Pastor Ben Maxson powiedział: „Słowo z Biblii ‚Bądźcie święci, bo Ja jestem święty‘ Było to dla mnie wyzwaniem i doprowadziło mnie do wewnętrznego konfliktu. Szczerze mówiąc, szybko pominąłem te słowa, nie chciałem się z nimi zmierzyć. Próbowałem prowadzić święte życie. Walczyłem, ponieważ chciałem odnieść zwycięstwo nad grzechem. Jednak było to daremne. Kiedy jednak przeczytałem Księgę Kapłańską 20,7–8, mój problem nagle się rozwiązał. Temat ten stał się nawet siłą napędową mojego życia. Przeczytałem tam: ‚Ja jestem Pan, który was uświęca.‘ Dobrą wiadomością dla mnie było to, że... Uświęcenie nie jest czymś, co muszę sam osiągnąć. O nie! Jest to Boża obietnica dotycząca tego, co On uczyni w moim życiu, jeśli będę z nim żyć z całego serca. “Stało się to dla mnie przygodą – odkrywanie, co Bóg chce dla mnie uczynić” – powiedział pastor Ben Maxson.

Ellen White pisze w swojej książce Wielka walka na stronie 469:

„Ona (uświęcenie) może nastąpić jedynie poprzez wiarę w Chrystusa, poprzez można osiągnąć dzięki mocy zamieszkującego nas Ducha Bożego.“

W tym kontekście dwa fragmenty Biblii:

2 List do Tesaloniczan 2,13: „Bóg wybrał was do zbawienia poprzez uświęcenie w Duchu Świętym i wiarę w prawdę.“

Uświęcenie wiąże się z życiem w Duchu Świętym oraz z życiem w prawdzie. To samo czytamy w 1 Liście Piotra 1,2: „… których Bóg wybrał poprzez uświęcenie Ducha Świętego do posłuszeństwa …“

Oznacza to, że Bóg zaplanował dla nas, abyśmy poprzez Ducha Świętego byli Mu we wszystkim posłuszni.

Błędne wyobrażenie o uświęceniu sprawia, że wielu ludzi próbuje być posłusznymi o własnych siłach, tak jak początkowo postąpił Ben Maxson. Słowo Boże jasno jednak mówi, że nie jesteśmy w stanie tego osiągnąć. List do Rzymian 8,7 (GNB) opisuje „chrześcijanina cielesnego“, czyli takiego, który żyje bez Ducha Świętego lub ma Go zbyt mało, podobnie jak pięć nierozsądnych panien: Nie przestrzega jego przykazań; on to w ogóle niemożliwe. Jest więc jasne: wyłącznie własnymi siłami nie jesteśmy w stanie prowadzić życia w świętości.

To nasuwa pytanie: Co Bóg robi dla mnie, abym został uświęcony, i czego się ode mnie oczekuje? Wrócimy do tej kwestii później.  

Biblia rozumie przez wiarę zbawczą całkowite zaufanie do Jezusa. Ponieważ On nas kocha, oddajemy się Mu bez zastrzeżeń i pozwalamy, by napełnił nas Jego Duch Święty. Dzięki temu jesteśmy umacniani mocą Bożą i możemy teraz z radością ufać Bogu we wszystkim oraz być Mu posłuszni.

E.G. White napisała: „Dar Ducha Świętego był nie do przebicia”. W Nim otrzymujemy wszystkie dary w jednym.“ ^[1]

^[1]  EGW w SW, 28 listopada 1905 r., cytowane w ABC do Dz. Ap. 1,8

Osobiście znalazłem praktyczną pomoc w słowach Jezusa z Ewangelia według św. Jana 15,4: E.G. White wyjaśniła to dobrze i trafnie w następujący sposób:

Jezus mówi: „Trwajcie we Mnie, a Ja będę trwał w was.“

Te codzienne działania sprawiają, że Chrystus żyje w nas poprzez Ducha Świętego, a to oznacza: „Chrystus w was, nadzieja chwały.“ (Kolosan 1,27) Chrystus w nas przez Ducha Świętego – oto droga uświęcenia, a zarazem tajemnica szczęśliwego życia, życia „w całej pełni Bożej“ (List do Efezjan 3,19).

