Leonardo da Vinci namalował słynny na całym świecie obraz „Ostatnia Wieczerza“. Przedstawia on Jezusa wraz z uczniami podczas Wieczerzy Pańskiej. Kiedy Leonardo malował ten obraz, pokłócił się z innym artystą. Ogarnęła go gorycz i zapragnął zemsty. Jako twarz Judasza namalował twarz tego drugiego artysty. Chciał go napiętnować, przedstawiając go jako zdrajcę Jezusa.

Kiedy nieco później Leonardo chciał namalować oblicze Jezusa, z jakiegoś dziwnego powodu nie mógł posunąć się naprzód. Wydawało się, że coś utrudniało mu to pomimo największych starań. W końcu przyszło mu do głowy, że może to mieć związek z jego zemstą na tym drugim artyście. Wiesz, co zrobił?

Zamalował twarz Judasza i ponownie zaczął malować oblicze Jezusa. Tym razem wyszło mu to tak dobrze, że od tamtej pory kolejne pokolenia podziwiają ten obraz.

To dla nas lekcja. Dopóki „malujemy twarze Judasza“ z powodu nieprzyjemnych uczuć, gniewu czy zgorzknienia, dopóty Duch Boży nie może nam naprawdę ukazać Jezusa. A przecież to właśnie relacja z Nim decyduje o naszym życiu. (1 J 5,12)

Napisałem Ci szczegółowo, w jaki sposób możemy uzyskać przebaczenie dla samych siebie.¹ Dlatego dzisiaj chcemy zająć się kwestią tego, jak, kiedy i dlaczego możemy i powinniśmy wybaczać innym. Co zaskakujące, ma to pozytywny wpływ na obie strony. Więcej na ten temat później.

Nauczanie Jezusa o otrzymywaniu przebaczenia i udzielaniu przebaczenia

„Wtedy Piotr zwrócił się do Jezusa i zapytał Go: »Panie, jeśli mój brat lub moja siostra zgrzeszą przeciwko mnie, ile razy mam im przebaczać? Siedem razy?« Jezus odpowiedział: »Nie, nie siedem razy, ale siedemdziesiąt razy siedem!« Jezus kontynuował: »Zrozumcie, co to znaczy, że Bóg zaczął ustanawiać swoje królestwo! Postępuje On tak, jak ten król, który chciał rozliczyć się ze swoimi zarządcami majątku. Na samym początku przyprowadzono do niego człowieka, który był mu winien milion [kwota 10 000 funtów odpowiada 6 000 000 euro]. Ponieważ nie był w stanie zapłacić, pan rozkazał sprzedać go, wraz z żoną, dziećmi i całym majątkiem, a dochód przeznaczyć na spłatę długu. Ale dłużnik upadł przed nim na kolana i błagał: ‚Miej ze mną cierpliwość! Chcę ci przecież wszystko spłacić‘. Wtedy pan zlitował się nad nim; uwolnił go i darował mu cały dług.

Ledwie wyszedł na zewnątrz, mężczyzna ten natknął się na kolegę, który był mu winien niewielką kwotę [kwota 10 srebrnych groszy odpowiada 10 euro]. Chwycił go za gardło, dusił go i powiedział: ‚Oddaj mi to, co mi jesteś winien!‘ Dłużnik upadł na kolana i błagał: ‚Miej ze mną cierpliwość! Przecież chcę ci to zwrócić!‘. Ale wierzyciel nie chciał o tym słyszeć, tylko kazał go wrzucić do więzienia, dopóki nie spłaci długu. Gdy zobaczyli to jego inni koledzy, nie mogli w to uwierzyć. Pobiegli do swojego pana i opowiedzieli mu, co się stało. Wezwał on tego człowieka i rzekł: ‚Cóż za zły jesteś człowiek! Odpuściłem ci cały dług, bo mnie o to prosiłeś. Czy nie mogłeś i ty okazać miłosierdzia swojemu koledze, tak jak ja okazałem je tobie?‘. Następnie, pełen gniewu, przekazał go katom na karę, aż spłaci cały dług. Tak samo postąpi z wami mój Ojciec w niebie, jeśli nie przebaczycie z serca waszemu bratu lub siostrze.“ (Mt 18,21-35 GNB)

¹ Artykuł: “Jak mogę otrzymać Bożą miłość i przebaczenie? – Jak mogę uzyskać przebaczenie? Jak rozwiązać problem mojej winy?”

Czy mój grzech, który został mi wybaczony, może znów na mnie spaść?
Jeśli tak, to dlaczego?

Ta przypowieść Jezusa dotyczy otrzymywania przebaczenia dla nas samych oraz udzielania przebaczenia innym.

Był pewien człowiek, który miał dług w wysokości miliona. Król umorzył mu ten ogromny dług. A teraz ten, któremu okazano tak wielkoduszną łaskę, odmawia umorzenia niewielkiego długu jednemu ze swoich dłużników. Człowiek ten otrzymał niezmierzone przebaczenie, ale nie był gotów okazać choćby odrobiny przebaczenia innemu. Stosunek ten wynosił niemal jeden do miliona.

