“Wszelki grzech i bluźnierstwo zostanie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie zostanie odpuszczone.” Ewangelia według św. Mateusza 12:31

Odpowiedź: Grzechem, którego Bóg nie może przebaczyć, jest “bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu”. Co oznacza “bluźnierstwo przeciwko Duchowi Świętemu”? Ludzie mają na ten temat wiele różnych opinii. Niektórzy uważają, że jest to morderstwo, inni – przeklinanie Ducha Świętego, jeszcze inni – samobójstwo, inni – zabicie nienarodzonego dziecka, niektórzy – wyrzeczenie się Chrystusa, inni – niezwykle odrażająca, przerażająca zbrodnia, a jeszcze inni – oddawanie czci fałszywemu bogu. Kolejne pytanie rzuci światło na ten ważny temat.

“Dlatego powiadam wam: Każdy grzech i bluźnierstwo zostanie ludziom odpuszczone, ale bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie zostanie odpuszczone.“ Ewangelia według św. Mateusza 12:31

Odpowiedź: Biblia jasno stwierdza, że każdy grzech, a także bluźnierstwo, zostanie przebaczone. Zatem żaden z wymienionych powyżej grzechów nie jest grzechem, którego Bóg nie może przebaczyć. Żaden czyn, jakikolwiek by nie był, nie jest grzechem, którego nie można przebaczyć.

Wydaje się, że dwa poniższe stwierdzenia są ze sobą sprzeczne, choć w rzeczywistości tak nie jest:

A. Wszystkie grzechy i bluźnierstwa zostaną ludziom przebaczone.

B. Bluźnierstwo lub grzech przeciwko Duchowi Świętemu nie zostanie przebaczone.

Oba stwierdzenia zostały wypowiedziane przez Jezusa

Jezus wypowiedział obie te wypowiedzi w Ewangelii Mateusza 12:31, a zatem nie może tu chodzić o pomyłkę. Aby pogodzić te dwie wypowiedzi, musimy nauczyć się rozumieć działanie Ducha Świętego.

Odpowiedź: Działanie Ducha Świętego polega na uświadamianiu mi grzechu i prowadzeniu mnie do całej prawdy. Poprzez Ducha Świętego Bóg prowadzi mnie do nawrócenia. Bez działania Ducha Świętego nikt nie odczuwa skruchy za grzechy ani nie nawraca się.

“Jeśli jednak wyznajemy nasze grzechy, On jest wierny i sprawiedliwy, aby nam przebaczyć grzechy i oczyścić nas z wszelkiej nieprawości.” 1 List św. Jana 1:9

Odpowiedź: Kiedy Duch Święty uświadamia mi grzech, muszę go wyznać, aby uzyskać przebaczenie. Kiedy go wyznaję, Bóg nie tylko mi przebacza, ale także oczyszcza mnie z wszelkiej nieprawości. Bóg jest gotów przebaczyć mi każdy grzech (Psalm 86:5), o ile jestem gotów go wyznać i porzucić.

Odpowiedź: Jeśli nie wyznam swoich grzechów, Jezus nie może mi ich przebaczyć. Oznacza to, że każdy grzech, którego nie wyznam, pozostaje nieprzebaczalny tak długo, dopóki nie zostanie wyznany, ponieważ dopiero po wyznaniu następuje przebaczenie. Nigdy na odwrót.

Niebezpieczeństwo sprzeciwu wobec Ducha Świętego

Sprzeciwianie się działaniu Ducha Świętego jest niezwykle niebezpieczne, ponieważ może to łatwo doprowadzić do odrzucenia Ducha Świętego, co jest grzechem, którego Bóg nigdy nie może przebaczyć. Jest to przekroczenie punktu, z którego nie ma już powrotu. Jeśli nieustannie opieram się działaniu Ducha Świętego, podczas gdy tylko dzięki Jego działaniu mogę dojść do nawrócenia, moja sytuacja staje się beznadziejna. Temat ten jest tak ważny, że Bóg ilustruje go i wyjaśnia na różne sposoby w Piśmie Świętym. Zwróćcie uwagę na te wyjaśnienia w trakcie tej lekcji!