To my sami jesteśmy odpowiedzialni za to, by nieustannie podejmować tę decyzję i pozostawać w stałym kontakcie z Chrystusem. Możemy osiągać postępy w uświęceniu tylko wtedy, gdy pozostajemy w głębokiej więzi z Jezusem. Jezus pokazał nam to w przypowieści o winorośli i latoroślach w 15. rozdziale Ewangelii św. Jana – i wyraźnie mówi nam o tym w wersecie 11:

„Powiedziałem wam to, aby radość, jaką ja mam, była również w was (dostępne) i niech wasza radość będzie pełna.“

Również w tym przypadku widzimy, że uświęcenie i radość idą w parze.

Uważam za interesujące, w którym miejscu Biblii po raz pierwszy pojawia się wezwanie do uświęcenia: dzieje się to tuż przed ogłoszeniem Dziesięciu Przykazań. Znajdujemy to w Księdze Wyjścia 19,5–6 (NLB):

„Jeśli więc będziecie mi posłuszni i będziecie przestrzegać przymierza, które zawrę z wami, staniecie się moją szczególną własnością spośród wszystkich innych narodów ziemi, gdyż cała ziemia należy do mnie. Powinniście mi królestwo kapłanów, być narodem świętym.“

Bóg pragnie mieć lud, który z radością jest Mu posłuszny, ponieważ Mu ufa i pragnie pozostać z Nim w bliskiej więzi. Pragnie, aby ci ludzie byli jego wyłączna własnośćsą powołani. Mają być ludem „kapłanów“, którzy wskazują innym drogę do Niego. Są „misjonarzami“ poprzez swój pełen miłości styl życia oraz poprzez swoje osobiste świadectwo wiary. Nie powinni żyć egoistycznie dla siebie, lecz być obecni dla Boga i swoich bliźnich.

Księga Kapłańska 20,7–8 (NLB): „Uświęćcie się i bądźcie święci, bo Ja jestem Pan, wasz Bóg. Przestrzegajcie moich nakazów i wypełniajcie je. Ja jestem Pan, który was uświęca.“

Czy dostrzegamy, że Boże wezwania do uświęcenia zawsze wiążą się z posłuszeństwem? Ale czy również z obietnicą, że On nas do tego upoważnia?

List do Hebrajczyków 12,14: „Dążcie… do uświęcenia, bez którego nikt nie ujrzy Pana.“

Uświęcenie nie jest tematem drugorzędnym! Jest ono raczej praktycznym skutkiem naszego zbawienia z łaski. Jesteśmy wezwani, by nieustannie wybierać to, co w oczach Boga jest słuszne i dobre.

W swoim drugim liście, w rozdziale trzecim, Piotr opisuje powrót Jezusa pod koniec historii świata. W wersetach 10–12 (NLB) wyjaśnia, dlaczego święte życie jest tak ważne:

„Jednak dzień Pański nadejdzie tak niespodziewanie, jak złodziej. Wtedy niebo przeminie wśród straszliwego zgromu, a wszystko rozpłonie się w płomieniach; a ziemia wraz ze wszystkim, co na niej jest, zostanie poddana sądowi. Skoro jednak wszystko wokół nas ulegnie takiemu zniszczeniu, o ileż bardziej powinniście prowadzić życie święte i oddające cześć Bogu. Powinniście oczekiwać tego dnia i pragnąć jego nadejścia – dnia, w którym Bóg podpali niebo, a żywioły stopią się w płomieniach.“

Jezus wkrótce przyjdzie i położy kres historii tego świata. Wtedy każdy zda przed Bogiem sprawę ze swoich decyzji i stylu życia. Kto nie utożsamił się z Jezusem i Jego wolą, ten
stoi po stronie wroga Boga i będzie musiał ponieść konsekwencje, gdy wszystko
Zło zostanie zniszczone i wymazane bez śladu.

Jednak Jezus oferuje każdemu życie wieczne w bliskości Boga. I to powinno być dla nas silną motywacją, by żyć tak, aby oddawać cześć Bogu. Jeśli Chrystus mieszka w nas poprzez Ducha Świętego, będziemy mieli w sobie źródło miłości, będziemy doświadczać radości i spełnienia oraz pomagać innym ludziom i czynić im dobro. Poprzez tę miłość bliźniego stajemy się coraz bardziej podobni do Boga i dzięki temu krok po kroku jesteśmy uzdrawiani z naszego egoizmu. W centrum mojego życia nie stoi już moje własne „ja”, lecz Jezus i to, czego On ode mnie oczekuje.

