İsa bizim örnekimizdir. O bize şöyle seslenir: „Takip edin “Beni takip et!" (Matta 4:19) İsa’nın vaftizi hakkında neler anlatılmaktadır? Matta kitabı, 3. bölüm, 13-17. ayetler (NLB):

„O sıralarda İsa, Celile’den gelerek Yordania’ya, Yahya’dan vaftiz olmak için gitti. Ancak Yahya bunu reddetti. ‚Aslında ben senden vaftiz olmalıyım,‘ dedi, ‚neden ‘Bana gelir misin?"

İsa şöyle cevap verdi: ‚Öyle olmalı. Her şeyi Tanrı'nın istediği gibi tutmalıyız.‘ O zaman Yahya onu vaftiz etti.

İsa’nın sudan çıktı, açıkGök açıldı ve Tanrı’nın Ruhu’nun bir güvercin gibi aşağı süzülüp üzerine konduğunu gördü. Ve gökten bir ses geldi: ‚Bu, benim sevgili Oğlumdur; O’ndan büyük sevinç duyarım.‘“

Yani:

 ❱ İsa her şeyi yapmak istedi (modern bir çeviriye göre: Yeni Yaşam İncil’i) „Tanrı'nın istediği gibi.“ Luther’in çevirisine göre şöyle dedi: „Hepimizin görevi Adaleti sağlamak. …“

 ❱ Sudan çıktı. O, Ürdün Nehri’nde suya daldırılarak vaftiz edildi. Kutsal Kitap bize, suya daldırılmanın bir cenaze töreninin sembolü olması gerektiğini gösterir. Romalılar 6:3-4’te şunu okuruz:

„Vaftiz sırasında ne olduğunu biliyorsunuz: İsa Mesih’in adıyla vaftiz edildik ve böylece O’nun ölümüne de ortak olduk. Dolayısıyla, vaftiz sayesinde Mesih ile birlikte öldük ve gömüldük. Ve tıpkı Mesih’in ihtişamıyla ve Güç babasını ölümden diriltti olduysa, biz de yeni bir hayata kavuştuk aldılar ve şimdi şöyle davranmaları gerekiyor: bu yeni hayata uygun.“

Böylece eski hayatım sembolik olarak toprağa veriliyor. Yeni bir hayata başlıyorum. Bu, kendi irademle şekillendirdiğim hayatı geride bıraktığımı göstermek içindir. Bunun yerine, İsa Mesih’i Rabbim ve Kurtarıcım olarak seçerek O’nunla birlikte yeni bir hayata başlıyorum (Yuhanna 1:12, 13).

 ❱ İsa bu vesileyle Kutsal Ruh’u aldı. Luka, bunu 3. bölümün 21. ve 22. ayetlerinde anlatır: „O dua ederken, kapı açıldı Gökten Kutsal Ruh, bir güvercin şeklinde üzerine indi.“ Kendini Tanrı’ya adayan kişi, duası karşılığında Kutsal Ruh’u alır.

Bunu yapan kişiden Tanrı büyük bir sevinç duyar. Biz küçük insanlar, büyük ve yüce Tanrı’ya, göklerdeki sevgili Babamıza gerçekten sevinç verebiliriz!

İsa, nüfuzlu ve son derece bilgili bir din bilgini olan Nikodimos ile vaftiz ve yeniden doğuş hakkında sohbet etti: „Tabii ki, biri sudan “Eğer ruhla doğmazsa, Tanrı’nın krallığına giremez.”

Bu çok açık ve net! Ve İsa tam da söylediği şeyi kastediyor. Tanrı’nın, bize olan büyük sevgisiyle çizdiği yolları her zaman hemen anlamayabiliriz. Ancak şunu bilmeliyiz ki, burada İsa Mesih bize de sesleniyor. Söyledikleri hayati önem taşıyor! Ve O her zaman bizim iyiliğimizi düşünüyor!

Yuhanna 3:5: „Doğrusu, doğrusu, size şunu söyleyeyim dir: Tabii ki, biri şundan doğmadıkça Su ve ruhu, o zaman o, Krallığa giremez “Tanrı'nın gelişi."

Su ve Ruh’tan doğan bu „yeniden doğuş“ ne anlama gelir? Bu, tüm kontrolü ona bıraktığımız İsa ile yakın bir ilişki içinde sürdürülen, doyurucu bir yeni yaşamı ifade eder.

