Iedereen heeft zijn eigen definitie van succes. De meesten denken daarbij aan geld, invloed, macht en roem. Natuurlijk kun je al deze dingen als een vorm van succes beschouwen. Maar is dat ook succes in het leven in diepere zin?

In 1923 vond er in een chique hotel in Chicago een bijzondere bijeenkomst plaats. Daar kwamen de de negen rijkste mannen ter wereld naar een geheime bijeenkomst. Hoe ging het met hen 25 jaar later?

• Charles Schwab, eigenaar van het grootste staalbedrijf, was failliet gegaan en leefde de laatste vijf jaar van geleend geld.
• Samuel Insull, eigenaar van elektriciteitsbedrijven, was in het buitenland op de vlucht voor justitie zonder ook maar een pfennig op zak.
• Howard Hopson, eigenaar van het grootste gasbedrijf, stierf in een toestand van geestelijke verwarring.
• Arthur Cotton, de grootste tarwespeculant, stierf failliet in het buitenland.
• Richard Whitney, de voorzitter van de New Yorkse beurs, zat in de gevangenis.
• Albert Fall, een lid van de Amerikaanse regering, was gratie verleend en stierf thuis.
• Jesse Livermoor, ook wel de ‘beer van Wall Street’ genoemd.
• Ivar Krüger, de houder van het lucifer-monopolie.
• Leon Fraser, voorzitter van een internationale bank.

deze laatste drie hebben zelfmoord gepleegd.

Hebben deze mannen succes gehad? Ze hadden heel veel geld, grote invloed en macht. Maar succes in het leven hadden ze niet. Ze hadden zelfs geen blijvend economisch succes. Ze hadden iets cruciaals over het hoofd gezien: JEZUS

Mag ik het zo zeggen: u had nagelaten een persoonlijke band met God aan te gaan. Gods Woord zegt:

„Wie de Zoon heeft, heeft het leven. Wie de Zoon van God niet heeft, heeft het leven niet.“ (1 Johannes 5:12)

Jezus zelf zegt waarom hij is gekomen:

„Ik ben gekomen opdat zij het leven mogen hebben en het in overvloed mogen hebben.“ (Johannes 10:10)

Ik ben blij dat er steeds meer parochies zijn die bijbelstudiegroepen organiseren rond het overkoepelende thema Persoonlijke relatie met God aanbieden en het gedurende enkele weken grondig bestuderen. Daarvoor gebruiken ze het pocketboek „Stappen naar persoonlijke bekering“. 

God belooft ons succes namelijk succes in het leven. Hij begeleidt ons op onze levensweg. Hij neemt de verantwoordelijkheid op zich als we volledig met Hem verbonden zijn. Daarbij schenkt Hij ons Zijn prachtige geestelijke zegeningen en het eeuwige leven.

We hebben een prachtige en geniale God. Ik herhaal: Jezus zegt ons dat Hij is gekomen om ons een leven in overvloed te geven (Johannes 10:10).

Ken je de bijbelteksten waarin onze geweldige God ons een succesvol leven belooft?

Toen God het volgende woord tot Jozua sprak, stond deze voor de grote taak om het land Kanaän te veroveren. God deed hem een geweldige belofte. En weten jullie wat er zo wonderbaarlijk is aan deze beloften van God?

Dat geldt ook voor ons. In ons leven doen zich dezelfde gevolgen voor als we daarnaar handelen.

Jozua 1, vers 8:

„En laat het boek van deze wet – laat het Woord van God – niet uit je mond verdwijnen, maar overpeins het dag en nacht, opdat je je je in alles houdt aan en handelt naar wat daarin staat geschreven. Dan dan zul je op je wegen succes hebben en zul je het goed voor elkaar krijgen.“

2 Kronieken 20:20b: „Gelooft in de Heer, jullie God, dan zullen jullie veilig zijn, en gelooft in Zijn profeten, dan zal het jullie lukken.“

Psalm 1:1-3: „Zalig is hij die niet wandelt in de raad van de goddelozen, noch de weg van de zondaars bewandelt, noch zit waar de spotters zitten, maar vreugde vindt in de wet van de Heer – wat voor ons betekent: vreugde in het Woord van God – en dag en nacht over Zijn wet nadenkt! Hij is als een boom, geplant aan de waterlopen, die zijn vrucht draagt te zijner tijd, en waarvan de bladeren niet verdorren. En wat hij doet, lukt hem altijd wel.”

