Helmut
Als iemand me vroeger had verteld dat de Bijbel ooit het kompas van mijn leven zou worden, had ik hardop gelachen. Religie, zo was ik ervan overtuigd, was alleen iets voor naïeve, wereldvreemde mensen met een voorliefde voor sprookjes.
Naast mijn werk als manager heb ik me echter altijd al geïnteresseerd in geschiedenis, etnologie, archeologie en politiek. Zo ontstonden er uiteindelijk raakvlakken met „religies“ en „dodenkulten“. Was dat allemaal slechts onzin? Op een gegeven moment wilde ik het precies weten. Daarom besloot ik alle religies, kerken en hun leerstellingen te bestuderen; ik las heel veel — vaak tot in de vroege uurtjes. Daarnaast bezocht ik bibliotheken, musea, kerkdiensten en lezingen, voerde ik gesprekken met talloze priesters, theologen, rabbijnen en imams — woog ik de voor- en nadelen van hun argumenten af en trok ik daaruit mijn conclusies.
Ik heb de religies van de Sumeriërs en Assyriërs, de Maya’s, Babyloniërs, Perzen, Egyptenaren, Grieken en Romeinen bestudeerd, evenals de Koran en de oosterse reïncarnatiereligies zoals het Arianisme, het hindoeïsme, het zoroastrisme, het boeddhisme, het lamaïsme, zen, Shang in China, het confucianisme, het taoïsme, het shintoïsme van Japan, de Mithras-cultus, enzovoort. Ten slotte verdiepte ik me ook in Nostradamus, de voodoo-cultus, het sjamanisme, de „religie” Scientology, New Age, occultisme, spiritisme en vrijmetselarij. Ik liet niets onbelicht. Maar niets van dit alles was aannemelijk. Deels was het zelfs afstotelijk, ja, mensonterend.
Inmiddels besefte ik dat een God, een hemel — mochten die beide bestaan — alleen volgens de Bijbel aannemelijk zouden zijn. Dus las ik steeds meer in de Bijbel. De vele voorspellingen van God en de adembenemende vervulling daarvan door de hele geschiedenis heen tot in onze tijd fascineerden mij. Daarom verdiepte ik me opnieuw in het christendom, dat wil zeggen het katholicisme en het protestantisme, evenals de vele afsplitsingen daarvan. „Waarom zijn er zoveel tegenstrijdige christelijke leerstellingen?“, vroeg ik me af.
Uiteindelijk „ontdekte“ ik in de joodse synagogen ook nog de sabbat. Ik was enthousiast. Daar wordt Jezus echter tot op de dag van vandaag als Zoon van God afgewezen. Dus ging ik weer op zoek naar een kerk die de sabbat hield en ook verder niet in strijd was met de bijbelse leerstellingen. Met Gods hulp vond ik helemaal aan het einde van mijn zoektocht de Adventgemeente. Nadat ik ook deze een tijdje had onderzocht, was ik ervan overtuigd dat dit inderdaad de enige gemeente is die de leer van Jezus nog onderwijst en in praktijk brengt. Het gevolg: mijn vrouw (katholiek) en ik (protestants) lieten ons in november 1987 samen dopen in de Adventgemeente. Het was een lange weg, die ons ook beproevingen oplegde. Maar we zijn (op het juiste adres) aangekomen. En na mijn kritische odyssee door de wereldwijde supermarkt van religies ben ik er voor honderd procent zeker van.
Gezien de profetie en de tekenen van de tijd weet ik voor welke taak God onze gemeente uitsluitend in het leven heeft geroepen: namelijk dat wij, als boodschappers van de hemel, ieder naar zijn eigen gaven, de drievoudige engelenboodschap vreugdevol en duidelijk aan alle mensen verkondigen en hen stof tot nadenken geven, zodat zij een bewuste keuze voor of tegen God kunnen maken. Daar moeten we dagelijks aan denken.
