W Nowym Testamencie w siedmiu miejscach wskazano, że Jezus Chrystus jest Stwórcą. (J 1,1–3 i 14; Hbr 1,1–2) W Kol 1,15–16 czytamy: „Wszystko zostało stworzone przez Niego i dla Niego.“ Jaki związek istnieje między Jezusem jako Stwórcą a szabatem?

Odpowiedź znajdziemy w Księdze Rodzaju 2,2–3: „I tak Bóg zakończył siódmego dnia swoje dzieła, które stworzył, i odpoczął siódmego dnia od wszystkich swoich dzieł, które stworzył. “I Bóg pobłogosławił siódmy dzień i uświęcił go, gdyż w tym dniu odpoczął od wszystkich swoich dzieł, które Bóg stworzył i uczynił.”

Wskazuje na to Ps. 111,4: „On, łaskawy i miłosierny Pan, pozostawił po sobie pamiątkę swoich cudów.“

Szabat nie jest ludzkim wymysłem, lecz zamysłem naszego Stwórcy i Zbawiciela, Jezusa Chrystusa. Dlatego Jezus mógł wyjaśnić Żydom, że jest Panem szabatu (Mk 2,27–28).

Po sześciu dniach stworzenia siódmego dnia świętowano stworzenie. Stworzenie świata zostało dopełnione przez szabat.

Szabatu nie da się wyjaśnić ani z punktu widzenia astronomii, ani z punktu widzenia etyki. Jedynym powodem istnienia szabatu i siedmiodniowego tygodnia jest ustanowienie ich przez Stwórcę. Bez Niego nie byłoby szabatu. Ponieważ szabat jest dniem upamiętniającym dzieło stworzenia dokonane przez Chrystusa, jest on znakiem miłości i mocy Chrystusa dla wszystkich ludzi.

Apostoł Jan zwraca uwagę, że Bóg wyznacza pewien dzień. Zgodnie z Objawieniem 1,10 mówi on: „Duch zstąpił na mnie w Dzień Pański…“

O którym dniu mówi Jan? Jedynym dniem, który w Biblii określany jest jako dzień Boży, jest szabat. Tak jest napisane w Dziesięciu Przykazaniach: „Ale siódmy dzień jest szabatem Pana, twojego Boga.“ (Księga Wyjścia 20,10) Przez proroka Izajasza Bóg mówi o szabacie jako o „moim świętym dniu“. „Pan mówi: Szanujcie szabat jako dzień, który należy do Mnie! Nie hańbcie go, zajmując się swoimi sprawami. Nie profanujcie go podróżami, pracą ani żadnymi sprawami. Czcijcie go jako dzień radości! Wtedy ja sam będę źródłem waszej radości. Pozwolę wam zwyciężyć wszelkie przeszkody…“ (Iz 58,13–14 GN)

Apostoł Paweł wyjaśnia w 1 Kor. 10,4, że to był Chrystus. Mówi: „Duchową opoką, która im towarzyszyła, był Chrystus.“

Chrystus wyprowadził lud Boży z Egiptu przez pustynię do Kanaanu, prowadząc go w słupie obłoku i ognia. Jaki związek istnieje między Jezusem Chrystusem, przewodnikiem ludu Bożego, a szabatem?

Na pustyni prawie nic nie rośnie. Dlatego Chrystus przez prawie 40 lat codziennie zaopatrywał lud w mannę. Szczegółowy opis tego wydarzenia znajduje się w 2. Księdze Mojżeszowej, rozdział 16. Mannę należało spożywać każdego dnia. To, czego nie zjedzono, psuło się do następnego ranka. Jednak szóstego dnia musieli zebrać podwójną porcję, ponieważ w szabat manna nie była udzielana. Jednak z piątku na szabat zebrana manna nie psuła się. To wydarzenie pokazuje, że Chrystus poprzez mannę przez czterdzieści lat ćwiczył z nimi przestrzeganie szabatu.