Spreuken 3:5-6: „Vertrouw met heel je hart op de Heer, en vertrouw niet op je eigen verstand, maar denk aan Hem bij alles wat je doet, dan zal Hij je op de juiste weg leiden.“

Tot slot een uitspraak van Jezus over succes in Johannes 15:5:

„Ik ben de wijnstok, jullie zijn de ranken. Wie in mij blijft en ik in hem, die draagt veel vrucht; want zonder mij kunnen jullie niets doen.“

In deze woorden van Jezus zit alles vervat. Succes in het leven ontstaat door samenwerking tussen God en de mens. Jezus noemt het succes ‘vrucht’. Vrucht ontstaat door de gezamenlijke inspanningen van de mens en God. De mens bewerkt het land. God schenkt zaad en zorgt voor groei. En hij zegt hierover duidelijk: zonder de samenwerking met Hem is het succes een puur menselijke aangelegenheid. Daardoor is het onderworpen aan alle menselijke beperkingen en fouten.

Je kunt een almachtige, alwetende en alomtegenwoordige leider hebben. En bovenal: Hij houdt van je.

Laten we nu eens kijken naar een praktisch voorbeeld dat op mij, als negentienjarige, grote indruk maakte. Het gaat over Daniël. Daniël hoofdstuk 1 heeft in mijn leven een grote rol gespeeld. Daniël, die als gevangene begon, groeide uit tot een groot staatsman in twee wereldrijken en tot een profeet van God. Hij wordt vandaag de dag nog steeds zeer geëerd door christenen, moslims en joden.

Daarna wil ik graag vertellen over mijn ervaringen uit mijn beroepsleven. De eerste 22 jaar was ik werkzaam in het bedrijfsleven, bij een internationaal expeditiebedrijf. Daarna heb ik 16 jaar als predikant gewerkt, en vervolgens heb ik nog eens 10 jaar in het bedrijfsleven gewerkt en ons bejaardentehuis in Bad Aibling met 80 medewerkers geleid. Ik ben dus 32 jaar als zakenman werkzaam geweest en, met mijn actieve pensioen meegerekend, 44 jaar als predikant in de geestelijke en missionaire sector.

Laten we Daniël hoofdstuk 1 openslaan: wat voor soort jongeren waren Daniël en zijn medegevangenen?

Vers 4: Ze waren jong, gezond, knap, slim en verstandig, en ze kwamen uit gelovige gezinnen. Ze kwamen uit Judea. Ze waren gevangenen.

Vers 5: De grote koning Nebukadnezar wilde deze jongeren voor zich winnen. Hij wilde hen extra ondersteunen. Hij gaf opdracht dat zij van zijn voedsel en zijn wijn zouden worden voorzien.

Daardoor ontstond er plotseling een klein probleem. Het aangeboden heerlijke eten voldeed helemaal niet of slechts gedeeltelijk aan de voorschriften van de Bijbel. Wat moesten Daniël en zijn vrienden doen? Ze waren immers volledig afhankelijk van de goedwilligheid van de koning. Ze waren gevangenen. Ze hebben zeker nagedacht en ook gebeden over wat ze moesten doen. Ze moesten een beslissing nemen: ofwel moesten ze dit eten in stilte tot zich nemen, tegen hun geweten in, ofwel moesten ze iets ondernemen. 

Vers 8a: „Maar Daniel nam zich in zijn hart voor dat hij zich niet onrein wilde maken met het eten en de wijn van de koning.“

Daniel nam een besluit. Hij besloot God trouw te blijven en geen onrein voedsel te eten. Met andere woorden: Daniel besloot niet op dit aanbod in te gaan, maar volgens de bijbelse voorschriften te handelen.

We zien hier al dat Daniël in volledige toewijding aan God leefde. Hier raken we al aan de kern van succes in het leven. Het gaat erom steeds weer beslissingen te nemen volgens de wil van God en niet volgens de wil van welke andere autoriteiten dan ook, ongeacht de gevolgen. (Zie De leeuwenkuil – God was met hem.)

Welke betekenis hebben beslissingen in ons leven? Het vermogen om beslissingen te nemen is het roer van ons leven. Er was eens een luxe passagiersschip met de naam „Queen Elisabeth“. De romp van dit gigantische schip was 1.300 keer zo zwaar als het roer waarmee het schip werd bestuurd.