Wielkoduszny król, przedstawiony w tym przykładzie, to Bóg. Bóg umarza tym, którzy powierzają się Jego łasce, niezmierzone długi. Chodzi o długi całego mojego życia. W zamian za to ogromne przebaczenie Pan oczekuje od nas, że my również umorzymy naszym dłużnikom ich długi, które w rzeczywistości są znacznie mniejsze.

Jezus pokazuje nam, że nasze winy wobec Boga są milion razy większe niż jakakolwiek wina, jaką może mieć wobec nas nasz bliźni. To, co ty i ja jesteśmy winni Bogu, to właśnie ta milionowa wina. To, co wyrządza nam pojedynczy bliźni, to tylko mała wina. Co król uczynił z tym człowiekiem o twardym sercu?

Ponieważ nie wybaczył drugiemu tej niewielkiej winy, znów zażądano od niego milionów. A ponieważ nie był w stanie ich spłacić, to był jego koniec. Stosunek jeden do miliona pokazuje, że tak naprawdę jesteśmy wielkimi głupcami, jeśli nie wybaczamy innym, ponieważ nasza strata jest nieskończenie większa niż strata drugiej osoby.

„Tak też postąpi z wami mój Ojciec w niebie, jeśli nie przebaczycie z serca swojemu bratu.“ (Mt 18,35 GNÜ)

To, co Jezus tutaj mówi, dotyczy każdego z nas. Nie ma żadnych wyjątków. Dotyczy to zarówno ciebie, jak i mnie.

Doświadczenie: Obciążenie powróciło

Skontaktowała się z nami starsza kobieta. Znajdowała się w wielkiej potrzebie. Wiele lat temu odwiedziła wróżkę. W wyniku tego cierpiała na obsesję związaną z klątwą. Wskazaliśmy jej drogę do Jezusa. Wyznała Bogu wszystkie grzechy swojego życia, jakie pamiętała. Następnie modliliśmy się o jej uwolnienie. Natychmiast została uwolniona. Jednak jakiś czas później to obciążenie powróciło. Co się stało? Na ulicy spotkała kobietę, która kiedyś wyrządziła jej krzywdę. Nie chciała jej przebaczyć. Wolała raczej zginąć, niż przebaczyć. W ten sposób szatan mógł ją pokonać. Jej obciążenie powróciło. Modliliśmy się, aby z własnej woli była gotowa przebaczyć. Po dwóch tygodniach nadszedł ten moment. Pan ponownie ją uwolnił i od tego czasu pozostała wolna.

Gdyby ta kobieta pozostała w grzechu nieprzebaczenia, nie tylko nadal odczuwałaby ciężar, który codziennie sprawiał jej wielkie cierpienie, ale spotkałyby ją również dodatkowe trudności najróżnego rodzaju, a ponadto straciłaby życie wieczne. Cudowne jest to, że możemy przyjąć od Boga dar przebaczenia. Jezus jest Zwycięzcą. On pragnie obdarzyć zwycięstwem również nas.

Bóg przebacza nam nasze ogromne winy. Mówi nam: „Wybaczyłem wam wszystkie wasze winy; zniknęły one jak mgła w promieniach słońca. Zwróćcie się do mnie, a ja was uwolnię.“ (Iz 44,22 GNÜ)

Nie wybaczając, narażamy się na utratę własnego przebaczenia, które otrzymaliśmy od Boga lub którego od Niego oczekujemy. Ponadto niszczymy swój charakter. Brak przebaczenia może mieć na nas jeden lub kilka z poniższych skutków:

• nieokreślony strach
• nastroje depresyjne
• poczucie apatii
• Utrata inicjatywy
• Nienawiść
• agresywne zachowanie
• Bezsenność
• Bóle głowy, migrena
• Wrzody żołądka
• Samotność
• Trudności w nawiązywaniu kontaktów

Brak przebaczenia można porównać do składowania odpadów toksycznych. W pewnym momencie beczki zardzewieją, a trucizna zacznie się rozprzestrzeniać. Tak samo jest z brakiem przebaczenia. Powoli niszczy ono nasze życie. Powinniśmy przebaczać, ponieważ brak przebaczenia zakłóca wspólnotę między nami, a może nawet ją niszczy. Prawdziwa wspólnota z Bogiem i prawdziwa wspólnota z ludźmi są ze sobą ściśle powiązane (1 J 4,20). Jeśli odmawiam komuś przebaczenia, jednocześnie podważam swoją wspólnotę zarówno z tą osobą, jak i z Bogiem.

Kluczowa kwestia

Czy oczekuje się ode mnie przebaczenia tylko wtedy, gdy ktoś przyjdzie i wyzna swoje grzechy? A co, jeśli nikt nie okaże skruchy i nie wyzna swoich grzechów?

