“Kto w to uwierzy i przyjmie chrzest, ten będzie zbawiony; kto zaś nie uwierzy, ten zostanie potępiony”. Ewangelia według św. Marka 16:16

Odpowiedź: Tak, rzeczywiście! Jak można by to wyrazić jaśniej?

“On bowiem wie, z czego jesteśmy stworzeni; pamięta, że jesteśmy prochem”. Psalm 103:14.

Odpowiedź: Nie mógł też zwrócić tego, co ukradł, tak jak Pan wyraźnie nakazał w Księdze Ezechiela 33:15. Bóg pociąga nas do odpowiedzialności za to, co jesteśmy w stanie uczynić, ale uznaje też ograniczenia “prochu”. Nie oczekuje niczego niemożliwego. Gdyby złoczyńca mógł zejść z krzyża, natychmiast dałby się ochrzcić. Jest to jedyny wyjątek, o którym mowa w Biblii. Bóg chciał w ten sposób podkreślić, że nikt nie powinien ośmielać się odrzucać chrztu.

“Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest”. List do Efezjan 4:5

Odpowiedź: Nie! Istnieje tylko jeden prawdziwy chrzest. Wszystkie inne tak zwane formy chrztu są fałszerstwami.

Uwaga: “Oferta samoobsługowa” diabła brzmi: “Wybierz sobie! Forma nie ma znaczenia. Liczy się nastawienie”. Jednak Biblia mówi: “Jeden Pan, jedna wiara, jeden chrzest”. List do Efezjan 4:5 Dalej czytamy: “Posłuchaj więc głosu Pana, który ci przekazuję”. Księga Jeremiasza 38:20

“Jezus… przyjął chrzest od Jana w Jordanie. A gdy tylko wyszedł z wody, ujrzał, że niebo się otworzyło”. Ewangelia według św. Marka 1:9,10

Odpowiedź: Poprzez zanurzenie! Należy zauważyć, że po tej czynności “wyszedł z wody”. Jezus został ochrzczony “w Jordanie”, a nie na brzegu, jak sądzi wielu. Jan zawsze szukał miejsca do chrztu, gdzie “było dużo wody” (J 3,23) i gdzie było wystarczająco głęboko. Biblia wzywa nas, byśmy naśladowali przykład Jezusa (1 P 2,21). Każda inna forma chrztu nie odpowiada temu wezwaniu. Słowo “chrzcić” pochodzi od greckiego słowa “baptizo”. Oznacza ono “zanurzać”. W Nowym Testamencie znajdujemy osiem różnych greckich terminów odnoszących się do stosowania płynów. Spośród tych różnych terminów – skrapianie, wylewanie lub zanurzanie – tylko znaczenie “zanurzania” (baptizo) jest używane do opisania chrztu.

“I obaj, Filip i eunuch, zeszli do wody, a Filip go ochrzcił. Gdy jednak wyszli z wody, Duch Pański zabrał Filipa”. Dzieje Apostolskie 8:38, 39.

Odpowiedź: Nie! Proszę zwrócić uwagę, że Filip, jeden z przywódców pierwotnego kościoła, ochrzcił skarbnika z Etiopii przez zanurzenie, dokładnie tak samo, jak Jan ochrzcił Jezusa. Apostoł Paweł ostrzegł, że każdy, kto naucza czegoś innego niż Jezus, jest “przeklęty”. List do Galatów 1:8 Żaden człowiek, bez względu na to, jak pobożny by nie był, nie ma prawa zmieniać Słowa Bożego i Jego przykazań.

“Na próżno mi służą, bo nauczają takich nauk, które są jedynie nakazami ludzkimi”. Ewangelia według św. Mateusza 15:9.

Odpowiedź: Ludzie zbłąkani wprowadzili inne formy chrztu, co stało w bezpośredniej sprzeczności ze Słowem Bożym. Jezus mówi: “Dlaczego więc łamiecie przykazanie Boże ze względu na wasze tradycje?” “I w ten sposób unieważniliście przykazanie Boże ze względu na wasze (tradycyjne) nakazy”. Ewangelia według św. Mateusza 15:3, 6. Nabożeństwo oparte na ludzkich naukach jest “na próżno”. Proszę sobie to wyobrazić! Święty obrzęd chrztu został zmieniony i z biegiem czasu uznany za nieistotny. Nic więc dziwnego, że Biblia napomina nas, abyśmy “walczyli o wiarę, która raz na zawsze została przekazana świętym (wierzącym)”. List Judy 3

Odpowiedź: A. Poznawanie woli Bożej. “Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu… Nauczajcie ich przestrzegać wszystkiego, co wam przykazałem”. Ewangelia według św. Mateusza 28:19–20

Odpowiedź: B. Wiara w Słowo Boże. “Kto w to uwierzy i przyjmie chrzest, ten będzie zbawiony.” Ewangelia według św. Marka 16:16