Het roer komt in ons leven overeen met het vermogen om beslissingen te nemen. Als we kiezen voor de wil van God en de stappen zetten die voor ons mogelijk zijn, dan stelt God ons de nodige hulp ter beschikking. Dan begeleidt Hij ons. Het gaat om een samenwerking tussen God en de mens in ons leven. Waarbij God de verantwoordelijkheid op zich neemt. God geeft ons kracht en vreugde voor deze weg. (Meer hierover in het pocketboek „In Jezus blijven“, hoofdstuk „Gehoorzaamheid door Jezus“)

Daniel en zijn vrienden hadden nu een besluit genomen. Hoe zijn ze verder te werk gegaan? Ze hebben de stappen ondernomen die binnen hun mogelijkheden lagen, en God zorgde voor de oplossing.

Wat is de beste manier om moeilijke beslissingen door te voeren?

Vers 8b: „Daniel vroeg de opper-schatbewaarder, dat hij zich niet onrein hoefde te maken.“

Hoe zijn ze te werk gegaan? Ze hebben de weg van het smeken ingeslagen. Het maakt een groot verschil of we onze wens als een verzoek naar voren brengen, of dat we zeggen: ‚Dat doe ik niet‘, ‚Dat wil ik niet‘ of ‚Dat is voor mij uitgesloten‘.

Een verzoek drukt vertrouwen in iemand uit. Het is normaal dat, wanneer je een verzoek doet, de aangesprokene probeert ons te helpen. Als we het anders aanpakken – bijvoorbeeld door te zeggen: ‘Dat is voor mij geen optie’ – dan zal de betrokkene zich tegen ons keren en ons laten zien wie er de baas is.

Dit belangrijke punt heb ik als 19-jarige gehoord tijdens een gebedsbijeenkomst op een kamp. Ik ben het nooit vergeten. Ik heb mijn hele leven daarnaar gehandeld. Ik kan alleen maar zeggen: dat is de goede en juiste weg.

Daniel heeft nog iets gedaan. Hij heeft tegelijkertijd laten zien dat het voor hem een gewetenskwestie is. Als het daar om gaat en we dat duidelijk maken, kan het zijn dat dit het begrip voor ons verzoek nog vergroot. 

Vers 9: „En God schiep het Daniel, dat de opperkamerheer hem gunstig en welwillend gezind was.“

Wat zien we hier? Omdat Daniël besloot Gods wil te doen en datgene wat hij kon doen met wijsheid en beleefdheid deed, heeft God ingegrepen. God heeft het hart van deze leidinggevende geraakt. God bestond.

Vers 10 laat zien dat deze leidinggevende echter zijn bedenkingen had, omdat hij door dit verzoek goed te keuren zelf tegen de wil van de koning zou handelen.

Vers 12 laat ons de volgende stap van Daniel zien:

Hij verzoekt de opzichter die direct boven hen stond. „Probeer het toch eens tien dagen met je knechten en geef ons graanvoedsel^[1] “eten en water te geven."

Waarom vraagt Daniël om „zaadvoedsel“? Waar haalt hij die term vandaan? In Genesis 1:29 staat: „En God zei: Zie, Ik heb jullie alle planten gegeven die zaad voortbrengen, en alle bomen met vruchten die zaad voortbrengen, als voedsel voor jullie.“ We zien opnieuw dat Daniël goed bekend was met het Woord van God. Daniël vroeg om de beste voeding die er bestaat. 

Daniel gaat dus verder op de weg van het verzoek en doet een voorstel voor een oplossing. Hij heeft immers de tijd gehad om na te denken. De leidinggevende heeft immers nog geen gelegenheid gehad om naar een oplossing voor het probleem te zoeken. Daniel brengt zijn voorstel voor een oplossing opnieuw op een zeer beleefde manier naar voren.

Hij zegt tegen deze leidinggevende: probeert u dit toch eens tien dagen met ons uit. Hij doet dus opnieuw een verzoek dat blijk geeft van vertrouwen in deze leidinggevende. – Daarbij is het duidelijk: Daniël was niet van plan om na die tien dagen onrein voedsel te eten, maar hij vertrouwde erop dat God zou ingrijpen.

God bestond opnieuw dat deze leidinggevende gehoor gaf aan het verzoek. Het verzoek werd ingewilligd en wat was God, nu volgens vers 15.