„Jeśli twój brat popełnił zło, upomnij go, a jeśli okaże skruchę, przebacz mu. Nawet gdyby siedem razy dziennie zawinił przeciwko tobie, przebacz mu, jeśli przyjdzie i powie: “Przepraszam».” (Łk 17,3–4 GNÜ)

Jeśli ktoś przychodzi i wyznaje swoje grzechy, to oczywiste jest, że Bóg oczekuje od nas przebaczenia. „Zganij go!“  oznacza „delikatnie napominać“. A to słowo Jezusa pokazuje: powinniśmy akceptować słowa drugiego człowieka. Powinniśmy wierzyć w to, co mówi. Czyż nie powiedzielibyśmy najpóźniej po trzecim razie: „Nie wierzę już w ani jedno twoje słowo”?

Drugi przypadek: „A kiedy stajecie i modlicie się, przebaczajcie, jeśli coś przeciwko komuś “aby i Ojciec wasz, który jest w niebie, przebaczył wam wasze przewinienia.” (Mk 11,25 LU)

Chodzi tu o Wybaczyć przed Bogiem, jeśli nikt nie przyjdzie, nie okaże skruchy i nie wyzna grzechów. Tego właśnie oczekuje Pan. Od tego zależy nawet to, czy my sami otrzymamy przebaczenie. Być może jednak nadal istnieje potrzeba przeprowadzenia rozmowy. Celem takiej rozmowy jest otwarcie oczu drugiej osoby na jej błędną drogę i skłonienie jej do nawrócenia.

Nieco później widzimy, że zarówno Jezus, jak i Szczepan praktykowali przebaczenie przed Bogiem.

Ogromne znaczenie przebaczenia w oczach Boga

Apostoł Paweł napisał do wspólnoty w Koryncie:

„Komu wy przebaczycie, temu i ja przebaczę. Gdybym miał komuś przebaczyć, to już dawno uczyniłbym to przed Chrystusem ze względu na was. Znamy bowiem aż nadto dobrze zamiary szatana i wiemy, jak chce nas doprowadzić do upadku. Ale nie pozwoli mu się to udać.“ (2 Kor. 2,10.11 Hfa)

Szatan chce nas doprowadzić do upadku poprzez brak przebaczenia. Tego właśnie chcemy za wszelką cenę uniknąć.

Apostoł Paweł określa przebaczenie, które następuje bez wyznania winy przez daną osobę, jako „przebaczenie przed Chrystusem“. Możemy to również nazwać: przebaczeniem przed Bogiem.

To słowa austriackiej poetki Marie von Ebner-Eschenbach:

Powinniśmy zawsze wybaczać.
Skruszonemu ze względu na niego samego,
bez skrupułów, dla naszego dobra.

W cennej książce „Myśli z Góry Błogosławieństw“ czytamy: „Kto nie jest gotów przebaczyć, ten zatyka kanał, przez który napływa do niego miłosierdzie Boże. Nie wolno nam ulegać myśli, że możemy odmówić przebaczenia temu, kto nas obraził, dopóki nie przyzna się do swojego błędu“.“ ²

² E.G. White, „Myśli z Góry Błogosławieństw” (wydawnictwo Advent-Verlag, Hamburg), str. 127

„Pan jest pełen dobroci i miłosierdzia, pełen bezgranicznej miłości i cierpliwości. Nie oskarża nas nieustannie i nie pamięta naszych win na zawsze. Nie karze nas, choć na to zasługujemy, nie każe nam odpokutowywać za nasze winy. Tak jak niebo jest niezmierzone, tak wielka jest dobroć Boga wobec swoich. Tak jak daleko leży wschód od zachodu, tak daleko odsuwa od nas nasze winy. Pan kocha wszystkich, którzy Go czczą, tak jak ojciec kocha swoje dzieci.“

Wyraźnie widać tutaj, że przebaczenie opiera się na bezinteresownej miłości Boga. „Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a sprawca zła – swoje myśli, i niech nawróci się do Pana, a On się nad nim zmiłuje, oraz do naszego Boga, bo u Niego jest wiele przebaczenia“. (Iz 55,7 LU)

Dzięki tej obietnicy możemy prosić o moc przebaczenia z nieskończonego skarbca przebaczenia naszego Boga, a także ją otrzymać. Bóg nam ją obdarza.

Moje pierwsze doświadczenie modlitewne oparte na obietnicach zawartych w Biblii

Stało się to na początku mojej pracy jako duszpasterz. Wyjechałem na kilka dni w sprawach służbowych. Kiedy wróciłem do domu, przejrzałem pocztę. Wśród przesyłek znalazł się list od mojego przełożonego z Monachium. W załączniku znajdował się list, który napisał do niego jeden z braci z mojej wspólnoty w Regensburgu. Poinformował go, że nie załatwiłem pewnej sprawy. Od razu wiedziałem, że to pomyłka, bo załatwiłem tę sprawę. Następnego ranka moją pierwszą myślą było: dlaczego mój brat napisał do Monachium, zamiast zwrócić się do mnie tutaj? Nie chciałem mieć do niego żalu, ale po pewnym czasie zdałem sobie sprawę, że żywiłem wobec niego nieprzyjemne uczucia. Odmówiłem więc następującą modlitwę:

