Χανς
Όταν ήμουν τεσσάρων ετών, η μητέρα μου με έμαθε να πιστεύω στον Θεό και να προσεύχομαι. Ποτέ δεν έχασα αυτή τη σχέση με την πίστη. Επειδή ήθελα να γνωρίσω τον κόσμο, αργότερα υπέβαλα αίτηση για θέση βοηθού μηχανικού στη θαλάσσια ναυτιλία. Ήλπιζα να περάσω την πρώτη μου Πρωτοχρονιά εν πλω στο λιμάνι. Όμως, το απόγευμα της Παραμονής της Πρωτοχρονιάς, το πρακτορείο μας έστειλε στη θάλασσα. Αναχωρήσαμε τόσο βιαστικά, που κανένας από εμάς δεν πρόλαβε να προμηθευτεί κάτι να διαβάσει.
Στο καμπινέ μου έψαξα ανάμεσα στα ξύλινα καλούπια για να βρω κάτι που να μπορώ να διαβάσω. Πράγματι, βρήκα ένα μικρό μαύρο βιβλιαράκι, που προφανώς είχε χάσει εκεί κάποιος άλλος ναύτης: μια Καινή Διαθήκη με Ψαλμούς! Έμεινα άφωνος και θεώρησα το εύρημά μου ως ένα σημάδι από τον Ιησού. Αργότερα προμηθεύτηκα μια πλήρη Αγία Γραφή. Αυτή έγινε ο πιστός μου σύντροφος. Μετά από 10 χρόνια αποβιβάστηκα οριστικά και από τότε ασχολούμαι με την πώληση ηλεκτρολογικών εγκαταστάσεων για πλοία.
Επαγγελματικά ήμουν επιτυχημένος· τελικά προήχθησα σε διευθυντική θέση στην εταιρεία μου. Ξεκίνησε μια περίοδος κοινωνικής ζωής, αλλά η σχέση μου με τον Ιησού εξασθένησε. Και τότε ήρθε η κατάρρευση: έχασα την οικογένειά μου και το σπίτι μου· ξαφνικά όλα είχαν τελειώσει. Το μόνο που απέμεινε ήταν τα χρέη. Ένας γνωστός μου, που ήταν μέλος του διοικητικού συμβουλίου μιας προτεσταντικής ενορίας, μου εξασφάλισε μια θέση σε μια κλειστή συνάντηση για στελέχη του Κύκλου του Μάρμπουργκ. Πρόκειται για μια ομάδα εργασίας αφοσιωμένων χριστιανών από τα πιο διαφορετικά επαγγέλματα και θρησκείες. Σε αυτή τη συνάντηση συνειδητοποίησα ότι ο Ιησούς περίμενε από μένα μια πλήρη παράδοση. Μου δόθηκε η ευκαιρία να αφήσω τα πάντα πίσω. Και αυτό ακριβώς έκανα. Παράδωσα τη ζωή μου στον Ιησού.
Λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια ενός προγράμματος αποκατάστασης, είδα ανθρώπους από το περιβάλλον μου να εκφοβίζουν μια κυρία και να αρνούνται να κάνουν μαζί της βόλτα. Αυτό με προκάλεσε. Έτσι γνώρισα μια λεπτή, ελκυστική κυρία. Το γεγονός ότι ήταν Αντβεντιστή δεν είχε καμία σημασία για μένα τότε. Έξω επικρατούσε παγωμένος χειμερινός καιρός. Περπατήσαμε μαζί μέσα στο χειμερινό δάσος μπροστά από την πόρτα. Δεν έμεινε μόνο σε αυτόν τον έναν περίπατο. Μας άρεσε να συζητάμε για τη Βίβλο. Έμεινα έκπληκτος από τις εκτενείς γνώσεις της σε αυτόν τον τομέα.
Τα Χριστούγεννα, λοιπόν, επισκέφθηκα την κοντινή εκκλησία του χωριού. Εκεί τη συνάντησα ξανά και κάθισα δίπλα της. Το κήρυγμα αφορούσε τον Ψαλμό 103. Η γειτόνισσά μου έκλαιγε. Δεν ήξερε αν θα μπορούσε ποτέ ξανά να περπατήσει χωρίς βοήθεια. Προσευχήθηκα γι’ αυτήν. Και πάλι ένα έτος έφτασε στο τέλος του. Δεν είχα ιδέα τι θα έφερνε το καινούργιο.
Λίγες μέρες αργότερα, η κυρία από το κέντρο αποκατάστασης με προσκάλεσε στην εκκλησία της, την Εκκλησία του Άδβεντ. Δεν είχα ακούσει ποτέ για τους Αντβεντιστές της Έβδομης Ημέρας. Η τελετή λήξης του έτους είχε ως θέμα τον Ψαλμό 103. Από τη συνάντηση κλειστής πόρτας της περιφέρειας του Μάρμπουργκ δεν είχα ακούσει ποτέ πάλι τόσο σαφή βιβλική κήρυξη. Αυθόρμητα είπα — και μάλιστα δυνατά και καθαρά: „Εδώ θα μείνω!“
Λόγω του βιβλικού μου παρελθόντος, μπορούσα να αποδεχτώ όλα όσα άκουγα στις κηρύξεις και τις προσευχές. Από χαρά για αυτή την εμπειρία και από σεβασμό προς τον θείο Λόγο, παρακολούθησα μαθήματα προετοιμασίας για το βάπτισμα στον τοπικό ιερέα και λίγο αργότερα έλαβα το βάπτισμα των ενηλίκων.
