Γκάμπι
Για πολλά χρόνια προσπάθησα να βρω ευτυχία, ικανοποίηση, χαρά και ειρήνη μέσω της γιόγκα, της εσωτεριστικής πρακτικής, της επανάληψης θετικών σκέψεων και πολλών άλλων πρακτικών. Όμως τίποτα δεν κατάφερε να διώξει τη θλίψη και το αίσθημα της ματαιότητας που με κυρίευαν. Στα 25 μου ο γάμος μου απέτυχε, στα 30 είχα φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της ζωής μου. Ήμουν ανορεξική και ζύγιζα μόλις 40 κιλά. Ούτε η οκτάμηνη παραμονή μου σε μια κλινική ψυχοσωματικών διαταραχών έφερε καμία βελτίωση. Και εκεί ήρθα αντιμέτωπη με εσωτεριστικές πρακτικές. Όταν πήρα εξιτήριο, ζύγιζα μόλις 37 κιλά.
Η καμπή για μένα ήρθε το 1999. Χάρη σε ένα φυλλάδιο που βρήκα στην αίθουσα αναμονής του θεραπευτή μου, παρακολούθησα μια σειρά χριστιανικών διαλέξεων. Στο τέλος της πρώτης βραδιάς, τα δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα και συνειδητοποίησα ότι χωρίς τον Θεό δεν θα μπορούσα να γίνω καλά. Ένα μέλος της Βαπτιστικής Εκκλησίας προσευχήθηκε μαζί μου και παρέδωσα τη ζωή μου στον Ιησού. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, ήθελα να ζω κάθε μέρα με τον Ιησού και να Του παραδίδω όλα τα προβλήματά μου. Ήθελα Εκείνος να αναλάβει τη χαοτική ζωή μου και να με αλλάξει. Η πιο βαθιά μου επιθυμία ήταν να γίνω ένας ικανοποιημένος άνθρωπος.
Είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Ιησούς είναι ο καλύτερος θεραπευτής και ένας αληθινός φίλος. Για ένα χρόνο πήγαινα με τα δύο μου παιδιά στην εκκλησία των Βαπτιστών. Ωστόσο, με την πάροδο του χρόνου συνειδητοποίησα ότι εκεί δεν ήταν η θέση μας. Άρχισα να επισκέπτομαι διάφορες άλλες εκκλησίες. Αλλά η εσωτερική μου φωνή μου έλεγε πάντα: «Αυτή δεν είναι η θέση σου». Τελικά, εγκατέλειψα την αναζήτηση και αποφάσισα να ζήσω την πίστη μου χωρίς να ανήκω σε κάποια εκκλησία. Μετά από κάποιο διάστημα, όμως, συνειδητοποίησα ότι επέστρεφα όλο και περισσότερο στην παλιά μου, δυσαρεστημένη ζωή και ότι μου έλειπε η κοινότητα και η επικοινωνία με άλλους χριστιανούς.
Κι έτσι προσπάθησα για άλλη μια φορά να βρω την εκκλησία που μου ταίριαζε. Αυτή τη φορά προσευχήθηκα γι„ αυτό. Λίγο αργότερα διάβασα “τυχαία„ μια αγγελία σε μια εφημερίδα που συνήθως δεν διάβαζα ποτέ. Εκεί έγραφε: “Ποιος θέλει να μελετήσει μαζί μου τη Βίβλο;» Επικοινώνησα μαζί της και από τότε άρχισα να παρακολουθώ μαθήματα Βίβλου από μια αγαπητή κυρία. Τη λέγαν Λίλι και μου είπε ότι ανήκε στην Ελεύθερη Εκκλησία των Αντβεντιστών της Έβδομης Ημέρας. Επίσης, μου είπε ότι μπορούσα να έρχομαι όποτε ήθελα στη λειτουργία. Αλλά αρχικά δεν ήθελα. Παρατήρησα όμως ότι η ζωή μου άρχιζε σιγά-σιγά να αλλάζει. Τώρα διάβαζα τακτικά τη Βίβλο και στο σπίτι, μιλούσα καθημερινά με τον Θεό σαν να ήταν φίλος μου και έβλεπα πώς με βοηθούσε στα προβλήματά μου. Επιπλέον, είχα πολλές εμπειρίες με τον Θεό. Τελικά, ένα Σάββατο πήγα στην εκκλησία των Αντβεντιστών. Σύντομα συνειδητοποίησα ότι είχα βρει επιτέλους τη θέση μου. Από τότε, πηγαίνω κάθε Σάββατο στην εκκλησία.
Περίπου ενάμισι χρόνο μετά την έναρξη των μαθημάτων της Βίβλου — ήταν Μάιος — ο σύζυγός μου, τον οποίο είχα βρει εν τω μεταξύ με τη βοήθεια του Θεού, και εγώ μετακομίσαμε στο δικό μας σπίτι. Τον Ιούλιο, μετά από 22 χρόνια, σταμάτησα το κάπνισμα. Τον Οκτώβριο παντρευτήκαμε και απελευθερώθηκα από την ανορεξία και τη βουλιμία, και τον Δεκέμβριο βαφτίστηκα. Όλα αυτά μέσα σε ένα χρόνο. Για μένα ήταν ξεκάθαρο ότι όλα αυτά τα όφειλα αποκλειστικά στον Θεό. Μόνο Εκείνος μπορούσε να με αλλάξει έτσι. Σήμερα, η σχέση μου με τον Θεό είναι το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή μου.