Jak się to skończyło? Po modlitwie zabrałem się do pracy. Kiedy po około godzinie pomyślałem o tej sprawie, znałem już bardzo dokładnie wszystkie szczegóły. Jednak wcale już mnie to wewnętrznie nie obciążało. Podczas rozmowy biblijnej na następnym nabożeństwie udało mi się zupełnie niezauważalnie wspomnieć, że załatwiłem tę sprawę. W przerwie podszedł do mnie ten brat i chciał mnie przeprosić. Powiedziałem mu: „Wiem, co chcesz mi powiedzieć. Wszystko znów jest w porządku“. Uścisnęliśmy sobie dłonie. Kiedy pod koniec nabożeństwa żegnałem się z nim, spojrzeliśmy sobie w oczy nieco dłużej. Oboje znów poczuliśmy radość.

Kilka lat temu przeczytałem książkę, która wywarła na mnie ogromne wrażenie: ³ Chciałbym o tym opowiedzieć:

³ Catherine Marshall, „Krok po kroku“, wydawnictwo Friedrich Bahn Verlag, rozdział 3; pozycja wyczerpana. Nie jest już wznawiana.

Dlaczego jego modlitwy nie zostały wysłuchane?

Gościem u Kathariny i Leonharda był emerytowany misjonarz z Afryki. Powiedział im: „Opowiadaliście mi przecież, że dręczy was szereg modlitw, które nie zostały wysłuchane. W swoim życiu przekonałem się, że postawa przebaczenia jest warunkiem tego, by moje modlitwy zostały wysłuchane“.“

Kontynuował: „Kilka lat temu przechodziłem przez okres, w którym moje modlitwy były pozbawione wszelkiej mocy, dlatego modliłem się: Panie, brakuje mi wiary. Obdarz mnie większą wiarą. Zdałem sobie jednak sprawę, że to nie była moja wiara, lecz moje zastrzeżenia i wyrzuty, moje uprzedzenia wobec wielu ludzi. To właśnie było przyczyną, dla której moje modlitwy nie były wysłuchiwane“.“

Myślę, że wszyscy się zgodzimy, że brak przebaczenia oznacza żywić urazę do kogoś. Jezus powiedział: „Ale kiedy się modlicie, powinniście przebaczać swoim bliźnim, jeśli macie do niej jakieś zastrzeżenia, “aby Ojciec wasz w niebie również wam przebaczył wasze przewinienia” (Mk 11, 25 GNÜ) Zadaniem Jezusa jest przebaczanie.

Kim jest „ktoś“? Czym jest „coś“?

Ktoś! To może oznaczać tylko jedno: ktokolwiek, każdy, bez wyjątku. A co oznacza „coś”? To znaczy cokolwiek, bez względu na to, co to jest; wszystko, czymkolwiek by to nie było; wszystko, bez wyjątku. Wybaczcie, jeśli macie coś przeciwko komuś.

Jeśli czuję, że wyrządzono mi krzywdę, powinienem wybaczyć drugiej osobie. Może się jednak zdarzyć, że faktycznie była to krzywda, a może po prostu tak mi się wydaje. Druga osoba może w ogóle nie postrzegać tego jako krzywdy. Być może nie było to żadna krzywda, ale ja tak to postrzegam. Może się nawet zdarzyć, że wyrażę drugiej osobie swoje przebaczenie, a ona mi powie: „Nie mam pojęcia, za co miałbyś mi przebaczać”.

Jezus wzywa nas, byśmy przebaczyli wszystkie poszczególne niesprawiedliwości i wszelkie krzywdy, jakie nam wyrządzono. W modlitwie „Ojcze nasz” znajduje się niebezpieczna prośba:

„Odpuść nam nasze winy, tak jak i my wszystkim przebaczamy mają, którzy popełnili wobec nas przewinienia.“ (Mt 6,12 GNB)

Dodatek do tego w modlitwie „Ojcze nasz” brzmi: „Jeśli przebaczycie innym to, co wam uczynili, to i wasz Ojciec w niebie przebaczy wam. Jeśli jednak nie przebaczycie innym, to i wasz Ojciec nie przebaczy wam waszych przewinień.“ (Mt 6,14–15 GNB)

Ralph Luther mówi na ten temat: „Naszymi dłużnikami są nie tylko ci, którzy nas wyraźnie obrazili, ale wszyscy ludzie, którzy pozostają nam winni zrozumienie, wyrozumiałość, gotowość do pomocy, wdzięczność, przyjaźń czy cokolwiek innego. Naszym obowiązkiem jest odpuścić im te długi”.”⁴

⁴ Słownik Nowego Testamentu, s. 264/65, hasło „Przebaczenie (między ludźmi)”

(Pozwolę sobie zasugerować: kiedy odmawiasz te modlitwy, módl się na głos. Dzięki temu znacznie łatwiej nam się skoncentrować. Fragmentów tekstu podanych w nawiasach nie musimy uwzględniać w naszych modlitwach.)