Odpowiedź: W Biblii jest napisane:

A. “Dzisiaj, gdy słyszycie Jego głos, 8 nie zatwardzajcie swoich serc…” Psalm 95:7,8

B. “Spieszę się i nie zwlekam z wypełnianiem Twoich przykazań”. Psalm 119:60

C. “Oto teraz jest czas łaski; oto teraz jest dzień zbawienia!” 2 List do Koryntian 6:2

D. “A teraz, na co się wahasz? Wstań, daj się ochrzcić i niech twoje grzechy zostaną zmyte, wzywając imienia Pana!” Dzieje Apostolskie 22:16

Biblia wielokrotnie mówi, że muszę natychmiast wyznać grzech, którego uświadomię sobie, oraz że powinienem bezzwłocznie przyjąć nowo poznane prawdy.

Odpowiedź: Bóg uroczyście ostrzega, że Duch Święty nie będzie w nieskończoność namawiał człowieka, by porzucił grzech i był Mu posłuszny.

“Dlatego mówię do nich w przypowieściach, bo widzą, a jednak nie widzą, słyszą, a jednak nie słyszą, i nie rozumieją;” Ewangelia według św. Mateusza 13:13

Odpowiedź: Duch Święty przestaje przemawiać do człowieka, gdy ten staje się głuchy na Jego głos. Biblia opisuje to jako słuchanie, które nie jest słyszeniem. Nie ma sensu stawiać budzika w pokoju osoby głuchej. Nie usłyszy go. Człowiek może sam zaprogramować się tak, by przestać słyszeć budzik, wyłączając go wielokrotnie i nie wstając. W końcu nadchodzi dzień, w którym nie słyszy już dzwonienia budzika.

Nie wyłączajcie Ducha Świętego

Tak samo jest z Duchem Świętym. Jeśli nieustannie ignoruję Ducha Świętego, On wprawdzie nadal będzie do mnie przemawiał, ale ja już tego nie usłyszę. Kiedy nadejdzie ten dzień, Duch Święty ze smutkiem odwróci się ode mnie, ponieważ stałem się głuchy na Jego wezwania. W ten sposób osiągnąłem punkt, z którego nie ma już powrotu. Jakże poważne i wstrząsające jest ostrzeżenie przed sprzeciwianiem się głosowi Ducha!

“Ale droga sprawiedliwego jest jak blask porannego światła, które świeci coraz jaśniej, aż do pełnego dnia. Droga bezbożnych to gęsta ciemność; nie wiedzą, o co się potykają.” Księga Przysłów 4:18–19 “Chodźcie, póki macie światło, aby ciemność was nie ogarnęła!“ Ewangelia według św. Jana 12:35

Odpowiedź: Zgodnie z biblijną zasadą powinniśmy działać bezzwłocznie, gdy Duch Święty obdarza nas nowym światłem lub uświadamia nam grzech. Muszę działać natychmiast – być posłusznym bez zwłoki. Jeśli będę posłuszny i będę żył zgodnie ze światłem, które otrzymuję, Bóg będzie mi nadal obdarzał światłem. Jeśli je odrzucę, zgaśnie również to światło, które już posiadam, i zostanę pozostawiony w ciemności. Ciemność jest wynikiem upartego i ostatecznego odrzucenia Ducha Świętego oraz odmowy podążania za światłem. Wtedy nie pozostaje mi już żadna nadzieja.

Odpowiedź: Tak, jeśli uparcie odmawiam wyznania grzechu i odwrócenia się od niego, w końcu stanę się głuchy na głos Ducha Świętego i dotrę do punktu, z którego nie ma już powrotu. Oto kilka przykładów biblijnych:

A. Niewybaczalnym grzechem Judasza była chciwość (J 12, 6). Dlaczego? Czy dlatego, że Bóg nie mógł mu tego przebaczyć? Nie! Nie można było tego przebaczyć tylko dlatego, że Judasz nie chciał słuchać głosu Ducha Świętego i wyznać swojego grzechu chciwości. W końcu stał się głuchy na głos Ducha.

B. Niewybaczalnymi grzechami Lucyfera były pycha i wywyższanie siebie (Izajasz 14:12-14). Bóg może przebaczyć te grzechy. Lucyfer mógłby uzyskać przebaczenie i oczyszczenie, ale nie chciał słuchać, aż w końcu przestał słyszeć głos Ducha.