Dlaczego Syn Boży postąpił w ten sposób? Przeczytajmy Jego uzasadnienie w wersecie 4:
„Wtedy Pan rzekł do Mojżesza: Oto sprawię, że z nieba spadnie wam chleb, a lud będzie wychodził i zbierał codziennie tyle, ile potrzeba na dany dzień, abym sprawdził, czy postępuje zgodnie z moim prawem, czy też nie.“
Syn Boży wystawił swój lud na próbę poprzez uświęcenie szabatu, aby sprawdzić, czy przestrzegają Jego prawa, czyli czy Mu ufają i są Mu posłuszni. W wersetach 27 i 28 napisano:
„Jednak siódmego dnia niektórzy z ludu wyszli, aby zbierać, i nic nie znaleźli. Wtedy Pan rzekł do Mojżesza: Jak długo jeszcze będziecie odmawiać przestrzegania moich przykazań i nakazów?“
Jezus Chrystus nie zapytał: „Jak długo jeszcze będziecie odmawiać przestrzegania szabatu?”. Sprawdził ich ogólny stosunek do Niego – czy Mu ufają i są Mu posłuszni – na podstawie tego, czy uświęcają Jego szabat.

Kto własnym palcem wyrył przykazania na kamiennych tablicach? Zgodnie z 1 Listem do Koryntian 10,4 był to Chrystus, który w słupie obłoku i ognia prowadził lud Boży. On też wyprowadził go z Egiptu (por. Księga Wyjścia 20,2 oraz List Judy 4b,5). Oznacza to, że Syn Boży jest boskim prawodawcą. To On sam spisał Dziesięć Przykazań na kamiennych tablicach i przekazał je Mojżeszowi.

Bóg powierzył ludziom spisanie całej Biblii. Ale nie Dziesięciu Przykazań. Te napisał sam. Kiedy Mojżesz w gniewie z powodu tańca wokół Złotego Cielca rozbił kamienne tablice, otrzymał od Chrystusa polecenie, by przygotował dwie nowe tablice. Jednak i tym razem Bóg nie powierzył Mojżeszowi zadania ich spisania. Chrystus po raz drugi sam zapisał Dziesięć Przykazań na kamiennych tablicach i nakazał, aby były one przechowywane w specjalnej skrzyni w Miejscu Najświętszym świątyni. (zob. Księga Wyjścia 32,16 i Księga Powtórzonego Prawa 10,1-5) To zadziwiające wydarzenie: Bóg sam spisał Dziesięć Przykazań.

Materiał, na którym się pisze – kamień – sugeruje trwałość. Nie pisze się na kamieniu z zamiarem późniejszej zmiany.

Dlatego Chrystus mówi o tym prawie:

„Dopóki nie przeminą niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kropka z Prawa nie przeminie.“ (Mt 5,18)

To prawo będzie podstawą Sądu Ostatecznego. Jakub wymienia Dziesięć Przykazań „prawo królewskie“, „prawo wolności“.“ (List św. Jakuba 2,8.12)

Chrystus, boski prawodawca, mówi: „Jeśli mnie kochacie, będziecie przestrzegać moich przykazań.“ (J 14,15)

Tą wypowiedzią ma na myśli nie tylko swoje przykazania zawarte w Ewangeliach, ale także Dziesięć Przykazań. W nich szabat jest uzasadniony aktem stworzenia. Oznacza to, że człowiek, który przestrzega szabatu, uznaje w ten sposób suwerenność Boga i prawo Stwórcy do panowania.

Jezus określa dzień odpoczynku „Szabat Pana, twojego Boga“ (Księga Wyjścia 20,10). Chociaż Jezus wyjaśnia, że szabat został ustanowiony dla dobra człowieka (Mk 2,27), pozostaje on przecież własnością Boga. Jezus jest Panem szabatu, a nie my. Oznacza to, że szabat czerpie swoją świętość z obecności Boga. Szabat jest darem naszego Stwórcy, mającym na celu ochronę i utrzymanie naszej relacji z Bogiem. Kto nie wchodzi w społeczność z Bogiem, ten nie zrozumiał istoty szabatu.

Chrystus określił przykazanie dotyczące szabatu jako najobszerniejsze przykazanie Dekalogu (Księga Wyjścia 20,8–11). Z tego przykazania dowiadujemy się, że Pan (Jahwe) jest Stwórcą nieba i ziemi.

Tylko w tym przykazaniu zawarte jest wszystko, co jest wymagane do prawomocnego wejścia w życie ustawy: imię, urząd i obszar władzy prawodawcy: „Jahwe, Stwórca nieba i ziemi“. Te same cechy charakterystyczne zawiera każdy podpis, który powoduje wejście ustawy w życie, np. „Frank-Walter Steinmeier, prezydent Republiki Federalnej Niemiec“. Poprzez przykazanie dotyczące szabatu Dziesięć Przykazań zostało formalnie wprowadzone w życie. Szabat jest podpisem Boga, pieczęcią Boga pod Jego Prawem.