Jezus i Szczepan „wybaczyli przed Bogiem“

Jezus sam tak postępował. Modlił się na krzyżu, mimo że nikt nawet w najmniejszym stopniu nie przeprosił go: “Ojcze, przebacz im! Nie wiedzą bowiem, co czynią.” (Łk 23,34 GNÜ). Żadnemu z nas do dziś nie spotkała tak straszna krzywda, jak naszemu Panu Jezusowi. Jezus natychmiast osobiście przebaczył i dodatkowo wstawił się za nim.

Stephanus również tak postąpił, gdy został ukamienowany: „Wtedy [Szczepan] ukląkł i zawołał głośno: “Panie, nie karz ich za tę winę!»” (Dz 7, 59 GNÜ) To przecież oznacza: Panie, przebaczam im i proszę, przebacz im również!

Wykorzystane tłumaczenia Biblii:
GNÜ „Dobra Nowina” oraz GNB „Biblia Dobrej Nowiny”, Niemieckie Towarzystwo Biblijne i Katolickie Towarzystwo Biblijne e.V., Stuttgart
LU – tłumaczenie Lutra z 1972 r., Austriackie Towarzystwo Biblijne
Hfa – Nadzieja dla wszystkich, Fontis-Brunnen w Bazylei
KÜ – tłumaczenie Kürzingera, wydawnictwo Pattloch, Aschaffenburg

Zrozumieli, że jeśli chce się żyć w pełnej wolności, należy otwarcie przyznać się do przeszłości i, na ile to możliwe, uporać się z nią. Wspaniała wolność dzieci Bożych wiąże się również z przebaczeniem: to właśnie ona czyni nas wolnymi, by przebaczać. Przebaczenie otrzymane od Chrystusa przejawia się w udzielaniu przebaczenia mojemu bliźniemu.

Zaczęli od tak odległej przeszłości, jak tylko byli w stanie sobie przypomnieć. Każdego ranka zajmowali się innym etapem swojego życia. W ten sposób wydobywali na światło dzienne osoby i sytuacje, które były głęboko ukryte w ich podświadomości. Przeglądali swoje dzieciństwo, a właściwie całe swoje życie. Wszystkie swoje gniewy złożyli przed Bogiem i poddali Jego przebaczeniu. Kiedy dotarli do teraźniejszości, stwierdzili, że mają z niektórymi ludźmi zaburzone relacje, które maskowały się pod pewnymi wymówkami:

• Nie pasuje mi.
• Chyba mam na niego alergię.
• Och, nie wiem, między nami zawsze iskrzy w nieprzyjemny sposób.
• Lepiej trzymam się od tego z daleka

Zrozumieli, że w oczach Jezusa coś takiego nie istnieje. Postanowili więc, że tak jakby wewnętrznie uwolnią tych ludzi, niezależnie od tego, czy ich sposób bycia im odpowiadał, czy nie. Być może można to ująć w ten sposób: wybaczyli im, że byli inni, niż by tego chcieli. Katharina i Leonhard odkryli, że to „oczyszczenie” toruje drogę do kochania ludzi. „Jeśli Syn Boży was wyzwoli, będziecie naprawdę wolni.“ (J 8,36 GNÜ)

Czy uwolniliśmy się już od zastrzeżeń, oskarżeń, gniewu, uprzedzeń i wszelkich form braku przebaczenia? Jezus uwalnia nas, byśmy mogli przebaczać i kochać. Kto nie przebacza, sam pozostaje zniewolony. Musi nieustannie myśleć o drugiej osobie.

Wybaczenie nas wyzwala. Myślę, że w pewnym sensie wyzwala też tego, komu wybaczyłem. Druga osoba w jakiś sposób wyczuwa, że atmosfera się oczyściła lub zmieniła.

Czy moje ‚wybaczenie przed Bogiem‘ może wywrzeć jakiś wpływ na drugą osobę?

Ten starszy misjonarz z Afryki doszedł do przekonania, że jego przebaczenie prowadzi do konkretnych działań Boga w życiu ludzi, którym przebaczyliśmy. Katarzyna i Leonhard początkowo nie wierzyli zbytnio, że ich wyznania i modlitwy przyniosą pozytywne zmiany w życiu osób, których to dotyczyło. Wydawało się zbyt proste, by proces przebaczenia i wycofania oskarżeń miał wywołać takie skutki.

Zrobiliście to bardzo dokładnie. I na pewno dobrze. Ja też tak postąpiłem. Wszyscy wybaczyliście wszystkim. Zauważyliście przy tym, że najprostsze drogi są najbardziej trwałe, jeśli postępujemy zgodnie z naukami Jezusa. Nie ma lepszej i prostszej drogi niż nauki Jezusa.

Moje przebaczenie może nawet skłonić do nawrócenia osobę, której przebaczyłem.

Zachowanie Lindy

Kiedy Katharina poślubiła Leonharda – oboje byli wdowcami – zyskała 12-letnią pasierbicę: Lindę. Z biegiem lat pojawiło się (z punktu widzenia Kathariny) wiele problemów. Uważała Lindę za kapryśną dziewczynkę. Katharina modliła się i starała się okazywać dziewczynce miłość. Przez pewien czas wszystko szło dobrze, ale potem nastąpił nowy kryzys.