Obecne wydarzenia uświadamiają nam, że powrót Jezusa zbliża się coraz bardziej. Być może już teraz żyjemy na początku trudnego okresu kryzysowego, który został przepowiedziany w Biblii. Wszędzie mówi się o zmianach klimatycznych, które w wielu regionach świata sprawiają, że życie ludzi staje się niemal niemożliwe. Coraz częściej dochodzi do zanieczyszczenia środowiska, niedoboru wody, susz, powodzi, wojen i konfliktów zbrojnych, nieuleczalnych chorób, epidemii, klęsk głodu oraz trzęsień ziemi. Nie tylko natura straciła równowagę. Według raportu organizacji Open Doors w 2022 roku
360 milionów prześladowanych chrześcijan (Światowy Indeks Prześladowań z 18 stycznia 2023 r.). Liczba ataków na placówki chrześcijańskie wzrosła sześciokrotnie w ciągu jednego roku.

Ponadto w świecie zachodnim obserwujemy tendencję do niemal chorobliwego przeceniania własnych możliwości i chciwości, jakiej dotąd nie było. Wszędzie depcze się prawa Boże.

W Wielka walka brzmi: „Zanim Bóg po raz ostatni dotknie świat swoimi sądami, Jego lud zostanie przywrócony do pierwotnej pobożności, jakiej nie widziano od czasów apostolskich“.^[2]

W tamtych czasach wspólnota, dzięki mocy Ducha Świętego, prowadziła żywe życie chrześcijańskie, pełne wielkiej radości i serdecznej wspólnoty między sobą. Bóg pragnie na nowo ożywić styl życia wczesnej wspólnoty chrześcijańskiej, ponieważ tylko w ten sposób wspólnota będzie mogła przetrwać w nadchodzących czasach.

^[2]  E.G. White, Wielka walka, Hamburg 1958, s. 463

Jezus przepowiedział wielkie wstrząsy społeczne: „… a ponieważ bezprawie będzie się nasilać, miłość u większości ludzi ostygnie.“ (Ewangelia według św. Mateusza 24,12 EB)

Czyż nie jesteśmy już w samym środku tego procesu, zwłaszcza w świecie zachodnim, gdzie akceptuje się w równym stopniu różnorodność seksualną i płciową, a więzi rodzinne, które Bóg zaplanował, ulegają zniszczeniu? Będzie jeszcze gorzej. Bóg oczekuje, że w czasach ostatecznych Jego dzieci będą wyraźnie odróżniać się od obecnych trendów bezbożnego stylu życia – poprzez prawe życie w wierności, uczciwości i miłości bliźniego. Widzimy wyraźnie: Bóg oczekuje od nas uświęcenia.

Objawienie 15,4: „Któż nie miałby się Ciebie bać, Panie, i wielbić Twoje imię? Bo tylko Ty jesteś święty!“

Tylko Bóg jest święty. Bóg jest wolny od grzechu. To On gwarantuje, że inne światy i nowa ziemia pozostaną wolne od grzechu. Dzięki temu zapewnione jest życie w miłości, radości, pokoju i harmonii.

Człowiek zgrzeszył. Dzięki naszej wierze w Jezusa i Jego ofierze Bóg pragnie przywrócić nas do pierwotnego stanu.

W 1 Liście do Koryntian 6,11 czytamy: „I takie [Sługusy, cudzołożnicy] Było was wielu. Ale zostaliście obmyci, uświęceni i usprawiedliwieni w imię Pana Jezusa Chrystusa [poprzez swoje życie w nas] oraz przez Ducha naszego Boga.“

Człowiek, który żyje w bliskiej więzi z Chrystusem, jest uświęcony dzięki swojej relacji z Jezusem. Pod wpływem Ducha Świętego wyznał swoje grzechy. I dzięki mocy Bożej odwraca się od stylu życia pod panowaniem grzechu (Rz 8,1–2).

Jesteśmy uświęceni dzięki głębokiej więzi z Jezusem. Dlatego w 1 Liście do Koryntian 1,30 czytamy:

„Dzięki niemu [przez Boga] jesteście w Chrystusie Jezusie, który został nam przez Boga ustanowiony jako mądrość, sprawiedliwość, uświęcenie i zbawienie.“

Chrystus został nam dany ku uświęceniu. Jeśli Jezus żyje w nas przez Ducha Świętego, to żyjemy w uświęceniu. Jezus jest święty.