„Na die tien dagen zagen ze er mooier en sterker uit dan alle andere jongeren die van het koninklijke voedsel aten.“

Daarmee was de zaak opgehelderd. En wat was het gevolg na vers 17:

„En deze vier jongeren was God schonk inzicht en verstand voor alle soorten geschriften en wijsheid. Daniël was echter bedreven in het duiden van visioenen en dromen van welke aard dan ook.“

God was Schoonheid, kracht en een hoog intellect. God was er. Als we ons aan God hebben toevertrouwd, kan Hij ons al Zijn liefde schenken.

Hoe zag de situatie er aan het einde van de opleiding uit?
Vers 20: „En de koning vond dat ze in alle zaken waarover hij haar ondervroeg tien keer verstandiger en wijzer dan alle waarzeggers en wijzen in zijn hele rijk.“ Kun je zoiets zelf doen: jezelf 5 of 10 keer slimmer maken? Dat kan alleen God geven. God kan gaven schenken die we zelf niet tot stand kunnen brengen.

Hiermee hebben we de fundamentele manier besproken waarop we in het leven te werk kunnen gaan. Het gaat erom dat, wanneer een bepaalde kwestie niet in overeenstemming is met de wil van God, we een beslissing nemen volgens de wil van God, de weg van het smeken bewandelen in combinatie met grote beleefdheid, en indien mogelijk zelf een passend voorstel voor een oplossing doen dat in overeenstemming is met de wil van God. Dan is God met ons. Jezus heeft in Mattheüs 6:33 (NLB) gezegd:

„Maak het Rijk van God tot jullie belangrijkste doel, leef volgens Gods gerechtigheid, en Hij zal jullie alles geven wat jullie nodig hebben.“

Nu wil ik je nog wat persoonlijke ervaringen uit mijn beroepsleven vertellen uit de tijd dat ik in het bedrijfsleven werkte. Velen denken dat je op dit gebied met de wolven mee moet huilen.

^[1] William H. Shea, Het boek Daniël, Deel 1, Advent-Verlag Lüneburg 1998, pagina 52 – uitgelegd aan de hand van de Hebreeuwse tekst.

Tijdens de oorlog woonde ik met mijn moeder en mijn lieve zus in het huis van mijn grootvader aan het Bodenmeer. Mijn moeder runde het huishouden voor mijn grootvader en haar twee ongetrouwde broers. Het was een bedrijfshuishouden: een bakkerij, een kruidenierswinkel en een melkwinkel. Zodra we ons huiswerk hadden gedaan, moesten we meehelpen. Tijdens de oorlog was er veel werk en weinig mensen.

Die ene oom had een zenuwziekte. Als we een opdracht van hem kregen, mochten we geen gezicht trekken; we moesten meteen herhalen wat we moesten doen, het meteen heel zorgvuldig uitvoeren en dan terugkomen om te zeggen dat we het hadden gedaan. Als we dat niet hadden gedaan, zou hij tekeer zijn gegaan. Mijn zus en ik waren daardoor erg verlegen geworden. Maar we hadden daardoor wel goede gewoontes aangeleerd en zo heb ik me ook tijdens mijn leerperiode gedragen. Straks zal ik een voorbeeld geven.

Ik wil je nu vertellen hoe mijn carrièreontwikkeling er in de praktijk uitzag. Ik wil vooral laten zien hoe ook God bij mij steeds weer „was“.

In 1946 ben ik als onbekende leerling in een vreemde stad begonnen met een opleiding bij een expeditiebedrijf. Ik had nauwelijks enig idee van het beroep van expediteur. Maar na de oorlog was ik al blij dat ik überhaupt een stageplaats had gevonden. Ik was bijna 17 jaar oud. Een protestants gezin had me in huis genomen. Ze hadden zelf vier kinderen van ongeveer mijn leeftijd. Kort nadat ik met mijn opleiding was begonnen, besloot ik me te laten dopen. Ik was ervan overtuigd dat Gods weg de juiste weg is. En in dit gezin leerde ik persoonlijke stille tijd te houden en hielden we ook gezinsgebed. In de wintermaanden kwamen we op vrijdagavond met twee of drie gezinnen bij elkaar om samen te zingen en ervaringen uit te wisselen.