Zastanawiałem się, dlaczego boski dar szabatu jest jednocześnie przykazaniem. Znalazłem następującą odpowiedź: Bóg uczynił to, aby zachować dla nas ten dar. W przeciwnym razie robilibyśmy ze szabatem, co byśmy chcieli. Widzimy przecież, że mimo przykazania często tak właśnie się dzieje.

W ten sposób ustaliliśmy kolejny związek między Chrystusem a szabatem. Jako boski prawodawca wpisał On przykazanie dotyczące szabatu w Dziesięć Przykazań i nadał mu charakter podpisu, pieczęci.

W 5. Księdze Mojżesza, rozdział 5, powtórzono Dziesięć Przykazań. Przykazanie dotyczące szabatu zostało szczegółowo przedstawione w wersetach 12–15.

W Księdze Wyjścia 20 uświęcenie szabatu uzasadniono odwołaniem się do stworzenia świata. W Księdze Powtórzonego Prawa 5 uświęcenie szabatu uzasadniono wyzwoleniem z niewoli egipskiej (wers 15).

Odwołanie do wyjścia z Egiptu stanowi kolejny argument przemawiający za święceniem szabatu. Pokazuje to, że szabat ma szersze znaczenie niż tylko dzień upamiętniający stworzenie świata. W Biblii Egipt jest symbolem domu niewoli, z którego Pan wyzwolił swój lud. (Księga Wyjścia 20,2; por. Apokalipsa 11,8) Wyzwolenie z niewoli, wyjście dzięki krwi Baranka (Passa), ocalenie z rąk potężnego wroga oraz wyruszenie do Ziemi Obiecanej są symbolem zbawienia z niewoli grzechu i śmierci. Oznacza to, że każdy szabat przypomina również o zbawieniu przez Jezusa Chrystusa.

Oczywiście oba uzasadnienia dotyczące szabatu są ważne: gdyby Chrystus nie był Stwórcą, nie byłoby zmartwychwstania prowadzącego do życia wiecznego. Jednak bez ukrzyżowania, bez zbawczego czynu Jezusa, nie moglibyśmy również zostać wybawieni z niewoli grzechu.

Szabat łączy nas z Chrystusem, Stwórcą i Zbawicielem.

Związek między szabatem a zbawieniem ujawnia się również w inny sposób. Szabat jest znakiem przymierza między Bogiem a Jego dziećmi. Bóg chciał, aby obchodzenie szabatu wyróżniało ich jako Jego wyznawców.

Zgodnie z Księgą Wyjścia 31,13 Bóg nakazuje: „Przestrzegajcie mojego szabatu, gdyż jest on znakiem między mną a wami z pokolenia na pokolenie, abyście wiedzieli, że Ja jestem Pan, który was uświęca.“

Szabat jest znakiem tego, że Pan nas uświęca. „Święty lud” z Księgi Wyjścia 19,5–6 odnosi się w 1 Liście Piotra 2,9 do nowotestamentowego zboru. Chrystus stał się dla nas źródłem uświęcenia i zbawienia.

W Księdze Ezechiela 20,20 uświęcenie szabatu uzasadniono słowami: „abyście wiedzieli, że Ja jestem Pan, wasz Bóg“. Jest to nawiązanie do stworzenia świata. Jezus dał nam szabat jako znak swojego dzieła stworzenia i odkupienia.

Czy istnieją wypowiedzi proroków na temat szabatu? Jest ich wiele. Przyjrzyjmy się dwóm przykładom:

Za pośrednictwem proroka Jeremiasza Chrystus skierował do swojego ludu następujące ostrzeżenie (Jer. 17,27):

„Jeśli jednak nie posłuchacie mojego przykazania, by uświęcać dzień szabatu i nie wnosić żadnego ciężaru przez bramy Jerozolimy w dzień szabatu, to rozpalię ogień w jej bramach, który strawi solidne domy Jerozolimy i którego nie da się ugasić.“

17 lat później słowa te stały się gorzką rzeczywistością. Zgodnie z Jer. 52,12–13 Dom Pański i wszystkie wielkie domy w Jerozolimie zostały spalone przez Babilończyków.