Pamiętamy, że może On żyć w nas wyłącznie dzięki Duchowi Świętemu. W Ewangelii św. Jana 14, 16–17 Jezus mówi o Duchu Świętym, a następnie w wersecie 18 niespodziewanie stwierdza: „… Przyjadę do was.“

Mamy też ten wspaniały fragment z Listu do Efezjan 3,16–17: „Niech On da wam siłę zgodnie z bogactwem swojej chwały, abyście umocnili się przez Jego Ducha w waszym wewnętrznym człowieku, aby Chrystus zamieszkał w waszych sercach przez wiarę, a wy zostaliście zakorzenieni i ugruntowani w miłości.“

Zauważmy więc, kto jest źródłem uświęcenia. Bóg – i tylko On sam – może sprawić, że nasze życie będzie życiem w uświęceniu. On może to osiągnąć i chce to zrobić – razem z nami.

Uświęcenie nie jest czymś, co możemy osiągnąć na pewnym etapie naszego życia chrześcijańskiego, a następnie zachować na zawsze. Uświęcenie to styl życia, który realizuje się dzień po dniu dzięki Duchowi Świętemu, z Chrystusem w sercu.

Święte jest to, co zostało oddane Bogu, co służy wyłącznie Bogu, jest Mu poświęcone i zarezerwowane dla Niego. Człowiek, który żyje w nieustannym oddaniu się Jezusowi, stwarza w ten sposób warunki do życia w uświęceniu. Uświęcenie nie jest jednorazowym wydarzeniem, lecz wynikiem trwałej relacji z Jezusem i wynikającej z niej relacji z Duchem Świętym.

E.G. White mówi: „Świętość to nie zachwyt, lecz całkowite poddanie swojej woli Bogu“.^[3] Jeśli Jezus mieszka w naszych sercach, to chcemy z radością słuchać Go we wszystkim i zawsze postępować zgodnie z tym, co mówi.

^[3] E.G. White, Działalność apostołów (Hamburg, 1976) s. 52/53 [51,52]

Nasze uświęcenie nie spada z nieba. Nie jest nam też po prostu narzucane. Bóg zawsze pragnie współpracować z nami. Jaka jest nasza rola? Jaka jest Jego rola?

Kwestia tej współpracy między Bogiem a człowiekiem została szczegółowo omówiona w broszurze Trwać w Jezusie w rozdziale „Posłuszeństwo dzięki Jezusowi“. Warto to przeczytać.

Abyśmy mogli dobrze zrozumieć uświęcenie, musimy zwrócić wzrok na Jezusa. On swoim życiem pokazuje nam, czym jest uświęcenie. Ważne jest dla nas, abyśmy zrozumieli, że On pragnie prowadzić to samo życie w nas i poprzez nas.

› Najgłębszym pragnieniem jego serca było utrzymywanie bliskiej więzi z Ojcem Niebieskim i bycie Mu we wszystkim posłusznym. Ewangelia św. Jana 14,31: „Świat powinien rozpoznać, że kocham Ojca i postępuję tak, jak mi nakazał.“ Świat powinien rozpoznać miłość do Boga również w naszej relacji z Chrystusem i w naszym posłuszeństwie.

› W swoim życiu poświęconym uświęceniu był całkowicie zależny od mocy Bożej. Ewangelia św. Jana 14,10: „Czy nie wierzysz, że ja jestem w Ojcu, a Ojciec we mnie? Słowa, które do was mówię, nie pochodzą ode mnie samego. To Ojciec, który we mnie mieszka, dokonuje swoich dzieł.“ W naszym przypadku chodzi o to, by Chrystus działał poprzez nas.

