem dodatkowe kolumny dla kościołów, które chciałem zbadać (np. B. po jednej kolumnie dla Kościoła katolickiego, Kościoła ewangelickiego, Kościoła Adwentystów i Kościoła baptystów).

Obok każdego kościoła, który wyznaje odpowiednią doktrynę, jaką znalazłem, umieściłem znak plusa.

Kościół, który ostatecznie ma same plusy, jest zgodny z naukami Jezusa. To jest wspólnota Jezusa, do której chcę dołączyć.

Podczas lekcji biblijnych często rozpoczynałem od rozdziału z Ewangelii według św. Mateusza lub fragmentu z niego, a następnie przechodziłem do ogólnej dyskusji na temat Biblii.

Zainteresowanie tym kierunkiem studiów zawsze było duże. Pewien pan powiedział mi kiedyś: „Już w rozdziale czwartym zdałem sobie sprawę, że nie jestem w odpowiednim kościele“.“

Niech nasz cudowny Bóg obficie cię błogosławi, zwłaszcza wtedy, gdy opowiadasz innym o Jezusie. Pamiętaj, że jest to najważniejsza i najlepsza rzecz, jaką możemy zrobić dla drugiego człowieka, „ponieważ wszyscy, którzy wyznają Pana wyznać i wzywają Jego imienia, zostaną zbawieni. Mogą jednak wyznać wiarę w Niego tylko wtedy, gdy najpierw nawrócił się są. I mogą tylko nawrócić się, gdy usłyszą to przesłanie. A przesłanie to mogą usłyszeć tylko wtedy, gdy zostanie im zostało ogłoszone. … Jaką radość sprawia, gdy przybywają posłańcy i niosą Dobrą Nowinę.“ (List do Rzymian 10,13–15, GNB)

Jezus mówi: „Gdzie dwóch lub trzech gromadzi się w moim imieniu, tam jestem pośród nich.“ (Mt 18,20) Pierwotny Kościół nie miał dostępu do żydowskich domów modlitwy. Zgromadzali się w domowych wspólnotach. Im mniejsza grupa, tym silniejsze są relacje międzyludzkie. Okres pandemii koronawirusa pokazał, że budynki kościelne można bardzo szybko zamknąć. Jestem przekonany, że wspólnoty domowe mają tutaj duże szanse na przetrwanie.

Kazanie Piotra wygłoszone w dniu Pięćdziesiątnicy poruszyło wielu ludzi. Otworzyli się oni na wiarę w Jezusa. Opisuje to Dzieje Apostolskie 2,37–47:

Gdy ludzie to usłyszeli, głęboko poruszyła ich ta wiadomość. Zapytali Piotra i pozostałych apostołów: „‚Bracia, co mamy czynić?‘ ‚Nawróćcie się do Boga!‘ – wezwał ich Piotr. ‚Niech każdy z was da się ochrzcić w imię Jezusa Chrystusa! Wtedy Bóg przebaczy wam grzechy, a wy otrzymacie Ducha Świętego. Ta obietnica dotyczy was, waszych potomków oraz wszystkich ludzi na całym świecie, których Pan, nasz Bóg, przywoła do siebie‘. Piotr jeszcze długo rozmawiał z nimi i nalegał: ‚Ratujcie się przed sądem Bożym, który spadnie na to zepsute pokolenie‘. Wielu słuchaczy przyjęło przesłanie Piotra i dało się ochrzcić. Tego dnia liczba wierzących wzrosła o około trzy tysiące. Wszyscy, którzy uwierzyli w Jezusa, regularnie uczęszczali na nauczanie apostołów i żyli w bliskiej wspólnocie. Sprawowali Wieczerzę Pańską i modlili się razem. Głęboki szacunek dla Boga ogarnął wszystkich mieszkańców Jerozolimy, a On dokonywał przez apostołów wielu znaków i cudów. Wierzący żyli jak w jednej wielkiej rodzinie. To, co posiadali, należało do nich wspólnie. Gdy czegoś brakowało, każdy chętnie sprzedawał swoją działkę lub inny majątek, a za uzyskane pieniądze pomagał potrzebującym w zborze. Dzień po dniu wierzący jednomyślnie gromadzili się w świątyni i sprawowali Wieczerzę Pańską w domach. Z wielką radością i szczerym sercem spotykali się na wspólnych posiłkach. Chwalili Boga i cieszyli się szacunkiem oraz uznaniem wśród całego ludu. Wspólnota rosła z każdym dniem, ponieważ Pan zbawiał wielu ludzi.”