Jezus Chrystus, boski zleceniodawca proroków, kładł nacisk na szabat. Chrystus, poprzez Jeremiasza, zwrócił uwagę na okoliczności zewnętrzne: w szabat nie należy nosić ciężarów ani wykonywać żadnej pracy, ponieważ zewnętrzny odpoczynek jest warunkiem koniecznym dla duchowego odpoczynku i odświeżenia w szabat.

Przez proroka Daniela Chrystus przepowiedział, że pojawi się ktoś, kto „podlega“, aby zmienić prawo Boże. Ma to związek z szabatem. W Księdze Daniela 7,25 ta siła jest symbolicznie określona jako „mały róg“.

„Będzie bluźnił Najwyższemu i zniszczy świętych Najwyższego, a także ośmieli się zmienić święta i prawo. Będą wydani w jego ręce na czas, dwa czasy i pół czasu.“

Co zmieniono w Prawie Bożym? Porównanie Dziesięciu Przykazań zawartych w Biblii z katechizmami pokazuje nam, że:

1. Przykazanie zakazujące czczenia wizerunków zostało usunięte z Dziesięciu Przykazań.
2. Szabat został zmieniony na niedzielę. W ten sposób zmieniono dzień świąteczny określony w Dziesięciu Przykazaniach – szabat.
3. Aby znów było ich dziesięć, ostatnie przykazanie podzielono na dwa.

Apostoł Piotr mówi (1 List św. Piotra 2,21), – Chrystus dał nam przykład, „abyście podążali jego śladami“. Apostoł Jan podkreśla (1 J 2,6): „Kto twierdzi, że w Nim trwa, niech postępuje tak, jak On postępował.“ Życie Jezusa na ziemi powinno być dla nas wzorem.

W szabat Jezus uczestniczył w nabożeństwie i aktywnie w nim brał udział: „I przybył do Nazaretu, gdzie się wychował, i zgodnie ze swoim zwyczajem udał się w szabat do synagogi, wstał i chciał czytać.“ (Łk 4,16)

W szabat Jezus spacerował z uczniami po okolicy:

„W tym czasie Jezus przechodził w szabat przez pole zboża; a jego uczniowie, będąc głodni, zaczęli wyrywać kłosy i jeść.“ (Mt 12,1)

W szabat Jezus czynił dobro: „Dlatego w szabat wolno czynić dobro.“ (Mt 12,10–13, w. 12b)

Wizyty u chorych i gościnność w szabat mają ogromne znaczenie: „A oni zaraz wyszli z synagogi i udali się do domu Szymona i Andrzeja wraz z Jakubem i Janem. A teściowa Szymona leżała z gorączką.“ (Mk 1,21–29, zwłaszcza 29–30) Jezus ją uzdrowił.

Jezus, boski Prawodawca, uświęcił szabat jako człowiek na ziemi: nie przestrzegał przy tym ludzkich przepisów Żydów.

Jako „Władca szabatu“ (Mk 2, 28 EB) Jezus podaje wskazówki, które pokazują, w jaki sposób możemy doświadczyć błogosławieństwa, które chce nam ofiarować właśnie tego dnia. Szabat jest dniem błogosławionym, dniem świętym i dniem odpoczynku.

Jezus „Pobłogosławił siódmy dzień i uświęcił go, ponieważ w tym dniu odpoczął od wszystkich swoich dzieł.“ (Księga Rodzaju 2,3)

Szabat, dzień Jezusa Chrystusa, chrześcijański szabat, jest radością dla wszystkich, którzy są w Chrystusie. Powinniśmy go „Pożądanie“ znaczy – zob. Iz 58,13.

Jezus powiedział swoim uczniom, że jest ich Nauczycielem (J 13,13) a oni – jego przyjaciele. „Jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli będziecie czynić to, co wam nakazuję.“ (J 15,14)

Czego nauczyli się od Jezusa na temat szabatu? W Ewangelii Łukasza 23, 54–24, 1 czytamy: „Był to dzień Rüsttag (nasz dzisiejszy piątek), a potem nadeszła sobota (szabat).“ (Zgodnie z kalendarzem biblijnym szabat rozpoczyna się o zachodzie słońca: Rdz 1,5; Kpł 23,32; Ne 13,19; Łk 4,31.40).