Katarzyna wybacza Lindzie przed Bogiem

Właśnie w tym okresie dotarły do nich spostrzeżenia dotyczące przebaczenia. Katarzyna była bardzo przygnębiona z powodu Lindy. Spędziła całe przedpołudnie na spisywaniu wszystkich zastrzeżeń i zarzutów wobec Lindy – sięgających aż do momentu jej pojawienia się w rodzinie – i wycofywaniu ich. Powstała lista zajmująca trzy pełne strony.

W tym czasie Linda przebywała u swojej babci. Ani Katharina, ani Leonhard nie poinformowali Lindy, że modlili się w tej sprawie. Kilka tygodni po tych wyznaniach w życiu Lindy nastąpił zwrot. Linda wróciła do domu.

Linda nawraca się

Ona sama opowiada: „Pewna konkretna chwila zapadła mi w pamięć na zawsze. Jedną stopą stałam jeszcze na płytkach w łazience, a drugą miałam już w kabinie prysznicowej. W tej chwili uderzyło mnie jak grom z jasnego nieba, że „jedna stopa w środku – druga na zewnątrz“ było dokładnym odzwierciedleniem mojego życia. Już kilkakrotnie byłam bliska oddania swojego życia Bogu. Ale jakoś jednak tego nie zrobiłam. Żyłem w jawnym sprzeciwie wobec Niego. Czułem, że to była chwila decyzji – za NIM albo przeciwko NIEMU. Teraz musiałem się zdecydować. Nie było już odwrotu. Stojąc tak, dokładnie rozważałem, ile będzie mnie kosztowało przejście na stronę Boga. Było dla mnie jasne, że będę musiał zrezygnować z niektórych rzeczy w moim życiu. Ale byłem zmęczony życiem w dwóch światach i niemożnością wyboru żadnego z nich. Byłem u kresu sił i sięgnąłem po Jego pokój. Wziąłem głęboki oddech, a potem powiedziałem głośno: „Panie, wybieram Ciebie“.“

Trudności i próby

Następny dzień przyniósł wiele godzin trudnych rozmów. W gronie rodzinnym padły szczere wyznania. Dla Lindy było to pożegnanie z latami wrogości i poczucia winy. Dla rodziców – uświadomienie sobie błędów, nieuzasadnionych obaw i braku zrozumienia. Niedługo potem Linda została ochrzczona.

Wybaczcie, jeśli macie do kogoś pretensje

Katharina i Leonhard martwili się, ponieważ przez pewien czas ich modlitwy nie były wysłuchiwane. Zaskakujące było to, że już wcześniej, kiedy ich modlitwy były wysłuchiwane, te „coś“ też tam było, a mimo to doświadczali oni, że ich modlitwy zostały wysłuchane. To pokazuje: może się zdarzyć, że niektóre z twoich modlitw zostaną wysłuchane. Być może po prostu wydaje ci się, że zostały wysłuchane. „Bóg zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych (Mt 5,45)” i “jest łaskawy wobec niewdzięcznych” (Łk 6,35). Być może niektóre z tych pozornych odpowiedzi wcale nie są odpowiedzią na twoje modlitwy, lecz aktem Bożego miłosierdzia.

Życzę Tobie i sobie nieskażonej, żywej relacji z naszym Panem oraz nieustannego wysłuchania modlitw. Po czym możemy rozpoznać naszą gotowość do przebaczenia? Na podstawie naszej gotowości do przebaczenia możemy sami ocenić, czy i w jakim stopniu jesteśmy zjednoczeni z Jezusem.