Bu, suya dalmakla simgelenir. Bu, bencil hayatımın gömülüşünü gösterir. İsa şöyle demiştir: „Kim “Benim uğruma hayatını kaybeden, onu bulacaktır.” (Luka 9:24)

„Ama ben onlara yaşam getirmek için geldim – tam anlamıyla yaşam.“ (Yuhanna, 10:10 NGÜ)

„Bunu size şunu söylemek için size sevgilerimi karşılanmış “ve sevinciniz tam olsun.” (Yuhanna 15:11)

Ruh’tan doğmak, artık eski bencil benliğimin hayatımı belirlememesi, aksine Kutsal Ruh tarafından içsel olarak dönüştürülmem anlamına gelir. Ve artık İsa’nın Kutsal Ruh aracılığıyla hayatımı paylaştığı anlamına gelir. Neden doğumla karşılaştırılıyor? Yeni doğmuş bir bebek tam anlamıyla bir insandır, ancak bakıma ihtiyaç duyar ve büyümesi gerekir.

Titus 3:5: „Kurtarıcımız bizi mutlu eder – değil adaletin eserleri uğruna istediğimiz, ki biz yapılmış vardı, aksine merhametine göre

– Kutsal Ruh’ta yeniden doğuş ve yenilenme banyosu aracılığıyla.“

Her zaman şu iki unsuru görürüz: İsa’ya adanmışlık ve Kutsal Ruh aracılığıyla O’nunla yakın temas içinde bir yaşam. Tanrı’nın lütfu sayesinde kurtarıldık ve O’na bağlı kalırsak, doyurucu bir yaşam süreceğiz.

2 Korintliler 5:17: „Bu nedenle, bir kimse Mesih’te ise, o yeni bir yaratıktır; eski olan geçmiştir, bakın, yeni olan ortaya çıkmıştır.“

Eğer Mesih’le çok sıkı bir bağ kurarsak, O da Kutsal Ruh aracılığıyla bizi değiştirir ve sevgi dolu insanlar haline getirir. Tanrı’yı, çevremizdeki insanları ve kendimizi sevme ve değer verme yeteneğimiz adım adım gelişir.

İsa, veda ederken havarilerine büyük bir görev vermiştir. Bu, yeryüzünde en büyük etkiyi yaratan emirdir. Ve bu emir, bugün de dünya çapında yerine getirilmektedir.

„Ve İsa girdi buna ek olarak ve konuştu ...'ye onlara: Bana Gökteki tüm güç O’na aittir ve yeryüzünde. Bu nedenle gidin ve tüm ulusları öğrencilerim yapın: Onları Baba, Oğul ve Kutsal Ruh’un adıyla vaftiz edin ve size emrettiğim her şeye uymalarını öğretin. Ve bakın, dünyanın sonuna kadar her gün sizinle birlikteyim.“ (Matta 28:18-20)

İsa’nın son emri, kurtuluşun Müjdesi’ni tüm halklara duyurmayı, onlara kendi sözlerini öğretmeyi ve onları vaftiz etmeyi emreder. Bu emir, insanlık tarihinin sonuna kadar tüm yüzyıllar boyunca geçerlidir. İsa’nın bu misyon görevindeki küçük bir kelime, defalarca tekrarlanmasıyla ne kadar kapsamlı bir anlam taşıdığını gösterir. O kelime de „her şey“dir.

„Bana verilmiştir hepsi Şiddet.“

„Onları öğrencilerim yapın” hepsi “Halkları vaftiz edin.”

„Ve onlara şunu öğretin: her şey, size ne “emretmiştim."

„Ve ben ben ...'de size hepsi Dünyaya kalan gün sayısı Son.“

İsa’nın bu görevinde şunu görüyoruz:

 ❱ İsa’nın öğrencisi ve takipçisi olan kişi, başkalarının da bir „öğrenci“ olmalarına yardım etmelidir. („Onları öğrencilerim yapın.“)

 ❱ İsa ile kişisel bir dostluk kurmaya karar verip O’nun izinden giden kişi, bu sayede bir „havari“ haline gelmiştir ve vaftiz edilmelidir. („Onları öğrencileriniz yapın ve vaftiz edin.“)

 ❱ Kutsal Kitabın temel öğretilerini, kişisel bir ilişki kurmak amacıyla ilk etapta öğrenenler, daha sonra öğrenmeye devam etmeli, gelişmeli ve olgunlaşmalıdır. („Ve onlara öğretin Size emrettiğim her şeye uyun.“)

 ❱ Görevini yerine getiren herkese İsa paha biçilemez bir vaat verir. („Ve ben şu anda “Her gün, dünyanın sonuna kadar.”) İsa, hayatımızı bizimle paylaşmak ve bizi kusursuz sevgisiyle doldurmak istiyor. Bizi yönlendirmek, kutsamak ve korumak istiyor.