C. Niewybaczalnym grzechem faryzeuszy było odrzucenie Jezusa jako Mesjasza (Mk 3,22–30). Wielokrotnie byli głęboko w sercu przekonani, że Jezus jest Mesjaszem – Synem żywego Boga z nieba. Jednak zatwardzili swoje serca i uparcie odmawiali przyjęcia Go jako Zbawiciela i Pana. W końcu stali się głusi na głos Ducha. Pewnego dnia, po tym jak Jezus dokonał kolejnego wielkiego cudu, faryzeusze powiedzieli zgromadzonemu tłumowi, że Jezus czerpie swoją moc od diabła. Na to Jezus natychmiast odparł, że przypisywanie Jego mocy czynienia cudów diabłu jest znakiem, iż osiągnęli punkt, z którego nie ma już powrotu, i że zbezcześcili Ducha Świętego. Bóg chętnie by im przebaczył. Jednak oni opierali się Mu, aż stali się całkowicie głusi na Ducha Świętego i nie można było już do nich dotrzeć.

Nie mogę wybrać konsekwencji
Kiedy Duch przemawia do mnie, mogę na to odpowiedzieć lub odrzucić Jego głos, ale nie mogę wybrać konsekwencji. One są z góry ustalone. Jeśli będę konsekwentnie Go słuchać, będę coraz bardziej upodabniać się do Jezusa. Duch Święty naznaczy mnie na czole jako dziecko Boże (Objawienie 7:2,3), zapewniając mi w ten sposób miejsce w Królestwie Niebieskim. Jeśli jednak uparcie odmawiam odpowiedzi, zasmucam Ducha Świętego, tak że opuści mnie na zawsze, co przypieczętuje moją zgubę. Cóż za poważne ostrzeżenie przed ignorowaniem Ducha Świętego!

“i nie odbieraj mi swojego Ducha Świętego!” Psalm 51:13

Odpowiedź: Błagał Boga, by nie odbierał mu Ducha Świętego. Dlaczego? Ponieważ Dawid zdawał sobie sprawę, że gdyby Duch Święty go opuścił, natychmiast byłby zgubiony. Wiedział, że tylko Duch Święty może poprowadzić go do pokuty, skruchy i zadośćuczynienia, i drżał na samą myśl, że mógłby stać się głuchy na Jego głos. W innym miejscu Biblia mówi nam, że Bóg ostatecznie opuścił Efraima, ponieważ ten trzymał się swoich bożków (Ozeasz 4:17) i nie chciał słuchać Ducha. Stał się duchowo głuchy. Najgorsze, co może spotkać człowieka, to sytuacja, w której Bóg musi się od niego odwrócić i pozostawić go samemu sobie. Niech to się wam nie przydarzy! Nie pozwólcie na to!

“Nie gasicie Ducha”. 1 List do Tesaloniczan 5:19

Odpowiedź: Działanie Ducha Świętego jest jak ogień płonący w umyśle i sercu człowieka. Grzech oddziałuje na Ducha Świętego tak, jak woda na ogień. Jeśli nie zwracam uwagi na Ducha Świętego i nadal grzeszę, to wlewam wodę na ogień Ducha Świętego. Poważne słowa Pawła odnoszą się również do nas dzisiaj. Nie gasicie ognia Ducha Świętego poprzez ciągłą odmowę słuchania Jego głosu. Gdy ogień zgaśnie, osiągnę punkt, z którego nie ma już powrotu.

Każdy grzech może ugasić ogień

Każdy nieznany lub niewyznany grzech może ostatecznie doprowadzić do zgaszenia ognia Ducha Świętego. Może to być odmowa przestrzegania świętego sabatu siódmego dnia. Może to być palenie tytoniu. Może to być brak gotowości do przebaczenia komuś, kto cię zdradził lub w inny sposób skrzywdził. Może to być niemoralność. Może to być zatrzymywanie dziesięciny należnej Bogu. Odmowa posłuszeństwa głosowi Ducha Świętego w jakiejkolwiek sprawie wylewa wodę na ogień Ducha Świętego. Nie gasicie tego ognia! Nie ma nic gorszego.