› Grzech nie miał władzy nad jego życiem. Ewangelia św. Jana 14,30: „… Książę tego świata… nie ma nade mną żadnej władzy.“

Nie ma on też nad nami żadnej władzy, jeśli żyjemy w głębokiej więzi z Chrystusem w Duchu Świętym (1 List św. Jana 5,18): „Kto narodził się z Boga, ten nie grzeszy; ale kogo Bóg zrodził, tego On strzeże, a zły go nie dotknie.“ (zob. także List do Rzymian 8,2)

› Jezus był całkowicie oddany zadaniu ratowania innych ludzi i pomagania im. Oddał swoje życie za nasze zbawienie. Ewangelia św. Jana 10,15-17: „Oddam swoje życie za owce.“ Jego święte życie przejawiało się w miłości do Boga i ludzi, a szczególnie wyraźnie w Jego ofiarnej śmierci dla naszego zbawienia. – A teraz ON pragnie zbawić ludzi poprzez nas.

E.G. White: „Można ją [uświęcenie] osiągnąć jedynie poprzez wiarę w Chrystusa, dzięki mocy zamieszkującego nas Ducha Bożego“.^[4]

›  Nie jesteśmy w stanie prowadzić życia poświęconego uświęceniu wyłącznie własnymi siłami. Uświęcenie jest możliwe tylko wtedy, gdy Jezus żyje we mnie każdego dnia dzięki mojemu całkowitemu oddaniu i przyjęciu Ducha Świętego.

›  Nie jesteśmy jednak w stanie naśladować życia Jezusa. Nie oczekuje się od nas, że pójdziemy tą drogą. Nie jesteśmy też do tego zdolni. Ale ta droga powinna żyć w nas. Mam udział w Jego życiu, w pełni utożsamiam się ze sposobem, w jaki On żył i kochał. Tak jak powiedział Paweł: „Żyję, ale to już nie ja, lecz Chrystus żyje we mnie.“ (List do Galatów 2,20)

› Jezus obdarza mnie uświęconym sercem, ponieważ w mnie mieszka. W Księdze Ezechiela 36,25-27 znajduje się Boża obietnica, że On nas oczyści, obdarzy nas nowym sercem i poprzez swojego Ducha uczyni z nas ludzi, którzy postępują zgodnie z Jego przykazaniami.

^[4]  tamże, s. 469

Chcemy przytoczyć dwa ważne fragmenty: Kiedy Jezus zapowiadał uczniom nadejście Ducha Świętego w Ewangelii św. Jana 14,16-20, na koniec powiedział: „Przyjdę do was.“ Bycie napełnionym Duchem Świętym oznacza, że Chrystus żyje we mnie.

Apostoł Paweł wspaniale to podkreślił:

„Niech On da wam siłę zgodnie z bogactwem swojej chwały, abyście umocnili się przez Jego Ducha w waszym wewnętrznym człowieku, aby Chrystus zamieszkał w waszych sercach przez wiarę, a wy zostali zakorzenieni i ugruntowani w miłości.“ (List do Efezjan 3,16-17)

Jeśli Chrystus żyje w naszych sercach przez Ducha Świętego, a my trwamy w Nim, to jesteśmy uwolnieni od mocy grzechu w tym życiu oraz od potępienia, a tym samym od zagłady w sądzie Bożym.

„Tak więc nie ma już potępienia dla tych, którzy w Jezus Chrystus są. Albowiem prawo Ducha, który ożywia w Chrystusie Jezusie, uwolnił mnie od prawa grzechu i śmierci.“ (List do Rzymian 8,1–2)

Dlaczego nie ma potępienia ani wyroku dla wszystkich, którzy są w Chrystusie Jezusie? Ponieważ prawo Ducha nas od tego uwolniło. Nieustanne, ożywcze działanie Ducha Świętego w nas ożywia w nas to, co Jezus dla nas uczynił. Chrystus wziął na siebie winę za moje grzechy. Jeśli On jest w nas, to zniesiona zostaje niewola i zniewolenie grzechem; jestem uwolniony od prawa grzechu. Oznacza to, że nie musimy już nieuchronnie grzeszyć, a zazwyczaj też nie chcemy grzeszyć, ale możemy grzeszyć. O wyzwoleniu z mocy grzechu pisał Paweł w Liście do Galatów 5,16:

„Postępujcie według Ducha, [co oznacza: Żyjcie nieustannie w Duchu Świętym] W ten sposób nie będziecie ulegać pożądliwościom ciała.“

Następnie w Liście do Galatów 5,17–18 znajduje się krótkie wyjaśnienie dotyczące życia w Duchu Świętym. Potem, w wersetach 19–21, pojawia się wyliczenie uczynków ciała, których dzięki życiu w Duchu Świętym nie musimy już popełniać. Chrystus w nas chroni nas przed grzechem i przed upadłymi aniołami:

