Χέλμουτ
Αν κάποιος μου είχε πει παλαιότερα ότι η Βίβλος θα γινόταν κάποτε ο οδηγός της ζωής μου, θα είχα γελάσει δυνατά. Η θρησκεία, σύμφωνα με την πεποίθησή μου, ήταν κάτι που αφορούσε μόνο αφελείς, αποξενωμένους από τον κόσμο ανθρώπους με προτίμηση στα παραμύθια.
Παράλληλα με τη δουλειά μου ως διευθυντής, όμως, πάντα με ενδιέφεραν η ιστορία, η εθνολογία, η αρχαιολογία και η πολιτική. Έτσι, τελικά, ήρθα σε επαφή με τις „θρησκείες“ και τις „λατρείες των νεκρών“. Ήταν όλα αυτά απλώς αηδίες; Κάποια στιγμή θέλησα να μάθω την αλήθεια. Έτσι, αποφάσισα να μελετήσω όλες τις θρησκείες, τις εκκλησίες και τις διδασκαλίες τους, διάβασα πάρα πολύ — συχνά μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες. Επιπλέον, επισκεπτόμουν βιβλιοθήκες, μουσεία, θρησκευτικές λειτουργίες και διαλέξεις, συζητούσα με αμέτρητους ιερείς, θεολόγους, ραβίνους και ιμάμηδες — ζύγιζα τα υπέρ και τα κατά των επιχειρημάτων τους και έβγαζα τα δικά μου συμπεράσματα.
Μελέτησα τις θρησκείες των Σουμέριων και των Ασσυρίων, των Μάγια, των Βαβυλωνίων, των Περσών, των Αιγυπτίων, των Ελλήνων και των Ρωμαίων, καθώς και το Κοράνι, αλλά και τις ανατολικές θρησκείες της μετενσάρκωσης, όπως τον Αριανισμό, τον Ινδουισμό, τον Ζαρατούστρα, τον Βουδισμό, τον Λαμαϊσμό, το Ζεν, το Σανγκ στην Κίνα, τον Κομφουκιανισμό, τον Ταοϊσμό, τον Σιντοϊσμό της Ιαπωνίας, τη λατρεία του Μίθρα κ.λπ. Τελικά ασχολήθηκα επίσης με τον Νοστράδαμο, τη λατρεία του Βουντού, το σαμανισμό, τη „θρησκεία” της Σαϊεντολογίας, το Νιου Έιτζ, τον αποκρυφισμό, τον πνευματισμό και τη μασονία. Δεν παρέλειψα τίποτα. Όμως, τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν εύλογο. Εν μέρει ήταν μάλιστα αποθαρρυντικό, ναι, ακόμη και περιφρονητικό προς τον άνθρωπο.
Εν τω μεταξύ, συνειδητοποίησα ότι ένας Θεός, ένας Παράδεισος — αν υπάρχουν και τα δύο — θα ήταν εύλογα μόνο σύμφωνα με τη Βίβλο. Έτσι, άρχισα να διαβάζω όλο και περισσότερο τη Βίβλο. Οι πολυάριθμες προφητείες του Θεού και η εκπληκτική εκπλήρωσή τους σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας μέχρι και τις μέρες μας με γοήτευσαν. Έτσι, ασχολήθηκα ξανά πιο διεξοδικά με τον Χριστιανισμό, δηλαδή τον Καθολικισμό και τον Προτεσταντισμό, καθώς και με τις πολλές διασπάσεις του. „Γιατί υπάρχουν τόσες πολλές αντιφατικές χριστιανικές διδασκαλίες;“, αναρωτήθηκα.
Τελικά, „ανακάλυψα“ το Σάββατο στις εβραϊκές συναγωγές. Ήμουν ενθουσιασμένος. Ωστόσο, εκεί ο Ιησούς ως Υιός του Θεού απορρίπτεται μέχρι και σήμερα. Έτσι, ξεκίνησα και πάλι την αναζήτηση μιας εκκλησίας που να τηρεί το Σάββατο και να μην έρχεται σε αντίθεση με τις βιβλικές διδασκαλίες. Με τη βοήθεια του Θεού, στο τέλος της αναζήτησής μου βρήκα την Εκκλησία του Άδβεντ. Αφού την εξέτασα και αυτή για κάποιο διάστημα, πείστηκα ότι είναι πράγματι η μόνη εκκλησία που εξακολουθεί να διδάσκει και να ζει σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ιησού. Το αποτέλεσμα: η σύζυγός μου (καθολική) και εγώ (προτεστάντης) βαφτιστήκαμε μαζί τον Νοέμβριο του 1987 στην Εκκλησία του Άδвенτ. Ήταν μια μακρά διαδρομή, που μας επέβαλε και δοκιμασίες. Αλλά φτάσαμε (στο σωστό μέρος). Και μετά από την κριτική μου οδύσσεια στον παγκόσμιο «σούπερ μάρκετ» των θρησκειών, είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρος για την πίστη μου.
Λαμβάνοντας υπόψη την προφητεία και τα σημάδια των καιρών, γνωρίζω για ποιο σκοπό ο Θεός δημιούργησε αποκλειστικά την Εκκλησία μας: Δηλαδή, ως αγγελιαφόροι του Ουρανού, ο καθένας μας σύμφωνα με τα χαρίσματά του, να κηρύττουμε σε όλους τους ανθρώπους το τριπλό μήνυμα των αγγέλων με χαρά και ευκρίνεια και να τους δίνουμε τροφή για σκέψη, ώστε να μπορούν να λάβουν μια συνειδητή απόφαση υπέρ ή κατά του Θεού. Αυτό πρέπει να το έχουμε καθημερινά στο μυαλό μας.