Odpowiedź: Cóż za wstrząsające słowa! Bóg mówi, że ci, którzy nie chcą przyjąć prawdy i opierają się przekonaniu Ducha Świętego, zostaną dotknięci poważnymi błędami (po tym, jak Duch ich opuści), tak że będą uważać błąd za prawdę.

“Wielu powie mi w owym dniu: Panie, Panie, czyż nie prorokowaliśmy w Twoim imieniu, czyż nie wypędzaliśmy demonów w Twoim imieniu i czyż nie czyniliśmy wielu cudów w Twoim imieniu? A wtedy im powiem: Nigdy was nie znałem; odejdźcie ode mnie, wy, którzy łamiecie prawo!” Ewangelia według św. Mateusza 7:22–23

Odpowiedź: Ci, którzy wołają: “Panie, Panie!”, będą zszokowani i przerażeni, że zostali wykluczeni. Byli absolutnie pewni swojego zbawienia. Wtedy Jezus bez wątpienia przypomni im o tym okresie w ich życiu, kiedy Duch Święty przekonał ich o nowym świetle. Wtedy było to dla nich jasne jak słońce i jednoznacznie uznali to za prawdę. Niepokoiło ich to i nie pozwalało zasnąć w nocy, gdy zmagali się z podjęciem decyzji. Jakże płonęło w nich serce! W końcu powiedzieli “Nie!”. Wtedy odmówili dalszego słuchania Ducha Świętego. W rezultacie ogarnęło ich silne złudzenie, że są zbawieni, podczas gdy w rzeczywistości byli zgubieni. Czy może spotkać człowieka większa tragedia?

“Nie każdy, kto mi mówi: ”Panie, Panie!», wejdzie do Królestwa Niebieskiego, lecz ten, kto pełni wolę mojego Ojca, który jest w niebie”. Ewangelia według św. Mateusza 7:21

Odpowiedź: Jezus uroczyście ostrzega, że nie wszyscy, którzy są tego pewni, wejdą do Jego Królestwa, lecz tylko ci, którzy wypełniają Jego wolę. Każdy z nas pragnie pewności zbawienia. Jest to wręcz boskie wezwanie. Niemniej jednak w dzisiejszym chrześcijaństwie istnieje fałszywa obietnica bezpieczeństwa, która obiecuje ludziom zbawienie, podczas gdy oni nadal żyją w grzechu i nie wykazują żadnej zmiany w swoim stylu życia.

Zaniepokojeni pastorzy

Coraz więcej znanych przywódców kościelnych niepokoi fakt, że tak wiele kościołów jest wypełnionych ludźmi, którzy czują się “bezpieczni”, ale nie doświadczyli prawdziwej przemiany dzięki Jezusowi Chrystusowi ani nie są Mu posłuszni.

Jezus wyjaśnia sprawę

Jezus mówi, że tylko ci, którzy wypełniają wolę Jego Ojca, mogą mieć prawdziwą pewność. Jeśli przyjmę Jezusa jako Pana i Władcę mojego życia, mój styl życia ulegnie radykalnej zmianie. Stanę się zupełnie nowym stworzeniem (2 List do Koryntian 5:17). Z radością będę przestrzegać Jego przykazań i wypełniać Jego wolę (J 14,15) oraz z radością podążać za Nim, dokądkolwiek mnie poprowadzi (1 P 2,21). Jego cudowna moc zmartwychwstania (List do Filipian 3:10) przemienia mnie na Jego podobieństwo (2 List do Koryntian 3:18). Jego pokój przenika moje życie (Ewangelia według św. Jana 14:27). Gdy Jezus mieszka we mnie przez Ducha Świętego (Efezjan 3:16, 17), “wszystko mogę w Tym, który mnie wzmacnia” (Filipian 4:13) i “nic nie będzie niemożliwe” (Mateusz 17:20).

Prawdziwa pewność w przeciwieństwie do pozornej pewności

Gdy podążam za Zbawicielem tam, dokąd mnie prowadzi, obiecuje mi On, że nikt nie wyrwie mnie z Jego ręki (J 10,28) i że czeka na mnie korona życia (Ap 2,10). Jakże wspaniałą, prawdziwą pewność daje Jezus swoim naśladowcom! Pewność oparta na jakichkolwiek innych warunkach jest złudzeniem. Doprowadzi ona ludzi, którzy uważają się za zbawionych, podczas gdy w rzeczywistości są zgubieni, przed oblicze niebiańskiego sądu (Przysłów 16:25).

