Frank
Mijn weg naar de gemeente verliep vrij onopvallend. Er was geen plotselinge ommekeer in mijn leven waarbij God de deur van mijn hart openbrak (ik weet het: dat doet Hij sowieso niet). Er was geen vuurwerk waardoor ik net als Paulus blind werd. De stroom van mijn leven veranderde ook niet in de Iguazu-watervallen. Dat wil zeggen: ik ben niet sociaal of gezondheidsmatig ten onder gegaan. Eigenlijk verliep mijn leven heel normaal – ik was een heel gewone ongelovige.
God trok langzaam en stap voor stap mijn aandacht. Volhardend zaaide Hij het zaadje en verzorgde Hij het kleine plantje van mijn groeiende geloof met veel geduld en liefde. Het duurde jaren voordat ik besloot me te laten dopen.
Op weg daarheen begon mijn carrière. Ik heb in Leipzig energietechniek gestudeerd en mijn afstudeerscriptie in München geschreven. Eigenlijk wilde ik daarna ook daar blijven. Daarom heb ik in de omgeving van München bij drie bedrijven in de luchtvaarttechniek gesolliciteerd. Ik kreeg echter geen reactie. Een vriend wees me vervolgens op een bedrijf in het Allgäu. Dus stuurde ik ook daar een sollicitatie naartoe. Binnen slechts anderhalve week had ik een arbeidscontract. Nadat ik had toegezegd, kreeg ik ook aanbiedingen van de bedrijven in München waar ik oorspronkelijk had gesolliciteerd. Maar mijn besluit stond vast. Mijn huidige collega’s zijn verbaasd hoe snel ik een contract heb gekregen. Voor mijn huidige werkgever schijnt dat heel ongebruikelijk te zijn.
Toen, in het voorjaar van 2001, dacht ik er nog niets bijzonders van. Maar nu weet ik dat God daarmee een stukje van de weg voor mij heeft geëffend om mij te ontmoeten. Hij wilde waarschijnlijk dat ik naar de afzondering van de Allgäu zou gaan, zodat ik rust zou hebben om na te denken.
Ik zette mijn eerste stap in de lokalen van de Adventgemeente naar aanleiding van een flyer waarop een lezing over de Bijbel werd aangekondigd. De Adventgemeente, die toen net in oprichting was, had nog geen vloerbedekking. Daarom overwogen de organisatoren of ze de lezing niet moesten afzeggen. Toen ik die vrijdagavond met mijn twee vrienden Markus en Lukas – beiden katholiek – de gemeente binnenkwam, viel de toestand van de ruimtes me echter helemaal niet op. Mijn aandacht ging alleen uit naar wat de spreker zei. En wat hij zei, klopte ook vanuit het perspectief van mijn vrienden. Zo begon ik bijbelstudies te volgen. Ik onderzocht alles heel nauwkeurig. Wat mij het meest inspireerde, was de rechtvaardiging uit geloof door Jezus Christus. Maar daarna duurde het nog twee jaar voordat ik de sprong waagde om heel bewust mijn weg met God te beginnen.
Sindsdien mag ik God steeds beter leren kennen door Zijn Woord, maar ook door ervaringen en inzichten. Ik ben benieuwd waar deze reis mij nog naartoe zal leiden. Het grootste deel ligt nog verborgen achter een sluier. Maar aan het einde van mijn leven zal ik zeker terugkijken op deze soms ook hobbelige weg. En dan zal het mij ongetwijfeld duidelijk worden dat ik me geen andere weg had kunnen wensen. Want God zal mij op mijn weg hebben begeleid.