1. Czy jestem chrześcijaninem narodzonym na nowo? (J 3,1–21; 1 J 5,13.) Ważne jest, aby żyć w prawdziwej relacji z Bogiem, aby mógł On wysłuchać mojej modlitwy.
2. Muszę zadbać o to, by w moim życiu nie było żadnego grzechu, którego jeszcze nie wyznałem, czyli że wszystkie moje grzechy zostały mi przebaczone. Tutaj prawdopodobnie będziemy musieli między innymi wyznać przed Bogiem, że denerwowaliśmy się na brata i być może, że nie przebaczyliśmy mu od razu. Możemy się tu modlić, opierając się na obietnicy z 1 Listu św. Jana 1, 9: Jeśli wyznajemy nasze grzechy, On nam przebacza.
3. To, że uzyskałem przebaczenie za moje winy, nie musi jeszcze oznaczać, że jestem jednocześnie wolny od gniewu, urazy i nieprzyjemnych uczuć. W tej sprawie możemy prosić o wyzwolenie, powołując się na obietnicę Jezusa: „Jeśli Syn Boży was wyzwoli, będziecie naprawdę wolni.“ (J 8,36 GNÜ) A dzięki poniższej cudownej obietnicy Boga możemy być pewni, że to, o co prosiliśmy, już posiadamy, jeśli modliliśmy się zgodnie z wolą Boga: „A oto ufność, jaką mamy wobec Niego: że jeśli prosimy o coś zgodnie z Jego wolą, On nas wysłuchuje.“ (1 J 5,14 LU) „A czy wiemy, że On nas wysłuchuje, gdy prosimy Go o coś [zgodnie z Jego wolą], wtedy wiemy również, że już posiadamy to, o co Go prosiliśmy.“ (1 J 5, 15 KÜ). ⁵
4. Mam prawo skorzystać z Bożej mocy przebaczenia. Często nie jesteśmy w stanie przebaczyć o własnych siłach. W takich sytuacjach warto pamiętać, że: „U Boga jest wiele przebaczenia.“ (Iz 55,7 LU) Przebaczenie jest przykazaniem Bożym. „Wybaczajcie, jeśli macie coś przeciwko komuś.“ (Mk 11,25 LU) „Odpuść nam nasze winy, tak jak i my odpuszczamy każdemu, kto nas skrzywdził.“ (Mt 6,12 GNÜ)W wierze – poprzez modlitwę opartą na obietnicach – czerp z Bożej mocy przebaczenia, by samemu przebaczać, a następnie wierz, że to, o co prosiłeś, już posiadasz. (1 J 5, 14–15) Skoro Pan nakazał przebaczenie, to z Jego pomocą można to uczynić natychmiast i całkowicie. Bóg nie nakazuje niczego, czego nie bylibyśmy w stanie uczynić z Jego pomocą. Przebaczenie trwa na zawsze, jeśli trwam w Chrystusie. Jeśli nie trwam w Chrystusie, historia może pewnego dnia powrócić dzięki słynnemu wielbłądowi, który zjada trawę. Mówi się przecież: jeśli trawa porośnie jakąś sprawę, pewnego dnia na pewno przyjdzie wielbłąd i znów ją zje.Kto mówi: „Nie potrafię przebaczyć“, powinien zadać sobie pytanie, czy w ogóle chce przebaczyć. Moja matka zawsze mawiała: „Kto mówi: «Nie potrafię», ten nie chce”. Być może jednak nie potrafiłeś przebaczyć, ponieważ nie wiedziałeś, jak to zrobić z Bożą pomocą.
5. Chciałbym powiedzieć Panu, że niniejszym wybaczam mojemu bratu wszystko, to, co zrobił mi lub innym, albo co rzekomo zrobił. Dobrze jest nazywać rzeczy po imieniu.
6. Módl się za tego, komu przebaczyłeś, aby Pan go pobłogosławił i mu pomógł.
7. W modlitwie o obietnicę proś o miłość Bożą, abyś mógł z całego serca kochać tę osobę.
8. Jeśli jakiekolwiek trudności Jeśli nie potrafisz sobie z tym poradzić, zwróć się do osoby, której ufasz, aby przeprowadzić rozmowę duszpasterską.
9. Być może w modlitwie wiary przebaczyliśmy, ale że nasze uczucia jeszcze za tym nie nadążają. Co robić? Nie powinniśmy teraz powtarzać całego procesu, lecz dziękować Bogu, że z Jego pomocą udało nam się przebaczyć. Następnie powinniśmy dziękować tak długo, aż nasze uczucia nadążą za tym.

⁵ Bardzo cenne jest to, byśmy nauczyli się modlić, opierając się na Bożych obietnicach. Informacje na ten temat można znaleźć w broszurze „Kroki ku osobistemu przebudzeniu“ w rozdziale 4.

Przebaczenie jest sprawą modlitwy. Nie jest to kwestia czasu. Nie jest to sprawa trwająca lata. Nie chodzi o to, by pozwolić, by trawa nad tym wyrosła. Nie chodzi też o to, by próbować przebaczyć. Nigdzie w Biblii nie jest napisane, że powinniśmy próbować robić to, co nakazał Bóg, lecz że powinniśmy to robić – a w przypadku przebaczenia chodzi wyraźnie o to, by przebaczyć natychmiast.

(Jeśli ktoś jeszcze nie jest wierzący, dobrze jest dodatkowo odmówić wcześniej przytoczony tutaj akapit. Polecam modlić się na głos. Nie musimy przytaczać fragmentów Biblii w modlitwie.)

Wybaczenie może sprawić, że winowajca dostrzeże w sobie narzędzie w rękach Boga. Być może Bóg chciał skierować moją uwagę na trudności i problemy winowajcy.

Wybaczenie polega na uświadomieniu sobie, że gorycz przywłaszcza sobie prawo, do którego nie mamy prawa. Gorycz jest nieświadomym sposobem zemsty na tym, kto nas skrzywdził.

Wybaczenie opiera się na świadomości, że sprawca już odczuwa konsekwencje swojego czynu.

Przebaczenie może przejawiać się również w tym, że jesteśmy gotowi, z Bożą pomocą, działać na korzyść winowajcy.

Chodzi mi o to, że możemy to również rozpoznać po tym, czy potrafimy spokojnie myśleć o osobie, która wyrządziła nam krzywdę lub rzekomo nam ją wyrządziła, a także po tym, że nie odczuwamy potrzeby opowiadania o tym, co faktycznie lub rzekomo nam zrobiono. Jeśli wciąż na nowo opowiadamy o dawnych sprawach, to moim zdaniem trudno mówić o prawdziwym przebaczeniu.