Als stagiaires moesten we ’s ochtends onder andere een half uur eerder beginnen. We moesten de kantoren verwarmen, de bureaus afstoffen en nog wat andere klusjes doen. Na een tijdje mocht alleen ik nog het bureau van de baas afstoffen. Hij had altijd zijn hele bureau volgestouwd. Hoe maak je een bureau schoon dat helemaal vol ligt? Ik maakte het stuk voor stuk schoon. Ik legde de spullen van het ene deel in dezelfde volgorde op een andere tafel. Als ik dat deel had schoongemaakt, legde ik alles terug en deed ik hetzelfde met het volgende deel. Omdat ik dat goed deed, mocht alleen ik het bureau van de baas afnemen en daar lagen altijd interessante dingen die je stiekem kon bekijken.

Een van de eerste dingen die ik me herinner, is het volgende. Tijdens de lunchpauze had ik in een vakboek zitten lezen. En zo’n 2 à 3 uur later stonden de eigenaar en de directeur naast me en bespraken ze een juridisch geschil met een klant. Ze wisten echter niet wat de juiste oplossing was. Ik vroeg of ik iets mocht zeggen. Ik legde de oplossing aan hen uit en noemde de betreffende paragraaf in het branchereglement. God bestond.

Nog iets anders: ik nam de telefoon op; men vroeg naar de directeur. Hij zei tegen mij: ‘Zeg maar dat ik er niet ben.’ Ik zei zachtjes tegen hem: ‘Vergeef me alstublieft, maar dat kan ik niet.’ Toen gaf hij de hoorn aan een medewerker en die regelde het voor hem. Telkens wanneer hij zich in de toekomst wilde laten ontkennen, gaf hij de hoorn gewoon aan die medewerker.

We moesten elke maand één keer een goederentrein met 42 goederenwagons vol kaas uit het Allgäu naar het Rijnland afhandelen. Ik moest bij een overheidsinstantie de documenten ophalen waarin stond welke kaasmakerij in het Allgäu hoeveel kaas aan welke ontvanger leverde. Ik kreeg de documenten in tweevoud. Ik vroeg de baas of ik een kopie mee naar huis mocht nemen, omdat ik graag het laadplan wilde opstellen. Toen ik weer in de winkel kwam, zei hij: ‘Heb je het laadplan gemaakt?’ ‘Ja!’ ‘Laat me dat eens zien.’ Hij nam het laadplan door en zei toen: ‘Je hebt twee wagons naar Duisburg ingepland, terwijl ze allebei maar halfvol zijn.’ Ik antwoordde: „De ene wagon is voor de linkeroever van de Rijn, de andere voor de rechteroever. In Duisburg is de Rijnbrug nog kapot.” Dat had hij bij zijn planning over het hoofd gezien. Zo reed de goederentrein volgens het plan van de leerling.

God zorgde steeds weer voor omstandigheden waardoor ik op een positieve manier opviel. Met andere woorden: God zorgde ervoor

Mijn loon in het tweede leerjaar bedroeg 45 Reichsmark. Ik had echter ongeveer 100 Mark per maand nodig om van te leven. We hadden als gezin wat spaargeld. Zo kon mijn lieve moeder me elke maand het ontbrekende bedrag geven. Maar plotseling werd er op een zondag via de radio aangekondigd: ons geld is met onmiddellijke ingang ongeldig en de bankrekeningen zijn geblokkeerd. Vanaf morgen kan iedereen bij het stadsbestuur 40.- nieuwe Duitse mark ophalen. Mijn moeder kon me nu geen geld meer geven.

Mijn bedrijf heeft me vanaf deze maand, zonder er ook maar iets met mij over te bespreken, meer dan 100 Duitse mark gegeven, zodat ik financieel in mijn eigen onderhoud kon voorzien. Dat was mijn eerste ervaring met de tiende. – God bestond.

Na twee jaar in de leer werd mij gevraagd om naar Frankfurt am Main te verhuizen om daar samen met een andere heer een filiaal te openen. De resterende leertijd werd mij kwijtgescholden. In mijn leerattest staat dat ik de beste leerling was die dit bedrijf tot dan toe had opgeleid. En in Frankfurt kreeg ik meteen 320 Duitse mark per maand. Dat was een inkomen dat veel gezinshoofden niet hadden. Ik kon nu elke maand 100 mark naar mijn lieve moeder sturen. God bestond.

Het was erg moeilijk om in het nog grotendeels door de oorlog verwoeste Frankfurt am Main een kamer te vinden. Mijn zolderkamertje was dan ook erg primitief en had geen verwarming, totdat ik iets anders vond. Soms was mijn waswater ’s nachts bevroren. Het was de naoorlogse periode!

