Król Dawid z Izraela, który był również prorokiem, około tysiąca lat przed Chrystusem przepowiedział w imieniu Boga, jak postąpiono by z szatami Ukrzyżowanego:

Prognoza:

„Rozdzielają między siebie moje szaty i o moją tunikę rzucają losy“. Ps. 22,19

W jaki sposób ta przepowiednia spełniła się tysiąc lat później? Apostoł Jan opisuje to w Ewangelii św. Jana 19,23–24:

Wykonanie:

„Gdy żołnierze ukrzyżowali Jezusa, wzięli Jego szatę, podzielili ją na cztery części – po jednej dla każdego żołnierza – oraz tunikę. Tunikę tę jednak utkano w całości bez szwu, od góry aż do dołu. I mówili między sobą: ‘Nie będziemy go rozcinać, ale rzucimy o niego los, komu ma należeć’. Tak miało się wypełnić Pismo, które mówi: “Podzielili między siebie moje szaty, a o moją tunikę rzucili los». Żołnierze więc tak uczynili.”

W tym miejscu opisano warte uwagi szczegóły. Z ubraniami Jezusa należało postępować na różne sposoby:

1. rozdają moje ubrania
2. rzucają losy o moją szatę

Pod krzyżem stał posterunek złożony z czterech żołnierzy. Podzielili między siebie szaty Jezusa. Każdy dostał jedną część. Został jednak jeden element: szata wierzchnia. Chcieli ją podzielić na cztery części, aby każdy otrzymał jedną czwartą. Wtedy jednak zauważyli: ‘To jest przecież utkane z jednego kawałka. To jest cenne’. Żołnierze pomyśleli: „Jeśli to pocięliśmy, to każdy dostanie tylko kawałek materiału”. W ten sposób zniszczylibyśmy jego prawdziwą wartość. I tak powiedzieli: „Lepiej, żeby jeden otrzymał całą szatę, niż żeby każdy dostał tylko kawałek materiału”. Jak rozwiązali ten problem? Rzucili losy. Stało się dokładnie tak, jak przepowiedziano tysiąc lat wcześniej.

Czy moglibyśmy przewidzieć, co stanie się z konkretną osobą za tysiąc lat?

Czy wiedzielibyśmy, ile ubrań będzie wtedy miał na sobie? I ilu tam będzie strażników? David sam też nie mógł tego wiedzieć. Jest tylko jedna możliwość: Bóg mu to objawił.

Pierwsza wzmianka na ten temat pojawiła się w Księdze Mojżesza około 1 300 lat przed jej spełnieniem.

1. Prognoza:„Należy spożywać je w tym samym domu; nie wolno ci wynosić żadnego mięsa z domu na zewnątrz. Nie wolno wam złamać ani jednej kości.“Księga Wyjścia 12,46”

Tekst ten opowiada o ustanowieniu święta Paschy podczas wyjścia z Egiptu. Ta wzmianka odnosi się do baranka paschalnego. Baranek ten był symbolem przyszłego Zbawiciela. Pamiętamy, że Jan Chrzciciel powiedział o Jezusie, gdy ten przyszedł do niego, aby przyjąć chrzest przez zanurzenie w Jordanie,

„Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata.“ J 1,29

2. Prognoza:

Kolejna wzmianka na ten temat pojawiła się około 300 lat później, a jej autorem był król Dawid. Miało to jednak miejsce wciąż tysiąc lat przed spełnieniem się tej przepowiedni.

Dawid znał pisma Mojżesza. Jednak mówi to, co Mojżesz napisał o Jagnię powiedział o człowieku, o Sprawiedliwym:

„On strzeże każdego ze swoich członków, żaden z nich nie zostanie złamany.“ Psalm 34,21

Wykonanie:

„Ponieważ jednak był to dzień przygotowań, a ciała nie miały pozostać na krzyżu przez szabat – gdyż ten szabat był wielkim szabatem – Żydzi prosili Piłata, aby złamano im kości udowe i zdjęto ich ciała. Wtedy żołnierze przyszli i najpierw złamali kości udowe jednemu, a potem drugiemu z ukrzyżowanych wraz z Nim. Gdy jednak doszli do Jezusa i zobaczyli, że już umarł, nie złamali Mu kości udowych.“ J 19,31-33

Dzień przygotowania, o którym tu mowa, to dzień poprzedzający szabat (sobotę) – jest to piątek. W Biblii nazywany jest on dniem przygotowań, ponieważ właśnie tego dnia odbywają się przygotowania do szabatu. W tym przypadku chodzi o dzień, który dziś nazywamy Wielkim Piątkiem. Chodzi tu o dzień ukrzyżowania Jezusa.