“ponieważ jestem przekonany, że Ten, który rozpoczął w was dobre dzieło, doprowadzi je do końca aż do dnia Jezusa Chrystusa”. “Bo to Bóg działa w was zarówno chęć, jak i wykonanie, zgodnie ze swoją wolą”. List do Filipian 1:6; 2:13

Odpowiedź: Chwała Panu! Każdemu, kto uznaje Jezusa za Pana i Władcę swojego życia, przysługuje obietnica, że Jezus wprowadzi go bezpiecznie i w cudowny sposób do swojego Królestwa. Nie ma nic lepszego niż to!

”Oto stoję u drzwi i pukam. Jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną.” Objawienie 3:20

Odpowiedź: Jezus obiecuje, że wejdzie w nasze życie, jeśli otworzymy Mu drzwi. To Jezus, poprzez swojego Ducha Świętego, puka do drzwi waszych i moich serc. On, Król królów, Odkupiciel świata, poświęca swój czas, by przyjść do was i do mnie oraz z miłością nas prowadzić i doradzać. Cóż za głupota, cóż za niewiarygodna katastrofa to być zbyt zajętym lub zbyt obojętnym, by nawiązać pełną miłości, trwałą przyjaźń z Jezusem! Bliscy przyjaciele Jezusa nie będą narażeni na odrzucenie w Dniu Sądu Ostatecznego. Jezus osobiście powita ich w swoim Królestwie (Mt 25,34).

Słowo na koniec

To ostatnia lekcja z naszej serii składającej się z 27 części. Z całego serca pragniemy, abyście zostali wprowadzeni w obecność Jezusa i doświadczyli cudownej, nowej relacji z Nim. Mamy nadzieję, że z każdym dniem zbliżacie się do Mistrza i wkrótce dołączycie do radosnej grupy, która zostanie przyjęta do Jego Królestwa, gdy się pojawi. Jeśli nie spotkamy się na tej ziemi, postanówmy, że spotkamy się w chmurach w tym wielkim dniu.

Prosimy o kontakt, jeśli możemy Państwu pomóc w Państwa podróży do nieba!

Duch Święty oddziałuje na wszystkich ludzi (J 1,9), tak samo jak słońce świeci dla wszystkich ludzi. To samo słońce, które utwardza glinę, topi wosk. Również Duch Święty oddziałuje w różny sposób na nasze serca, w zależności od tego, jak odpowiadamy na Jego wezwania. Jeśli zareaguję na to pozytywnie, moje serce zmięknie. W rezultacie doświadczę całkowitej przemiany (1 Samuela 10:6). Jeśli natomiast będę się opierał Duchowi, moje serce zatwardzieje (Zachariasza 7:12).

Reakcja faraona

Faraon zatwardził swoje serce, sprzeciwiając się Duchowi Świętemu (Wj 8:15, 32; 9:34). Biblia mówi jednak również, że to Bóg zatwardził jego serce, ponieważ Duch Święty nadal starał się dotrzeć do faraona. Ponieważ jednak faraon mimo wszystko opierał się Jego działaniu, jego serce stwardniało, tak jak słońce utwardza glinę. Gdyby faraon wysłuchał Ducha Bożego, jego serce stałoby się miękkie, tak jak słońce zmiękcza wosk.

Judas i Piotr

Dwaj uczniowie Jezusa, Judasz i Piotr, są przykładami tej zasady. Obaj popełnili straszne grzechy. Jeden zdradził Jezusa, drugi się Go wyrzekł. Który z tych grzechów jest gorszy? Kto może to stwierdzić? Ten sam Duch Święty troskliwie opiekował się obydwoma. Judasz opierał się temu, przez co jego serce stało się twarde jak kamień. Piotr natomiast był otwarty na działanie Ducha, dzięki czemu jego serce zmiękło. Okazał prawdziwą skruchę. Później stał się jednym z największych głosicieli w pierwotnym Kościele. Proszę przeczytać w Księdze Zachariasza 7:12–13 poważne ostrzeżenie Boga dotyczące zatwardziałości naszych serc wobec działania Ducha Świętego.