Odpowiedź: C. Pokuta, odwrócenie się od grzechu i nawrócenie. “Nawróćcie się i niech każdy z was przyjmie chrzest w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów”. Dzieje Apostolskie 2:38 “Nawróćcie się więc i pokutujcie, aby wasze grzechy zostały zgładzone”. Dzieje Apostolskie 3:19

“Zatem zostaliśmy wraz z Nim pogrzebani przez chrzest w śmierć, abyśmy, tak jak Chrystus został wzbudzony z martwych przez chwałę Ojca, tak i my mieliśmy żyć w nowym życiu. Jeśli jednak zostaliśmy zjednoczeni z Nim w tej samej śmierci, to będziemy też podobni do Jego zmartwychwstania, wiedząc bowiem, że nasz stary człowiek został ukrzyżowany wraz z Nim, aby ciało grzeszne przestało istnieć, abyśmy odtąd nie służyli już grzechowi.” List do Rzymian 6:4-6.

Odpowiedź: Oznacza to, że wierzący naśladuje Jezusa w śmierci, pogrzebie i zmartwychwstaniu. Symbolika ta jest doskonała i ma głębokie znaczenie. Podczas chrztu oczy są zamknięte, ręce złożone, a oddech wstrzymany – tak jak w śmierci. Następnie następuje pogrzebanie w wodzie i zmartwychwstanie z wodnego grobu do nowego życia w Chrystusie. Wychodząc z wody, chrzczony otwiera oczy, zaczyna ponownie oddychać i znajduje się wśród przyjaciół – dokładnie tak jak podczas zmartwychwstania. Ogromna różnica między chrześcijaństwem a każdą inną religią polega po prostu na śmierci, pogrzebie i zmartwychwstaniu Chrystusa. W tych trzech aktach staje się możliwe wszystko, co Bóg pragnie dla nas uczynić. Aby te trzy ważne aspekty pozostały żywe w pamięci chrześcijan aż do końca czasów, Pan ustanowił chrzest przez zanurzenie jako znak pamiątki. We wszystkich innych formach chrztu brakuje symboliki śmierci, pogrzebu i zmartwychwstania. Jedynie zanurzenie odpowiada znaczeniu fragmentu z Listu do Rzymian 6:4-6

“Bo kto jest chętny, ten jest miły nie z tego, co ma, ale z tego, czego nie ma.” 2 List do Koryntian 8:12

Odpowiedź: To tak, jakby powiedzieć, że niemowlę może zacząć chodzić dopiero wtedy, gdy będzie miało pewność, że nigdy nie upadnie. Chrześcijanin jest nowo narodzonym “niemowlęciem” w Chrystusie. Dlatego też doświadczenie nawrócenia nazywane jest “ponownym narodzeniem”. Dla dziecka Bożego brzydka, grzeszna przeszłość już nie istnieje. Kiedy człowiek nawraca się, Bóg przebacza mu i zapomina o jego grzesznej przeszłości. A chrzest jest symbolem pogrzebu tego starego życia. Życie chrześcijańskie rozpoczynamy jako “małe dzieci”, a nie jako dorośli. Bóg ocenia nas na podstawie naszego nastawienia i postawy życiowej, a nie na podstawie potknięć, które wciąż nam się zdarzają jako niedojrzałym chrześcijanom.

“A teraz, co wybaczasz? Wstań, daj się ochrzcić, aby twoje grzechy zostały zmyte, i wzywaj imienia Pana!” Dzieje Apostolskie 22:16

Odpowiedź: Chrzest jest publicznym wyznaniem, że skruszony grzesznik uzyskał przebaczenie i został oczyszczony przez Jezusa (1 List św. Jana 1:9) oraz że jego obciążona grzechami przeszłość pozostała już za nim. Po nawróceniu nie ma już żadnych obciążających faktów, które można by przypisać danej osobie.

Mężczyźni i kobiety z trudem przedzierają się przez życie, obciążeni ciężarem winy. Ciężar ten ma tak niszczycielski wpływ na ludzkie życie, że ludzie są gotowi niemal na wszystko, by uzyskać przebaczenie i oczyszczenie. Wielu zwróciło się zatem do psychiatrów, którzy jako ludzie szczerze starają się pomagać innym. Jednak prawdziwą pomoc człowiek znajduje, gdy przychodzi do Chrystusa, który do wszystkich, którzy się do Niego zbliżają, mówi: “Chcę, bądź oczyszczony!” (Mt 8,3). I On nie tylko oczyszcza, ale także krzyżuje starą, grzeszną naturę człowieka. Zanurzenie w wodzie chrztu oznacza pogrzeb brzydkiego trupa starego, grzesznego życia. Wydarzenie to ma ogromne znaczenie, ponieważ w ten sposób publicznie świadczy się o najwspanialszym środku, jaki kiedykolwiek został podjęty dla ludzi.