Żydzi zwrócili się z prośbą do Piłata. Chcieli, aby ukrzyżowani nie wisieli na krzyżu przez cały szabat. Dlatego poprosili o złamanie im nóg, aby szybko doprowadzić do śmierci ukrzyżowanych.

Piłat spełnił tę prośbę. Było to całkowite przeciwieństwo tego, co przepowiedziano w Biblii: żadna z jego kości nie zostanie złamana.

Załóżmy, że byłbyś wtedy w Jerozolimie i wiedziałbyś o tych przepowiedniach – czy postawiłbyś choćby centa, że się spełnią? Rzymscy żołnierze mieli rozkaz złamać nogi. Zabierają się do pracy. Najpierw złamali nogi jednemu z ukrzyżowanych, potem drugiemu. Co dziwne, ominęli Jezusa. Czyżby się bali? Czyżby ci rzymscy żołnierze mieli pojęcie, kim był Jezus?

Kiedy podchodzą do Jezusa, stwierdzają: On przecież już nie żyje. Dlatego wykonanie tego rozkazu stało się zbędne. I tak, wbrew rozkazowi, nie złamano Jezusowi kości udowych. Dlaczego? Co Bóg przepowiedział tysiąc lat wcześniej przez Dawida i ponad tysiąc trzysta lat wcześniej przez Mojżesza:

„On (Bóg) strzeże każdego ze swoich członków, żaden z nich nie zostanie złamany.“ Psalm 34,21

Przepowiednia spełniła się co do joty. Ale teraz czeka nas jeszcze jedna niespodzianka. Żołnierze podejmują teraz działanie bez rozkazu. A to, co teraz robią bez rozkazu, zostało przepowiedziane około 500 lat wcześniej przez proroka Zachariasza (zwanego również Sacharjaszem).

Przeczytajmy najpierw dalszą część Ewangelii św. Jana 19, 34–37:

3. Prognoza:

„…ale jeden z żołnierzy przebił mu bok włócznią, a zaraz potem wypłynęła krew i woda. Ten, który to widział [był to uczeń Jan], składa o tym świadectwo, a jego świadectwo jest prawdziwe; on wie, że mówi prawdę, abyście i wy uwierzyli. Stało się to bowiem, aby się wypełniło Pismo: Żadna z jego kości nie zostanie złamana. [Księga Wyjścia 12, 46], a inne słowo Pisma mówi: Spojrzą na Tego, którego przebili. [Księga Zachariasza 12, 10]

Bez żadnego rozkazu jeden z żołnierzy przebija Jezusa w bok, aby upewnić się, że rzeczywiście nie żyje. Żołnierze stwierdzają: On nie żyje, ponieważ krew już się rozłożyła.

Trzej prorocy wygłosili przepowiednie, które spełniły się z niezwykłą dokładnością. Mojżesz – 1 300 lat wcześniej, Dawid – 1 000 lat wcześniej, a Zachariasz (Zachariasz) – 500 lat przed tym wydarzeniem. Ci trzej mężczyźni, których dzieliły od siebie stulecia i którzy nie znali się osobiście, sformułowali zgodne przepowiednie.

Skąd to wiedzieli? Czy była to kalkulacja prawdopodobieństwa? Czy to był przypadek? Jest tylko jeden rozsądny wniosek: objawienia, które otrzymali, pochodziły wszystkie z jednego i tego samego źródła. A Ten Jedyny był obecny przez wszystkie te stulecia. Bóg jest od wieczności do wieczności. To On im to objawił. Nie ma innego wyjaśnienia.