Chrystus poprzez Ducha Świętego tworzy Nadciśnienie w naszym sercu – to znaczy w naszych postanowieniach, pragnieniach, życzeniach i planach, tak aby zło pozostało na zewnątrz. Powinniśmy jednak w tym miejscu szczególnie pamiętać o tym, że człowiek wewnętrzny ulega odnowieniu z dnia na dzień (2 List do Koryntian 4,16). Przyjaźń z Bogiem należy pielęgnować każdego dnia poprzez całkowite oddanie się Chrystusowi i Jego Słowu oraz poprzez proszenie o Ducha Świętego i przyjmowanie Go zgodnie z obietnicą (2 List Piotra 1,4).

W 1 Liście św. Jana 3,6-9 znajdujemy bardzo poważne słowa na temat grzechu: „Kto w nim pozostaje, Ten nie grzeszy; kto grzeszy, ten Go nie widział ani nie poznał. Dzieci, nie dajcie się zwieść nikomu! Kto postępuje sprawiedliwie, ten jest sprawiedliwy, tak jak On jest sprawiedliwy. Kto popełnia grzech, ten pochodzi od diabła, gdyż diabeł grzeszy od początku. Po to właśnie pojawił się Syn Boży, aby zniszczyć dzieła diabła. Kto narodził się z Boga, ten nie popełnia grzechu, bo to, co otrzymał od Boga, pozostaje w nim; i nie może grzeszyć, bo narodził się z Boga.“

Eksperci od języka greckiego wyjaśniają nam, że te dobitne słowa dotyczące grzechu odnoszą się do grzeszenie z przyzwyczajenia odnosić się do. Oznacza to, że: „… ten nie grzeszy z przyzwyczajenia, świadomie ani celowo. – (może jednak popaść w grzech.)“^[5]

Oznacza to, że Chrystus w nas i wraz z nami sprawia, że możemy porzucić grzeszne nawyki. Jeśli więc ‚Chrystus w nas‘ mieszka, pomaga nam to pokonać nawet uporczywe grzechy, a nawet nałogi.^[6] Dzięki Chrystusowi stajemy się zwycięzcami (Rz 8,37).

^[5]  Werner E. Lange, Nasza największa potrzeba (Lüneburg, 2011), s. 31

^[6]  Zobacz List św. Andrzeja nr 5: Zwycięstwo nad tytoniem i alkoholem ([email protected])

Niektórzy sądzą, że w życiu z Chrystusem nie ma już miejsca na porażki. Prawdą jest, że nie musimy ponosić porażek, ale czasami może się to zdarzyć. Pamiętajmy, że żaden prorok ani apostoł nigdy nie twierdził, że jest bezgrzeszny. Potknięcie może wynikać z zaniedbania naszej relacji z Chrystusem, z zaskoczenia, a nawet z własnej głupoty. Dlatego apostoł Jan pisze w 1 Liście św. Jana 2,1:

„Moje dzieci, piszę wam to, abyście nie grzeszy. A jeśli ktoś zgrzeszy, mamy u Ojca Orędownika, Jezusa Chrystusa, który jest sprawiedliwy.“

W Chrystusie grzech nie jest już koniecznością. Mamy szansę na nieustanne zwycięstwo. „Ale dzięki Bogu, który daje nam zwycięstwo przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.“ (1 List do Koryntian 15,57)

E.G. White mówi: „Tylko dzięki ogromnej mocy trzeciej Osoby Trójcy Świętej, która przychodzi nie z ograniczoną energią, lecz w pełni boskiej mocy, możemy oprzeć się grzechowi i go pokonać“.^[7]

Tak, życie z Chrystusem dzięki Duchowi Świętemu łamie władzę grzechu – nawroty i upadki stają się coraz rzadsze.