Widzimy tutaj: Bóg pragnie, abyśmy przyłączyli się do Jego Kościoła. Droga do Kościoła prowadzi najpierw do nawrócenia, do zmiany sposobu myślenia (takie jest znaczenie biblijnego wyrażenia „pokuta“). Odwracamy się od dotychczasowej drogi, wyznajemy Bogu nasze grzechy (więcej o przebaczeniu w Liście do Andrzeja 16) i decydujemy się na naśladowanie Jezusa oraz postępowanie zgodnie z Jego nauką. Przyjmujemy więc Jezusa do naszego życia jako Zbawiciela i Pana.

„On [Jezus Chrystus] przyszedł do swojej własnej ludności, ale jego własny lud go nie przyjął. Jednak wszystkim, którzy Go przyjęli i uwierzyli w Jego imię, dał prawo stać się dziećmi Bożymi. Nie stało się to z powodu pochodzenia naturalnego, z woli człowieka ani z decyzji mężczyzny, lecz poprzez narodzenie z Boga.“ (Ewangelia św. Jana 1,11-13; Nowe Tłumaczenie Ewangelistyczne NeU)

Wiara w Jego imię oznacza takie zaufanie do Niego, że powierzam Mu swoje życie. Można to porównać do ślubu. Zawieramy przymierze z Chrystusem, który okazał nam swoją cudowną miłość. Zewnętrznym znakiem zawarcia przymierza z Jezusem jest biblijny chrzest przez zanurzenie. Symbolizuje on pogrzeb mojego starego człowieka i zmartwychwstanie jako nowego człowieka. List do Rzymian 6,4 mówi:

„Poprzez chrzest umarliśmy więc wraz z Chrystusem i zostaliśmy pogrzebani. I tak jak Chrystus został wskrzeszony z martwych dzięki chwale i mocy swojego Ojca, tak i my otrzymaliśmy nowe życie i powinniśmy teraz postępować w sposób zgodny z tym nowym życiem.“ (Hfa)

Zgodnie ze słowami Jezusa nowe życie rodzi się poprzez nowe narodzenie, „narodzić się z Boga“. (J 1,13 oraz J 3,6 i 8). To odrodzenie następuje dzięki Duchowi Świętemu. Otrzymujemy Go, gdy nasz chrzest wynikał z prawdziwego oddania się Jezusowi: „W ten sposób otrzymacie dar Ducha Świętego.“ (Dzieje Apostolskie 2,38)

My, ludzie, jesteśmy „zaprogramowani na cykl dobowy“ – czyli na okres 24 godzin. Dlatego utrzymujemy nasze naturalne życie poprzez codzienne jedzenie, picie, ruch, sen itp. To samo dotyczy również naszego życia z Bogiem (2 Kor 4,16). Naszą niezwykle cenną przyjaźń z Jezusem podtrzymujemy, powierzając się Mu każdego ranka na nowo i prosząc Ducha Świętego, powołując się na obietnicę, np. z Ewangelii Łukasza 11,13 („o ileż bardziej Ojciec Niebieski udzieli Ducha Świętego tym, którzy Go o to proszą”) prosić o to i przyjmować. Cieszymy się, że możemy codziennie o Nim rozmyślać, czytać o Nim, rozmawiać z Nim, dzielić się z Nim wszystkim, co nas zajmuje, oraz wspólnie z Nim podejmować decyzje. Jesteśmy bowiem „rękami i nogami“ Boga na tej ziemi, dzięki którym On pragnie uczynić swoją miłość i dobroć odczuwalną i namacalną dla wszystkich ludzi. Dzięki temu stajemy się silnymi i radosnymi ludźmi, których On może poprowadzić tutaj do życia w pełni (J 10,10), a później wprowadzić do życia wiecznego – życia bez bólu i cierpienia, bez łez i smutku, życia w raju, który On na nowo stworzy.