„Za nimi szły jednak kobiety, które przybyły wraz z Nim z Galilei, i obserwowały grób oraz to, jak złożono Jego ciało. Potem wróciły i przygotowały wonności oraz maści. Przez cały szabat zachowywały ciszę zgodnie z Prawem. Jednak pierwszego dnia tygodnia (w niedzielę) bardzo wcześnie rano przyszły do grobu, niosąc wonności, które przygotowały.“

Uczniowie nauczyli się tego od swojego Mistrza i Przyjaciela. Przestrzegali szabatu nawet w obliczu pilnej konieczności przygotowania ciała Jezusa do pogrzebu. Po zakończeniu szabatu zabrali się do pracy i wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia przybyli do grobu z wonnościami.

„Gdy jednak Jezus zmartwychwstał wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia…“ (Mk 16,9)

Zmartwychwstanie Jezusa jest wielkim wydarzeniem. Bez niego nasza wiara byłaby daremna. (1 Kor. 15,17–18) Czy należy zatem świętować Dzień Zmartwychwstania?

W Dziesięciu Przykazaniach szabat jest dniem upamiętniającym stworzenie świata przez Chrystusa (Księga Wyjścia 20,11). Jest to również dzień upamiętniający wyzwolenie narodu izraelskiego z niewoli egipskiej (zob. Księga Powtórzonego Prawa, 15), które zostało dokonane pod przewodnictwem Syna Bożego. Szabat jest dniem upamiętniającym wszystkie czyny mocy Syna Bożego w dziele stworzenia i zbawienia. To, co Jezus Chrystus uczynił dla nas na krzyżu i dopełnił w zmartwychwstaniu, stanowi jedną całość. Śmierć na krzyżu bez zmartwychwstania nie mogłaby nam pomóc. Podobnie jak zmartwychwstanie bez ofiary krzyżowej. Oba te wydarzenia są ze sobą nierozerwalnie związane. A dniem upamiętniającym je obydwa jest szabat.

„Proście Boga, abyście nie musieli uciekać zimą ani w szabat“.“ (Mt 24,20)

Czy chrześcijanie w roku 66 n.e., podczas oblężenia Jerozolimy przez Rzymian, pamiętali słowa Jezusa? Z całą pewnością! W jaki sposób Pan wysłuchał ich modlitwę? Ucieczka chrześcijan miała miejsce (według naszego kalendarza) 19 października 66 r., czyli tuż przed nadejściem pory deszczowej. Jeśli już trzeba było uciekać, to z punktu widzenia pory roku był to dogodny moment.

W jaki sposób spełniła się druga część prośby, aby nie musieli uciekać w szabat? Rzymianie wycofali się z Jerozolimy w czwartek, 16 października 66 r. n.e. Jezus nalegał, by natychmiast uciekli. Dlaczego więc nie uciekli od razu?

Piątek był zbyt krótki na ucieczkę, ponieważ szabat zaczynał się około godziny 18:00. Zgodnie z poleceniem Jezusa mieli uciekać w góry, czyli na tereny wschodniego brzegu Jordanu. Droga tam była zbyt długa, by pokonać ją przed rozpoczęciem szabatu. W szabat nie uciekli, lecz uświęcili ten dzień zgodnie z przykazaniem Chrystusa. Uciekli w niedzielę, 19 października, do małego miasteczka Pella w Ziemi Wschodniojordańskiej.

Z tego wynika, że 35 lat po śmierci Jezusa wspólnota w Jerozolimie nie miała żadnej wiedzy o przeniesieniu szabatu na pierwszy dzień tygodnia na cześć Jego zmartwychwstania.

Kiedy Jezus został ochrzczony przez Jana Chrzciciela w Jordanie, Jan, pod wpływem Ducha Bożego, objawił, kim jest Jezus: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata“. W Księdze Objawienia, która nosi nazwę „Objawienie Jezusa Chrystusa“ (Ap 1,1), o zbawionych mówi się: „Ci… podążają za Barankiem, dokądkolwiek się udaje.“ (Ap 14,4). W kolejnych wersetach znajdujemy ostatnie przesłanie Boga skierowane do ludzi. Pierwszy anioł wzywa do oddania czci Stwórcy (Ap 14,7). Cześć oddawana Stwórcy jest ściśle związana z szabatem. W tym samym rozdziale (wersety 9 i 11) mówi o tych, którzy czczą „bestię“. Znajduje się tam stanowcze ostrzeżenie przed przyjęciem „znaku bestii“; ci, którzy go przyjmą, zginą. Znak ten wydaje się być przeciwieństwem szabatu. W wersecie 12 o zbawionych jest mowa, że „przestrzegają przykazań Bożych i mają wiarę w Jezusa“.“

W 12. rozdziale Księgi Objawienia mowa jest o tych, którzy pokonali oskarżyciela „przez krew Baranka“ (werset 11). Charakteryzuje ją również to, że „Przestrzegać przykazań Bożych i dawać świadectwo o Jezusie“. (wers 17)

Najwyraźniej Baranek Boży przywiązuje dużą wagę do oddawania czci Bogu, przestrzegania Jego przykazań, a tym samym również do „szabatu Pańskiego“.