^[7]  E.G. White, Działanie Ducha Świętego (Lüneburg, 2006), s. 11

Każdego dnia bardzo ważne jest dla mnie, aby Bóg chronił mnie przed mocą zła. Dlatego modlę się: „Ojcze, proszę, wybaw mnie dzisiaj od grzechu w każdej postaci, pomóż mi, abym nie dał się zmanipulować szkodliwym wpływom i nie odszedł od Ciebie. Chroń mnie przed fałszywymi myślami, nieżyczliwymi słowami i egoistycznymi czynami. Obdarz mnie pełną ochroną przed upadłymi aniołami, chroń mnie przed moją dawną, zepsutą naturą i strzeż mnie przed pokusami oraz złem w każdej postaci. Dziękuję Ci za Twoją obietnicę: ‚Wiemy, że ten, kto narodził się z Boga, nie grzeszy [z przyzwyczajenia], ale tego, kto narodził się z Boga, On strzeże, a zły nie ma nad nim władzy‘ (1 List św. Jana 5,18): I proszę, poddaj wszystkie moje myśli posłuszeństwu wobec Chrystusa (List do Rzymian 10,5).

Serdecznie dziękuję Ci za to, że w Chrystusie obdarzyłeś mnie nowym sposobem myślenia, opartym na miłości Bożej, a tym samym na owocach Ducha. (Rz 8,5) Chwała i dziękczynienie za to, że dzięki temu w moim życiu panuje radość, pokój, cierpliwość, życzliwość i dobroć, a ja mogę je również przekazywać innym. Proszę, spraw, abym w tym zakresie dobrze wzrastał.“

Uświęcenie jest jednocześnie wezwaniem do zachowania naszej godności jako dzieci Bożych, a także do pozwalania innym ludziom na zachowanie tej godności.

„Czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Boga i że Duch Boży w was mieszka? Jeśli ktoś zniszczy świątynię Boga, tego Bóg zniszczy, bo świątynia Boga jest święta, a wy nią jesteście.“ (1 List do Koryntian 3,16–17)

„… Czyż nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego, który w was mieszka, a którego otrzymaliście od Boga, i że nie należycie do samych siebie? Zostaliście bowiem drogo wykupieni; dlatego oddajcie chwałę Bogu w waszym ciele.“ (1 List do Koryntian 6,19–20)

„Cokolwiek więc jecie, pijecie czy cokolwiek innego czynicie, wszystko to czyńcie na chwałę Boga.“ (1 List do Koryntian 10,31)

Chrystus w nas, poprzez Ducha Świętego, obdarza nas motywacją i siłą, byśmy z radością prowadzili styl życia, który oddaje chwałę Bogu i przynosi dobro naszym bliźnim. Z biblijnego punktu widzenia dotyczy to również naszego podejścia do seksualności. Biblia zawsze i wyłącznie umieszcza seksualność w ramach małżeństwa między mężczyzną a kobietą. Tak właśnie Bóg stworzył ludzi i nic się w tej kwestii nie zmieniło nawet w naszym stuleciu. Wszelkie odstępstwa od biblijnej drogi Biblia nazywa „porneia“, czyli rozpustą, co obejmuje zarówno sferę myśli, jak i „pożądanie“ oraz praktykę życiową. Pamiętajmy: Bóg stworzył seksualność dla naszej radości i spełnienia. On jednak najlepiej wie, co jest dla nas dobre, a co szkodliwe, co przynosi nam radość i spełnienie, a co narusza godność człowieka. Dlatego we wszystkim chcemy polegać na porządku Jego miłości i nie podążać drogą grzechu.

Jednak Bóg nie pozostaje obojętny również wobec naszego ogólnego stylu życia; dotyczy to również „równowagi między pracą a życiem prywatnym“ (równowagi w naszym życiu), odżywiania, aktywności fizycznej na świeżym powietrzu oraz powstrzymywania się od wszelkich trucizn i szkodliwych narkotyków.

Dla mnie pragnienie Boga wyrażone w 3 Liście Jana 2 jest cudowną obietnicą:

„Życzę ci, aby wszystko układało się u ciebie jak najlepiej i abyś cieszył się dobrym zdrowiem, tak jak to wiem z twojego życia wewnętrznego.“ GNB

Ważnym fundamentem naszego zdrowia psychicznego, fizycznego i umysłowego jest zaufanie do wszechmocnego Boga, który nas kocha. Jeśli Chrystus żyje w moim sercu poprzez Ducha Świętego, to o moją wewnętrzną istotę zadbano w najlepszy możliwy sposób. Nie ma lepszego podejścia do życia. Ma to wpływ na wszystkie aspekty mojego codziennego życia, a oczywiście także na moje zdrowie. Eksperci twierdzą, że 50–90% chorób ma przyczyny psychiczne.