Odpowiedź: To zależy od konkretnej osoby. Niektórzy szybciej niż inni przyswajają pewne rzeczy. Jednak w większości przypadków przygotowania można dokonać w krótkim czasie. Poniżej przedstawiono kilka przykładów biblijnych:

A. Etiopski skarbnik (Dzieje Apostolskie 8:26–39) – przyjął chrzest tego samego dnia, w którym usłyszał prawdę.
B. Naczelnik więzienia i cała jego rodzina w Filippi (Dzieje Apostolskie 16:23–34) – zostali ochrzczeni tej samej nocy, gdy usłyszeli prawdę.
C. Szaweł z Tarsu (Dzieje Apostolskie 9:1-18) – trzy dni po spotkaniu z Chrystusem w drodze do Damaszku przyjął chrzest.
D. Kornelius (Dzieje Apostolskie 10:1-48) – przyjął chrzest tego samego dnia, w którym usłyszał prawdę.

W momencie nawrócenia:

1. Niech Bóg nam wybaczy i zapomni o naszej przeszłości.
2. Bóg w cudowny sposób przemienia nas w nową, duchową istotę.
3. Czy Bóg przyjmuje nas jako swoich synów i córki?.

Z pewnością nikt, kto naprawdę nawrócił się, nie chciałby odkładać chrztu, poprzez który Chrystus jest publicznie czczony za wszystkie cuda, których dokonuje.

Odpowiedź: Podczas chrztu swojego Syna Bóg powiedział: “To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie”. Ewangelia według św. Mateusza 3:17 I tak samo Bóg ma dziś upodobanie w człowieku, który zgodnie z Jego przykazaniem przyjmuje chrzest przez zanurzenie. Kto kocha Pana, będzie zawsze starał się Mu się podobać (1 List św. Jana 3:22; 1 List do Tesaloniczan 4:1). Czy Bóg ma upodobanie w twoim chrzcie?

Odpowiedź: Nie! Bóg wyraźnie to podkreśla. Zwróćcie uwagę na kolejne kroki:

A. Wszyscy są powołani do jednego Ciała. “… do czego też zostaliście powołani w jednym Ciele”. List do Kolosan 3:15
B. Gmina jest Ciałem. “On (Chrystus) jest Głową Ciała, to znaczy Kościoła”. List do Kolosan 1:18
C. Stajemy się częścią tego Ciała poprzez chrzest. “Wszyscy bowiem zostaliśmy ochrzczeni w jednym Duchu, aby stanowić jedno ciało.” 1 List do Koryntian 12:13
D. Osoby, które nawróciły się do Boga, zostają włączone do wspólnoty. “A Pan codziennie dodawał do zgromadzenia tych, którzy osiągnęli zbawienie.” Dzieje Apostolskie 2:47.

Odpowiedź:

Po pierwsze:
Sam chrzest nie zmienia serca człowieka; jest on symbolem przemiany, która już nastąpiła. Człowiek może przyjąć chrzest bez wiary, bez skruchy i bez nowego serca. Być może nawet został zanurzony na wzór Jezusa, ale wtedy po prostu wyszedłby z wody jako mokry grzesznik – wciąż bez wiary, bez skruchy, bez nowego serca. Chrzest nie jest w stanie stworzyć nowego człowieka ani nikogo przemienić. To przemieniająca moc Ducha Świętego zmienia serce podczas nawrócenia. Człowiek musi narodzić się zarówno z Ducha, jak i z wody.

Po drugie:
Chrzest niekoniecznie wywołuje w człowieku przyjemniejsze uczucia. Niektórzy są rozczarowani, gdy po chrzcie nie odczuwają żadnej zmiany. Zbawienie nie jest jednak kwestią uczuć, lecz wiary i posłuszeństwa.

Po trzecie:
Chrzest nie chroni człowieka przed pokusami. Diabeł nie poddaje się, gdy ktoś przyjmuje chrzest. Jednak Jezus jest pomocnikiem każdego wierzącego. Mówi On: “Nie opuszczę cię ani nie porzucę”. List do Hebrajczyków 13:5 Nie ma pokusy, której nie dałoby się pokonać. Taka jest obietnica Pisma Świętego (1 List do Koryntian 10:13).

Po czwarte:
Chrzest nie jest gwarancją zbawienia. Nie jest to magiczny rytuał. Zbawienie jest darmowym darem Jezusa, który otrzymuje człowiek, gdy rodzi się na nowo. Chrzest jest symbolem prawdziwego nawrócenia. Jeśli nawrócenie nie poprzedza chrztu, czyn ten nie ma znaczenia.