Al snel hadden we een groot bedrijf als klant binnengehaald. De expeditieleider van dat bedrijf belde op een dag om te vragen of we 600 kg drukinkten zo naar Stuttgart konden vervoeren dat ze daar de volgende dag om 18.00 uur zouden zijn, omdat ze diezelfde nacht nog nodig waren voor het drukken.

Ik stemde toe, omdat we net een vrachtwagen in die richting aan het afhandelen waren. Helaas bleef de zending die dag echter op het magazijn staan. Waarom, dat weet ik niet meer. In ieder geval belde de expeditiechef de volgende dag om 18.00 uur opnieuw en zei dat hij net een telefoontje uit Stuttgart had gekregen: de zending was daar nog niet aangekomen. Daarop antwoordde ik: „Wat, zijn ze daar nog niet?” Dat was een zogenaamd leugentje om bestwil, dat spontaan bij me opkwam. Maar de klant stelde nog meer vragen. Dus loog ik verder. Ik stuurde de vrachtwagen onmiddellijk op weg en gaf de chauffeur de opdracht om absoluut door te rijden naar de Stuttgarter Zeitung. De volgende ochtend belde ik de krant. De zending was om 22.00 uur aangekomen. Ze hadden ’s nachts gedrukt. Er was geen probleem ontstaan. Ik belde onmiddellijk het bedrijf in Frankfurt en zei dat de zending met vertraging was afgeleverd en dat ze er ’s nachts mee konden drukken. Daarmee leek de zaak afgehandeld. MAAR!

Ik had enorme gewetenswroeging. Ik belde de klant later nog eens op en vroeg hem of ik hem „s avonds privé mocht bezoeken. Hij gaf me zijn adres. Toen ik bij hem aankwam, zei ik meteen: “Ik ben gekomen om u om vergeving te vragen. Ik heb gisteren tegen u gelogen.„ Toen legde hij zijn hand op mijn schouder en zei: “Wat u zei, klonk allemaal heel logisch, maar ik had het gevoel dat het niet klopte. Nu is alles weer in orde.”.

Wat was het gevolg? Vanaf die dag had deze heer een onvoorwaardelijk vertrouwen in mij. Geen enkele concurrent kon deze klant bij ons wegkapen. Ik heb nog acht jaar met hem samengewerkt. Maar vanaf die dag heb ik ervoor gezorgd dat ik nooit meer een klant zou belazeren. Het is erg vernederend om om vergeving te moeten vragen, maar het helpt tegelijkertijd enorm om het niet meer te doen.

In het kader van mijn bijscholing heb ik een afstandsopleiding gevolgd over efficiënt werken en plannen, met persoonlijke begeleiding bij een instituut in München. Dat was nuttig om goed werk te leveren en het bedrijf stap voor stap op te bouwen.

Toen ik ongeveer 24 jaar oud was, vroeg ik de baas in Frankfurt of hij me 1 à 2 dagen per week in de buitendienst wilde laten werken. Ik wilde graag leren hoe ik klanten moest begeleiden en nieuwe bedrijven moest binnenhalen. Dus transportdiensten aanbieden. Hij zei tegen me – en hij was een ervaren verkoper – dat je de mensen die je bezoekt absoluut een pakje sigaretten moet geven, anders komen ze niet in contact met je. Ik heb dat twee keer gedaan. Daarna kreeg ik een slecht geweten. Ik besloot het niet nog een keer te doen en bad: Vader in de hemel, laat me alstublieft een manier zien waarop ik op de juiste manier klanten kan werven. – Ik had al eerder in mijn afstandsopleiding aangegeven dat ik van plan was te leren hoe je transportdiensten verkoopt. Kort na mijn gebed werd mij door dit instituut een boek aanbevolen ter voorbereiding op deze buitendienst –  „Leef met enthousiasme en win“ door Frank Bettger. Deze man verkocht verzekeringen. En uit zijn boek heb ik geleerd hoe je transportdiensten op de juiste manier verkoopt.