Zgodnie z Ewangelią św. Jana 14,3 Jezus obiecał: „Chcę powrócić i zabrać was do siebie.“ W tym kontekście na uwagę zasługuje rozdział 14 Księgi Objawienia. W rozdziale tym zawarte jest ostatnie przesłanie Boga skierowane do ludzi przed powrotem Jezusa. W wersecie 14 Jezus Chrystus jest przedstawiony jako nadchodzący Król, który przychodzi na żniwa. W wersecie 12 tych, którzy na Niego czekają, opisano w następujący sposób: „Oto ci, którzy przestrzegają przykazań Bożych i wierzą w Jezusa.“ W wersecie 7 słowami „Czcijcie Tego, który stworzył niebo i ziemię, morze i źródła wody“ odwołano się do przykazania dotyczącego szabatu. Świadczy to o tym, że dla Jezusa szabat ma szczególne znaczenie również w okresie poprzedzającym Jego powrót.

W Liście św. Jakuba 4,12 czytamy: „Jeden z nich jest prawodawcą i sędzią.“

Nie podano tam imienia. Dowiadujemy się jedynie, że ustawodawca i sędzia to ta sama osoba. W Ap 19,11-13 ten, który osądza, to „Słowo Boże“ . Jest to imię Jezusa. W Ewangelii św. Jana 5,22 czytamy, że Ojciec przekazał Synowi wszelką władzę sądową. Na podstawie jakiego prawa będzie On sądził?

W Księdze Koheleta 12,13–14 czytamy, że „Jego przykazania“ stanowią podstawę. W Liście św. Jakuba 2,8-13 wykazano, że chodzi tu o Dziesięć Przykazań. Szabat jest częścią Dziesięciu Przykazań.

Jezus kończy Kazanie na Górze jednoznacznymi słowami, które wszyscy powinniśmy wziąć sobie głęboko do serca. W Ewangelii według św. Mateusza 7,21 mówi: „Nie każdy, kto mi mówi: “Panie, Panie», wejdzie do Królestwa Niebieskiego, lecz ten, kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebie.” W Psalmie 89,35 Pan mówi: „Nie chcę zbezcześcić mojego przymierza ani zmienić tego, co wyszło z moich ust.“

Biblia udziela nam na to jasnej odpowiedzi w Księdze Izajasza 66,23: „I wszyscy ludzie będą przychodzić, miesiąc po miesiącu i szabat po szabacie, aby oddawać mi cześć – mówi Pan.“ Zbawieni będą wielbić swojego Stwórcę i Zbawiciela również na nowej ziemi w każdy szabat. Istotą prawdziwego wielbienia – zarówno tutaj, jak i na nowej ziemi – jest posłuszeństwo płynące z serca. Dlatego codziennie prosimy naszego Pana, „Wyposaż mnie w chętnego ducha“.“ (Psalm 51,14)

Uświęcenie szabatu na nowej ziemi świadczy o tym, że jest to dzień upamiętniający dokonaną odkupienie oraz nowe stworzenie człowieka i ziemi.

Jezus Chrystus obdarzył nas szabatem. Szabat był dla Niego tak ważny, że przez 40 lat uczył go lud Boży poprzez cud manny. Jezus nakazał przestrzeganie szabatu w swoim boskim podstawowym prawie – Dziesięciu Przykazaniach.

On również mnie odkupił swoją krwią i wyzwolił z niewoli grzechu. Skoro wybrał szabat jako znak przymierza dla swoich dzieci, to i ja chętnie będę nosił ten znak. Jezus poprzez swoje ziemskie życie jest dla mnie wzorem, za którym pragnę podążać dzięki mocy Ducha Świętego. Pragnę dzięki łasce Bożej należeć do tych, którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek On idzie; którzy będą wielbić Boga szabat po szabacie na nowej ziemi.

Chcę znaleźć się wśród tych, do których Jezus powie: „Podejdźcie tu, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w dziedzictwo królestwo, które jest dla was przygotowane od początku świata.“ Mt 25,34