W Nowym Testamencie Jezus zdecydowanie sprzeciwia się temu. Powiedział: “Pokolenie złe i cudzołożne domaga się znaku” (Mt 12,39). Nauczał prawdy i popierał ją Starym Testamentem, który w tamtych czasach był Pismem Świętym. Oni doskonale rozumieli, o czym mówił. Byli również świadkami Jego cudów, a mimo to Go odrzucili. Później powiedział im: “Jeśli nie słuchają Mojżesza i proroków, to nie uwierzą, nawet gdyby ktoś z martwych powstał” Łukasz 16:31 Biblia wzywa nas, byśmy wszystko sprawdzali w świetle Pisma Świętego (Izajasz 8:19.20). Jeśli zdecydujemy się wypełniać wolę Jezusa i podążać za Nim, dokądkolwiek nas poprowadzi, otrzymujemy obietnicę, że On da nam zdolność odróżniania prawdy od błędu (J 7:17).

Tak. Jeśli ktoś świadomie nie słucha Boga (Psalm 66:18), a mimo to prosi Go o błogosławieństwo (chociaż nie ma zamiaru się zmienić), to modlitwa tej osoby jest nie tylko bezsensowna, ale według słów Boga stanowi obrzydliwość (Księga Przysłów 28:9).

Nie odrzuciliście Ducha Świętego. Możecie mieć tę pewność, ponieważ czujecie, że to do was przemawia. Tylko Duch Święty może was niepokoić i przekonywać (J 16,8-13). Gdyby Duch Święty was opuścił, wasze serca nie byłyby zasmucone i nie martwilibyście się tym. Radujcie się i chwalcie Boga! Oddajcie Mu swoje życie już teraz i podążajcie za Nim w posłuszeństwie i modlitwie w nadchodzącym czasie. On obdarzy was zwycięstwem (1 List do Koryntian 15:57), wzmocni was (List do Filipian 2:13) i będzie was podtrzymywał aż do swojego powtórnego przyjścia (List do Filipian 1:6).

Biblia mówi: “Ziarno to Słowo Boże. Ci zaś, którzy są przy drodze, to ci, którzy je słyszą; potem przychodzi diabeł i zabiera Słowo z ich serc, aby nie uwierzyli i nie osiągnęli zbawienia”. Łukasz 8:11,12 Jezus wskazuje, że powinniśmy działać natychmiast, gdy zrozumiemy, co Duch Święty nakazuje nam uczynić w związku z nowym światłem płynącym z Pisma Świętego. W przeciwnym razie diabeł będzie miał okazję, by pozbawić nas tej prawdy.

Bóg odnosi się tutaj do poznania człowieka jako osobistego przyjaciela. Poznajemy Go jako przyjaciela, gdy codziennie z Nim rozmawiamy, z radością za Nim podążamy i dzielimy się z Nim naszymi radościami i smutkami, tak jak z ziemskim przyjacielem. Jezus mówi również: “Jesteście moimi przyjaciółmi, jeśli czynicie to, co wam nakazuję”. Ewangelia św. Jana 15:14 Ludzie, o których mowa w 7. rozdziale Ewangelii św. Mateusza, odrzucili Jego Ducha Świętego. Przyłączyli się do teologii, która naucza o zbawieniu w grzechu lub poprzez uczynki. W żadnej z tych nauk nie potrzeba Jezusa. Są to ludzie, którzy nie poświęcili czasu na poznanie Jezusa. Dlatego wyjaśnia On, że tak naprawdę nie zna ich jako osobistych przyjaciół.

Tekst mówi: “Nie zasmucajcie Ducha Świętego Bożego, którym zostaliście zapieczętowani na dzień odkupienia”. Paweł daje tu jasno do zrozumienia, że Duch Święty jest osobą, ponieważ tylko osoba może zostać zasmucona. Co ważniejsze: potwierdza on, że Duch Święty, w obliczu mojego odrzucenia Jego pełnych miłości zabiegów, ze smutkiem się wycofuje. Tak jak zabiegi jednej osoby o drugą ustają na zawsze w wyniku powtarzających się odrzuceń, tak nasza relacja z Duchem Świętym może ostatecznie się zakończyć z powodu upartej odmowy odpowiedzi na Jego pełne miłości wezwania.