Als je destijds bij een bedrijf op bezoek ging en de receptie belde naar de expeditieafdeling, kreeg je meestal het antwoord: ‘We hebben geen tijd’ of ‘We hebben onze vaste contacten. We stappen niet over.’ Maar daardoor wist ik wel hoe de verantwoordelijke man heette en belde ik hem de volgende dag op. Ik zei: „Ik heb een verzoek: wilt u mij alstublieft een keer ontvangen, zodat we kunnen nagaan of we u voordelen kunnen bieden die u nog niet heeft? Zo ja, dan bent u zeker in ons geïnteresseerd; zo niet, dan beloof ik hierbij dat ik geen tweede keer zal komen.” Na deze mededeling was iedereen bereid mij te ontvangen. Tijdens het bezoek mocht ik hen vervolgens gedetailleerde vragen stellen over hun verzendingen. Tot slot zei ik dat ik nu alles zou bekijken en weer contact zou opnemen. Al snel had ik voor elk bedrijf wel een of ander voordeel. Zo kwamen we meestal eerst op kleine schaal in zee, op het gebied waar we een voordeel konden bieden. Dankzij goed werk nam ons aandeel al snel toe. Soms konden we meteen de volledige verzending binnenhalen. Ik behaalde zeer goede resultaten.

Pas veel later drong het tot me door dat dit een ommezwaai was van wereldse methoden (uit de raad van de goddelozen, Psalm 1 – sigaretten uitdelen en nog veel meer) naar bijbelse principes. De Heer wil dat we het beste voor onze naaste nastreven.

Op 26-jarige leeftijd kreeg ik al procuratie. Ik werd hoofd van het hele transportbedrijf. Ik verdiende heel goed. Toen ik 27 was, werden er door de overheid nieuwe voorschriften voor vrachtwagenchauffeurs uitgevaardigd. Bij twee van onze lijnritten zaten de chauffeurs langer achter het stuur dan op dat moment nog was toegestaan. Daarom bedacht ik de volgende oplossing: als een vrachtcombinatie in Frankfurt aankwam, liet ik meteen één chauffeur naar huis gaan en stelde ik de andere chauffeur een magazijnmedewerker ter beschikking om te helpen bij het lossen. Als ze de volgende dag weer naar München of ergens anders heen reden, mocht de chauffeur die had gelost thuisblijven tot het vertrek. Hij hoefde dus niet te helpen bij het laden. Daar hielp weer een magazijnmedewerker bij. Natuurlijk was de winst iets lager, omdat er nu extra kosten ontstonden door de hulp van de magazijnmedewerkers. – Toen de directeur dat doorhad, kwam hij naar me toe en eiste dat we de rittenboeken zouden manipuleren en de magazijnmedewerkers niet zouden laten helpen. Toen ik dat beleefd weigerde, werd hij boos, schreeuwde voor het eerst in acht jaar tegen me en sloeg mijn deur dicht toen hij wegging. – Ik heb vervolgens een andere baan in Karlsruhe gezocht en mijn ontslag ingediend. De directeur viel, zoals men dat zegt, uit de lucht. Hij wilde me koste wat kost behouden en was nu bereid alles te doen wat ik voorstelde. Maar ik had de andere baan al toegezegd en ben vertrokken.

Een half jaar later belde ik die directeur opnieuw op en vertelde hem dat mijn nieuwe baan me op de lange termijn geen voldoening zou geven. Als het concern – we hadden inmiddels 12-15 vestigingen – mij een geschikte functie zou aanbieden, dan zou ik terugkomen, maar niet naar Frankfurt. De dag daarna bood hij mij vier leidinggevende functies in verschillende vestigingen aan. Ik koos voor de functie in de vestiging aan het Bodenmeer. Dat was in de prachtige omgeving aan het Bodenmeer, waar ik ben opgegroeid. Daar boekte ik ook grote successen op organisatorisch gebied, enorme successen bij het werven van klanten, bij het opzetten van een leerlingopleiding, het invoeren van schriftelijke reclame en het opzetten van bepaalde nationale en internationale transporten.

Toen ik 37 jaar oud was, kreeg ik het aanbod om directeur te worden met een fantastisch salaris, met de afspraak dat ik vijf jaar later, wanneer de algemeen directeur met pensioen zou gaan, zijn opvolger zou worden. Het concern telde destijds 2.000 medewerkers.

Maar de Heer had andere plannen; Hij heeft mij in die tijd uit mijn beroep geroepen om in Zijn dienst als predikant te gaan werken.

Terugkijkend kan ik alleen maar lof uitspreken en dankbaarheid tonen voor Gods genade en leiding, zowel in het bedrijfsleven als in de vele jaren daarna, als predikant tot op de dag van vandaag. Er telt maar één ding: leven in een persoonlijke relatie met God.