Φρανκ
Η πορεία μου προς την εκκλησία ήταν αρκετά απλή. Δεν υπήρξε καμία δραματική στιγμή στη ζωή μου, κατά την οποία ο Θεός να έσπασε την πόρτα της καρδιάς μου (το ξέρω: ούτως ή άλλως δεν το κάνει αυτό). Δεν υπήρξαν πυροτεχνήματα που με τύφλωσαν όπως τον Παύλο. Ούτε ο ποταμός της ζωής μου μετατράπηκε σε καταρράκτες του Ιγκουάσου. Δηλαδή, δεν κατέρρευσα ούτε κοινωνικά ούτε υγειονομικά. Στην πραγματικότητα, η ζωή μου κυλούσε απολύτως κανονικά – ήμουν ένας απολύτως κανονικός άπιστος.
Ο Θεός με έκανε σιγά-σιγά και βήμα-βήμα να στρέψω την προσοχή μου προς Αυτόν. Με επιμονή έσπειρε τον σπόρο και φρόντισε το μικρό φυτό της αναπτυσσόμενης πίστης με πολλή υπομονή και αγάπη. Χρειάστηκαν χρόνια μέχρι να πάρω την απόφαση να βαπτιστώ.
Στην πορεία προς αυτό το στόχο, ξεκίνησα την επαγγελματική μου σταδιοδρομία. Σπούδασα Ενεργειακή Τεχνολογία στη Λειψία και έγραψα τη διπλωματική μου εργασία στο Μόναχο. Στην πραγματικότητα, ήθελα να μείνω εκεί μετά τις σπουδές μου. Έτσι, υπέβαλα αιτήσεις σε τρεις εταιρείες αεροναυπηγικής στην περιοχή του Μονάχου. Ωστόσο, δεν έλαβα καμία απάντηση. Ένας φίλος μου έδειξε τότε μια εταιρεία στο Άλγκαου. Έτσι, έστειλα αίτηση και εκεί. Μέσα σε μόλις μιάμιση εβδομάδα είχα συμβόλαιο εργασίας. Αφού δέχτηκα την προσφορά, έλαβα τότε και προσφορές από τις εταιρείες στο Μόναχο, στις οποίες είχα υποβάλει αρχικά αίτηση. Όμως, η απόφασή μου είχε ήδη ληφθεί. Οι σημερινοί μου συνάδελφοι εκπλήσσονται με το πόσο γρήγορα κατάφερα να υπογράψω σύμβαση. Για τον σημερινό εργοδότη μου, αυτό θεωρείται πολύ ασυνήθιστο.
Τότε, την άνοιξη του 2001, δεν του έδωσα καμία σημασία. Σήμερα όμως ξέρω ότι ο Θεός μου ετοίμασε έτσι λίγο-λίγο το δρόμο για να με συναντήσει. Μάλλον ήθελε να έρθω στην απομόνωση του Άλγκαου, για να βρω ηρεμία και να σκεφτώ.
Το πρώτο βήμα που έκανα στους χώρους της Εκκλησίας των Αντβεντιστών το έκανα χάρη σε ένα φυλλάδιο που ανακοίνωνε μια διάλεξη για τη Βίβλο. Η Εκκλησία των Αντβεντιστών, η οποία τότε βρισκόταν ακόμη σε φάση ίδρυσης, δεν είχε ακόμα δάπεδο. Γι’ αυτό οι διοργανωτές σκεφτόντουσαν αν δεν θα έπρεπε να ακυρώσουν τη διάλεξη. Όταν όμως έφτασα στην Εκκλησία εκείνη την Παρασκευή το βράδυ με τους δύο φίλους μου, τον Μάρκους και τον Λουκά — και οι δύο καθολικοί —, δεν πρόσεξα καθόλου την κατάσταση των χώρων. Το ενδιαφέρον μου επικεντρώθηκε αποκλειστικά σε όσα έλεγε ο ομιλητής. Και όσα έλεγε ήταν σωστά, ακόμη και από τη σκοπιά των φίλων μου. Έτσι άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα Βίβλου. Εξέτασα τα πάντα πολύ προσεκτικά. Αυτό που με ενθουσίασε περισσότερο ήταν η δικαίωση μέσω της πίστης στον Ιησού Χριστό. Ωστόσο, χρειάστηκαν ακόμα δύο χρόνια μέχρι να κάνω το μεγάλο βήμα και να ξεκινήσω συνειδητά την πορεία μου με τον Θεό.
Από τότε, έχω την ευκαιρία να γνωρίζω τον Θεό όλο και περισσότερο μέσω του Λόγου Του, καθώς και μέσω εμπειριών και γνώσεων. Ανυπομονώ να δω πού ακόμα θα με οδηγήσει αυτό το ταξίδι. Το μεγαλύτερο μέρος του παραμένει ακόμα κρυμμένο πίσω από ένα πέπλο. Ωστόσο, στο τέλος της ζωής μου, σίγουρα θα κοιτάξω πίσω στον δρόμο που, μερικές φορές, ήταν και δύσβατος. Και τότε σίγουρα θα συνειδητοποιήσω ότι δεν θα μπορούσα να είχα ευχηθεί κανέναν άλλο δρόμο. Γιατί ο Θεός θα με έχει συνοδεύσει σε όλη τη διαδρομή μου.