Być może problem polega jednak na tym, że chciałeś przebaczyć, ale sam nie dałeś rady. Często potrzebujemy pomocy naszego Pana, aby przebaczyć. Jezus mówi: „Bo beze mnie nic nie możecie uczynić.“ (J 15,5 GNÜ) oraz: „Wszystko mogę w Chrystusie, który daje mi siłę i moc.“ (Flp 4,13 Hfa) Z tego powodu dobrze jest, abyśmy – jak już wspomniano – prosili naszego cudownego Ojca Niebieskiego o siłę przebaczenia.

Zapomniałeś!?

Często słyszymy: „Wybaczę mu, ale nigdy tego nie zapomnę”. Myślę, że takie podejście przestaje mieć znaczenie, gdy modlimy się zgodnie z tymi wywodami. Doświadczyłem, że po przebaczeniu dokładnie pamiętałem przebieg wydarzeń, ale nie stanowiło to już dla mnie żadnego ciężaru i nie zakłócało mojej relacji z tą osobą. Były też przypadki, w których modliłem się, aby nasz Ojciec Niebieski wymazał z mojej pamięci wspomnienie o tym wydarzeniu. On to uczynił. Mamy cudownego Boga.

Chciałbym zakończyć opowieścią o kolejnym wydarzeniu, w którym uczestniczący w nim ludzie – z wyjątkiem cioci Sybille – nie byli jeszcze naśladowcami Jezusa. (Wszystkie imiona zostały zmienione)

Ciotka Sybille zaprosiła młodych ludzi na Boże Narodzenie. Rzeczywiście przyjechali. Powitała ich serdecznie i poczęstowała wspaniałym posiłkiem. Wtedy młodzi ludzie zapytali, gdzie mają spać. Ciotka Sybille zapytała: „Czy jesteście małżeństwem?“. Potrząsnęli głowami. Wtedy ciotka Sybille powiedziała: „Dam wam osobne pokoje“. Helga krzyknęła: „Jesteś taka sama jak wszyscy inni!“ i zniknęła wraz ze swoim chłopakiem.

Jakiś czas później rodzice Helgi – Loretta i Tim – przyjechali z wizytą do cioci Sybille. Ciocia starała się przekonać ich, by wybaczyli Helgi.

Kilka miesięcy później Helga i jej chłopak przeprowadzili się w pobliże ciotki Sybille. Nawiązali też z nią kontakt. W końcu postanowili się pobrać. Wspólne życie przed ślubem wydawało im się modne i sprawiało im przyjemność. Mieli jednak tylko kilku prawdziwych przyjaciół. Do tego dochodziło wewnętrzne niezadowolenie, którego nie potrafili uchwycić. Zrozumieli jednak, że małżeństwo ma głębszy sens, niż sądzili.

Rodzice Helgi odmówili przybycia na ślub. [Również rodzice mogą postępować wobec swoich dzieci niesprawiedliwie i bez serca. Mam nadzieję, że podczas pojednania poprosili młodą parę o przebaczenie.] Loretta, matka, bardzo chciała przyjść, ale nie chciała tego robić bez męża. Całkowicie zrozpaczona swoją sytuacją Loretta postanowiła zrobić to, co kilka miesięcy wcześniej poradziła jej siostra Sybille.

W tej samej godzinie, gdy Helga brała ślub daleko od domu, jej matka udała się do sypialni i zrobiła dwie rzeczy: powierzyła swoje życie Jezusowi oraz spędziła dwie godziny na spisaniu wszystkich swoich zarzutów i oskarżeń wobec Helgi, począwszy od momentu, gdy ta skończyła 17 lat. Zdała sobie sprawę, jak wiele pretensji wobec córki zgromadziła w sobie. Przed Bogiem przebaczyła córce. Loretta poczuła ulgę i była szczęśliwsza niż kiedykolwiek wcześniej.

Teraz namawiała męża, by wybaczył również córce. Szczególnie trudno mu było wybaczyć przyjacielowi Helgi, który w jego oczach „uwiódł jego małą córeczkę“.

W końcu nadszedł ten pamiętny dzień, w którym młodzi ludzie pogodzili się ze swoimi rodzicami w salonie Sybille. Helga poprosiła ojca o wybaczenie za ostre słowa z tamtego czasu. Uściskała matkę i zapłakała. Następnie, ku zdziwieniu wszystkich, uklękła przed swoją ciotką i powiedziała: „Ciotko Sybille, miałaś rację wtedy, gdy chciałaś zakwaterować nas w dwóch oddzielnych pokojach. Powodem, dla którego tak się rozgniewałam, było to, że doskonale wiedziałam, że miałaś rację. To właśnie dlatego tu się przeprowadziliśmy. Czułyśmy, że jesteś jedyną osobą, której mogłyśmy zaufać. Opowiadałaś się za czymś, a my z całego serca pragnęłyśmy mieć to, co ty masz“.“