Tak! Dzieje Apostolskie 19:1-5 jasno wskazują, że w niektórych przypadkach ponowny chrzest jest dopuszczalny.

Nie! Nikt nie powinien być chrzczony, (1) jeśli nie zna prawdy Bożej, (2) i nie wierzy w nią, (3) jeśli nie okazał skruchy oraz (4) nie doświadczył nawrócenia. Żadne niemowlę nie może spełnić tych kryteriów, dlatego też nikt nie ma prawa chrzcić niemowlęcia. W rzeczywistości jest to lekceważenie bezpośrednich wskazówek Boga dotyczących chrztu. Dawno temu niektórzy zbłąkani członkowie Kościoła twierdzili, że nieochrzczone dzieci są skazane na zagładę. Nie odpowiada to biblijnej prawdzie i oskarża Boga o bycie niesprawiedliwym tyranem, który chce zniszczyć niewinne dzieci, które umierają, tylko dlatego, że niedbali rodzice zaniedbali ochrzczenie swojego dziecka. Taka nauka jest niewyobrażalnie smutna. Wystarczająco smutne jest już to, że małe dzieci są skrapiane wodą i nazywa się to chrztem. Ale o wiele gorsze jest wierzenie w niebiblijną naukę, że dzieci są na wieki zgubione, ponieważ niedbali rodzice zaniedbali swój obowiązek.

Tak, ale nie chodzi tu ani o Pański, ani o mój pogląd. Liczy się to, co na ten temat mówi Chrystus. A On mówi, że chrzest jest dla Niego ważny. “Jeśli ktoś nie narodzi się z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego”. Ewangelia św. Jana 3:5 Odrzucenie chrztu oznacza odrzucenie bezpośredniej rady Boga (Ewangelia św. Łukasza 7:29–30).

Wystarczająco dorosłe, by rozróżnić, co jest słuszne, a co nie, i podjąć przemyślaną decyzję o oddaniu swojego życia Chrystusowi oraz chęci pójścia za Nim. Są dzieci, które są na to gotowe już w wieku 10 lat, podczas gdy inne w wieku 12 lub 13 lat nie są jeszcze na to gotowe. W Biblii nie podano żadnego limitu wiekowego, ponieważ dzieci różnią się pod względem dojrzałości i doświadczenia.

Nie! Jednak odrzucenie chrztu może być przyczyną zguby człowieka, ponieważ oznacza to nieposłuszeństwo. Zbawienie dotyczy “wszystkich, którzy są Mu posłuszni”. List do Hebrajczyków 5:9

Nie! Biblia pokazuje w Dziejach Apostolskich 10:44–48, że chrzest wodny jest konieczny, nawet jeśli poprzedził go chrzest Duchem Świętym.

W Ewangelii Mateusza 28:19 czytamy, że powinniśmy przyjąć chrzest w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego. Są to słowa Jezusa, które są dla nas święte. W Dziejach Apostolskich spotykamy wierzących, którzy zostali ochrzczeni w imię Jezusa. Świadomość, że Jezus był Chrystusem i Mesjaszem, stanowiła dla ówczesnych ludzi aktualną prawdę; to właśnie dlatego dali się ochrzcić w Jego imię. Wierzymy, że jest to również bardzo ważne dla nas dzisiaj. Łącząc świadectwo z Ewangelii Mateusza ze świadectwem z Dziejów Apostolskich, chrzcimy ludzi w imię Ojca, Syna, Jezusa Chrystusa, i Ducha Świętego. Postępowanie zgodnie z tą metodą pozwala uniknąć przedkładania jednego fragmentu Pisma nad inny.

Nie! Najwyraźniej nie jest pan gotowy, by dać się pogrzebać w wodzie chrzcielnej, ponieważ dawne, grzeszne życie jeszcze nie umarło. Byłoby zbrodnią pochować kogoś, kto nie umarł. Równie poważną sprawą jest dla pastora ochrzczenie kogoś, kogo dawne, grzeszne życie jeszcze nie umarło.

W tym fragmencie tekstu Bóg porównuje chrzest do małżeństwa. Osoba ochrzczona publicznie wyznaje, że przyjęła imię Chrystusa (Chrystus), tak samo jak panna młoda podczas ślubu publicznie wyznaje, że przyjmuje imię swojego męża. Zarówno podczas chrztu, jak i podczas zawarcia małżeństwa zawsze obowiązują następujące zasady:

A. Nigdy nie należy zawierać takiego związku bez prawdziwej miłości.
B. Nigdy nie należy zawierać takiego sojuszu, jeśli człowiek nie postanowi pozostać wiernym drugiej osobie na dobre i na złe.
C. Taki krok należy zawsze podejmować z pełną świadomością i zrozumieniem.
D. Nie należy niepotrzebnie opóźniać tego kroku.