1. Prognoza:

„Nawet mój najbliższy przyjaciel, na którym polegałem, który jadł mój chleb, buntuje się przeciwko mnie za moimi plecami.“ (Przepowiedziane przez Dawida około 1 000 lat wcześniej w Psalmie 41,10)

Poniższa przepowiednia została przekazana przez proroka Zachariasza (Zachariasza) około 500 lat przed jej spełnieniem. Znajduje się ona w Księdze Zachariasza 11,12–13.

2. Prognoza:

„Rzekłem do nich: Jeśli chcecie, dajcie mi moją zapłatę; jeśli nie, to zostawcie to tak, jak jest. Wtedy zważyli mi moją zapłatę – trzydzieści srebrników. Ale Pan rzekł do mnie: “Rzuć je srebrnikarzowi (inne tłumaczenia: garncarzowi) – tę wspaniałą cenę, jaką jestem dla nich wart». Wziąłem więc te trzydzieści srebrników i rzuciłem je w domu Pańskim srebrnikarzowi (lub garncarzowi).»

W Ewangelii według św. Mateusza 10,4 oraz 27,1–10 opisano wydarzenia, które miały miejsce odpowiednio 1 000 i 500 lat później.

Wykonanie:

„…i Judasz Iskariota, który Go zdradził. – Gdy nastał poranek, wszyscy arcykapłani i starsi ludu podjęli decyzję o skazaniu Jezusa na śmierć. Kazali Go wyprowadzić w kajdanach i przekazali namiestnikowi Piłatowi. Gdy więc Judasz, który Go zdradził, zobaczył, że został skazany, ogarnęły go wyrzuty sumienia i zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym, mówiąc: Zgrzeszyłem, zdradzając niewinną krew. Oni jednak rzekli: „Co nas to obchodzi? Sam sobie radź!“ Wtedy rzucił srebrniki do świątyni, wycofał się, odszedł i powiesił się. Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i rzekli: “Nie wolno wkładać ich do skarbca świątynnego, bo to są pieniądze za krew”. Po naradzie kupili za nie pole garncarza, aby służyło jako cmentarz dla obcych. Dlatego pole to do dnia dzisiejszego nazywa się Polem Krwi. W ten sposób spełniło się to, co zostało powiedziane przez proroka Jeremiasza: „Wzięli trzydzieści srebrników, wartość, jaką za niego wycenili synowie Izraela, i przeznaczyli je na zakup pola garncarza, tak jak mi nakazał Pan”.“

W każdym pojedynczym przypadku istniało wiele innych możliwości. Bóg, w swojej wszechwiedzy, wiedział już tysiące lat wcześniej, co się wydarzy. Pozwolił, by zostało to nam przepowiedziane, abyśmy w spełnieniu tych proroctw dostrzegli Jego rękę i umocnili się w zaufaniu do Boga.

Naukowiec Peter Stoner w swojej książce „Science Speaks” (Głos nauki) w odniesieniu do ośmiu proroctw mesjańskich wykazał, „że zgodnie z matematyczną teorią prawdopodobieństwa nie można tu wykluczyć przypadku“. Mówi on: „[…] widzimy zatem, że prawdopodobieństwo spełnienia się wszystkich ośmiu proroctw w przypadku dowolnego człowieka (od tamtych czasów aż do dziś) wynosi 1:10¹⁷ “jest”. Dałoby to wynik 1 z 17 zerami = 1:100 000 000 000 000 000. (Biblia na próbę, Josh McDowell, CLV 2002, str. 250–1)

Stoner kontynuuje: „Przepowiednie te zostały spisane albo pod natchnieniem Bożym, albo prorocy spisali je według własnego uznania”.

W takiej sytuacji prorocy mieli szansę wynoszącą zaledwie 1 do 10¹⁷, że wszystkie one znalazły spełnienie w jednym człowieku; ale wszystkie znalazły spełnienie w Jezusie Chrystusie.

Oznacza to, że spełnienie się samych tylko tych ośmiu proroctw dowodzi, iż Bóg natchnął tych proroków do spisania ich słów z taką pewnością, że prawdopodobieństwo tego wynosi zaledwie 1 do 10¹⁷ brakuje mu absolutności.

Stoner rozważa obecnie 48 proroctw i stwierdza: „… Widzimy, że szansa na spełnienie wszystkich 48 proroctw wynosi jednym Ludzie 1:10¹⁵⁷ wynosi.“