Według badania przeprowadzonego przez Organizację Narodów Zjednoczonych pozytywna relacja z Bogiem jest najważniejszym czynnikiem wpływającym na dobry stan zdrowia. Ponadto wzmacnia ona pozostałe czynniki wpływające na zdrowie (odżywianie, aktywność fizyczna, odpoczynek itp.) ponad trzykrotnie. Badanie to zostało przeprowadzone pod kierownictwem prof. Grossarth-Maticek na grupie 35 000 osób w okresie ponad 30 lat.^[8]

^[8]  Drs. Heide, „Medical Wellness z Newstart Plus” (Lipsk, 2014), 333/334

Powszechnym błędnym przekonaniem jest to, że nie da się pokonać mocy grzechu. Jednak Jezus nie przyszedł po to, aby nas w Nie po to, by zbawić grzechy, lecz autor: grzechu. (Mt 1,21)

Kolejnym błędnym przekonaniem jest to, że uświęcenie ma być procesem automatycznym, w którym Jezus zajmuje się wszystkim sam, bez naszego udziału. Bóg oczekuje, że podejmiemy decyzje zgodne z Jego wolą. Pragnie, abyśmy podjęli kroki przygotowawcze, na które nas stać. Posłuszeństwo wynikające z wiary składa się z trzech etapów:

Nasza przyjaźń z Bogiem zawsze opiera się na współpracy opartej na zaufaniu. (Więcej informacji ^[9])

E.G. White mówi: „Uświęcenie, które obecnie zyskuje na znaczeniu w chrześcijaństwie, ujawnia ducha wywyższania siebie i obojętność wobec Prawa Bożego, co nie ma już nic wspólnego z religią biblijną. Jej zwolennicy nauczają, że uświęcenie jest dziełem jednej chwili, dzięki któremu osiągnęli doskonałą świętość wyłącznie przez wiarę. “Wierz tylko” – mówią – „a otrzymasz błogosławieństwo”. Dalsze wysiłki uznaje się za zbędne. Jednocześnie zaprzeczają oni ważności Bożego Prawa i twierdzą, że są zwolnieni z obowiązku przestrzegania przykazań”.^[10]

Słowo Boże mówi zupełnie jasno: „Kto mówi: „Znam Go” – a nie przestrzega Jego przykazań, ten jest kłamcą i nie ma w nim prawdy.“ (1 List św. Jana 3,6)

^[9] H. Haubeil, Trwać w Jezusie, Rozdział 4 „Posłuszeństwo dzięki Jezusowi“, str. 79–81

^[10] E.G. White, Wielka walka (Hamburg, 1958), s. 471
Odniesienie bibliograficzne: E.G. White o uświęceniu w Wielka walka, Rozdział 27: Przebudzenia w czasach nowożytnych, str. 461 i nast., zwłaszcza od str. 469

Chciałbym przeczytać fragment z Listu do Rzymian 6,22 w różnych tłumaczeniach, abyśmy dobrze to zrozumieli:

LU: „Teraz jednak, gdy uwolniliście się od grzechu i staliście się sługami Boga, waszym owocem jest uświęcenie, a jego zwieńczeniem jest życie wieczne.“

NLB: „Teraz jednak zostaliście uwolnieni od władzy grzechu i staliście się sługami Boga. Teraz czynicie to, co prowadzi do waszego uświęcenia i przynosi wam życie wieczne.“

GNB: „Teraz jednak uwolniliście się od służby grzechowi i służcie Bogu. Efektem tego jest taki sposób życia, dzięki któremu okazujecie się świętym ludem Bożym, a na końcu czeka was życie wieczne.“

Boże obietnice są rzeczywistością. Bóg uświęca nas. Wybiera nas na swój lud, abyśmy nieśli światu Ewangelię. I pragnie prowadzić nasze życie w uświęceniu, jeśli będziemy podążać Jego drogą z radosnym, pełnym oddaniem i w mocy Ducha Świętego.

„Niech jednak Bóg pokoju uświęci was całkowicie, a wasz duch wraz z duszą i ciałem niech zostanie zachowany w nienaruszalności i bez skazy aż do przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa.“ (1 List do Tymoteusza 5,23–24)