Χορστ
Το 1958, η μητέρα μου μου έδωσε το βιβλίο Ο δρόμος προς την ωριμότητα από την Έλεν Γουάιτ, που το έβαλε με αγάπη στο τραπέζι της επιβεβαίωσης. Δυστυχώς, το βιβλίο δεν είχε τότε την επιθυμητή απήχηση. Το άφησα στην άκρη. Ήταν η εποχή που τα „αληθινά“ αγόρια προτιμούσαν να ανταλλάσσουν μεταξύ τους περιπετειώδη μυθιστορήματα.
Ωστόσο, η συμβουλή των γονιών μου να αναζητώ τον Θεό με συνόδευε καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μου. Άλλωστε, ως οικογένεια, είχαμε ξεπεράσει επανειλημμένα τις δυσκολίες μας με την προσευχή: τη φυγή από τα Σουδέντα, την αθεϊστική ανατροφή στην ΛΔΓ, καθώς και τον διαχωρισμό της οικογένειας λόγω του πολέμου και την μετέπειτα επανένωσή της. Έτσι, προσπάθησα κι εγώ να προσκολληθώ στον Θεό — για παράδειγμα, μέσω της συμμετοχής μου στον CVJM (Χριστιανικός Σύλλογος Νέων).
Η εκπαίδευσή μου ως σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού στο Γραφείο Εργασίας του Κάσελ με έφερε επανειλημμένα σε επαφή με ανθρώπους.
Όμως, όσο περισσότερο παρατηρούσα τις ανατροπές της ζωής, τόσο περισσότερες ερωτήσεις μου έρχονταν στο μυαλό. Αυτές εντάθηκαν ακόμη περισσότερο όταν, κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας στο Πολεμικό Ναυτικό, ήρθα αντιμέτωπος με τη σκληρή πραγματικότητα της ζωής.
Αργότερα, σε μια υπόθεση —εν τω μεταξύ είχα μετατεθεί στο Γραφείο Εύρεσης Εργασίας του Ντάρμστατ—, έπρεπε να δώσω σε έναν πελάτη πληροφορίες σχετικά με ένα πρόγραμμα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης. Βρήκα τη διεύθυνση σε έναν κατάλογο. Ταυτόχρονα, όμως, βρήκα και μια πληροφορία που με αφορούσε προσωπικά: εξ αποστάσεως μαθήματα Βίβλου, „Φωνή της Ελπίδας“, Ντάρμστατ. Ήθελα να συμμετάσχω. Έτσι, ως σύμβουλος επαγγελματικού προσανατολισμού, έδωσα στον εαυτό μου μια καλή συμβουλή. Ή μήπως ήταν έργο των αγγέλων; Ξεκίνησε μια αλληλογραφία με θέμα τη Βίβλο που διήρκεσε πάνω από δύο χρόνια, η οποία όμως διατηρήθηκε ζωντανή χάρη σε υπενθυμιστικές επιστολές: „Κύριε Eichler, παρακαλώ, συνεχίστε!“ Αυτό αποτέλεσε μια καλή βάση για την πίστη μου.
Το 1973/74 ο Θεός φαίνεται ότι άρχισε να με παίρνει στα σοβαρά. Εκείνη την εποχή έπρεπε να υποβληθώ σε μια επώδυνη εγχείρηση και να διακόψω την επαγγελματική μου δραστηριότητα για μήνες. Σε αυτό προστέθηκαν βασανιστικά ερωτήματα σχετικά με ένα αγαπημένο πρόσωπο που είχε πεθάνει, συγκεκριμένα τη γιαγιά μου. Εκείνη με είχε κουβαλήσει στην πλάτη της κατά τη διάρκεια της φυγής μας από τον πόλεμο. Μήπως τώρα πραγματικά υπέφερε στο καθαρτήριο, όπως μας είχε πει ο ιερέας στον τάφο της; Χάρη στην καλή μετέπειτα φροντίδα που έλαβα από το πρόγραμμα αλληλογραφίας της Βίβλου, έλαβα εκείνη την περίοδο μια πρόσκληση για μια ευαγγελική εκδήλωση σχετικά με επίκαιρα προφητικά ζητήματα. Μεταξύ άλλων, το θέμα αφορούσε τη Μέση Ανατολή. Οι ομιλίες ήταν ενδιαφέρουσες. Γι’ αυτό δέχτηκα με χαρά να παρακολουθήσω τις επόμενες βιβλικές συναντήσεις με τον ομιλητή. Η πρώτη συζήτηση έφερε διαύγεια στο ζήτημα του θανάτου και του τι ακολουθεί μετά. Εμπιστεύτηκα ότι έχουμε έναν καλό Θεό και στην Κρίση.
Σε μια μεταγενέστερη μακροχρόνια ευαγγελιστική εκστρατεία με τον Kurt Hasel, ο Θεός συνέχισε να χτίζει τα θεμέλια της πίστης μου. Παρακολούθησα τις περισσότερες από τις 80 βραδιές. Σε μια συνάντηση παραδοχής, έριξα τότε με δάκρυα στα μάτια όλα τα άχρηστα στοιχεία της εσωτεριστικής φιλοσοφίας και της λανθασμένης ζωής. Ήταν η ημέρα μιας ευτυχισμένης αναγέννησης υπό το σύνθημα: „Εγώ ζω, και εσείς να ζήσετε!“ (Ιωάν. 14,19) Αργότερα, κατά τη διάρκεια των σπουδών μου για την ιεροσύνη στη Marienhöhe, ξανασυνάντησα το βιβλίο της επιβεβαίωσής μου. Αυτό συνέβη στο μάθημα της Αγωγής. Αν το είχα διαβάσει νωρίτερα, πιθανότατα θα είχα γλιτώσει αρκετές παρακάμψεις στη ζωή μου. Ευτυχώς, έχουμε έναν υπομονετικό Θεό.