Burada, İsa’nın bu görevinin hepimizi ilgilendirdiğini görüyoruz – dünyanın her yerindeki her insanı, her dönemde, geri dönülmez bir şekilde! İsa burada zaten ilahi yetkisiyle konuşuyor: “Gökte ve yeryüzünde tüm yetki bana verilmiştir.”.

İsa, vaftizin şartı olarak şunu belirtir: Havari olmak, yani. kişisel bir Tanrı ile sevgi dolu bir ilişki kurmak, O’nunla yaşamak ve O’nun izinden gitmek.

Benim için, Kutsal Kitap’ın İsa ile olan ilişkiyi bir evliliğe, yani sevgi ve güvene dayalı bir ilişkiye benzetmesi önemli bir düşüncedir. Örneğin, Efesliler 5:31-32’de şöyle yazmaktadır: „‚Bu yüzden ‘Bir erkek babasını ve annesini bırakıp karısına bağlanacak ve ikisi tek beden olacak.“ Bu sır büyüktür; ama ben bunu Mesih ve Kilise bağlamında yorumluyorum.”

Genelde bir erkekle kadın arasındaki ilişki nasıl gelişir? İlk kez karşılaşırlar, hemen ya da biraz sonra karşılıklı bir ilgi, bir yakınlık oluşur. Bu ilgi dostluğa, aşka, sevgiye ve birlikte bir hayat kurma kararına dönüşür. Nişan dönemi heyecan verici ve coşkulu bir dönemdir: Birbirimizi giderek daha iyi tanırız, iki aile de birbiriyle tanışır. Ve sonra evlenilir!

İsa’ya ilk temel adanma, bir teslimiyet duasıyla gerçekleşir ve bu, nişanlanmaya benzetilebilir. Böyle bir teslimiyet duası şöyle olabilir:

Dua
Yüce İsa Mesih, benim için öldüğün ve dirildiğin için sana şükrediyorum. Ben bir günahkarım, lütfen beni bağışla. Şimdi hayatıma gir. Kendimi kurtaramam. Sonsuz yaşamı hak edemem. Bu yüzden sana güveniyorum. Beni kötülüğün gücünden kurtar. Sana uymam için bana güç ver. Tüm varlığımla ve sahip olduğum her şeyle, şimdi kendimi sana teslim ediyorum. Sonsuz yaşamı kabul ediyorum. Bunu hak etmedim; ama bu armağan için sana şükrediyorum. Amin.

Bu konu, Andreas Mektubu 13„te ayrıntılı olarak açıklanmaktadır: “Mesih ile kişisel bir ilişki içinde yaşamı kucakla.„ Vaftiz olmayı düşünen herkese, öncelikle bu “nişan dönemi”ni yaşamasını diliyorum. Bu dönem, daha sonra sağlam bir içsel inançla, yürekten bir inançla ve büyük bir sevinçle, tüm hayatımız boyunca İsa ile samimi bir ilişkiye girmemize yardımcı olur. Ayrıca, vaftiz hazırlığındaki eksikliklerden bizi koruyabilir; aksi takdirde Tanrı bu hazırlığı kabul etmeyebilir.

Elçi Pavlus şöyle der: „Sizi nişanladım tek bir adamla, böylece Mesih’i “saf bir bakireye götürdü." (2. Korintliler 11:2)

Düğünü vaftizle karşılaştırabiliriz. Vaftizde, tüm hayatımız boyunca bizi O’nunla birlikte yönlendirecek olan İsa ile bir antlaşma yaparız. İsa ile „evleniriz“. O bizi o kadar çok sever ki, bizim için canını feda etmiştir. Bundan daha büyük bir sevgi yoktur. O’nunla ve İsa’ya iman eden kardeşlerimizle – yani O’nun cemaatiyle – birlikte Tanrı’nın Krallığı’na kadar ilerlemek istiyoruz. („Rab ise her gün kurtulanları cemaate ekliyordu.“)“ – Elçilerin İşleri 2:47) Vaftiz, artık İsa’ya ait olduğumuzu Tanrı’nın ve insanların huzurunda beyan etmemizdir.

İsa, kendisini hayatlarına kabul edenlere şöyle der: „Bende kalın, ben de sizde kalayım. … Bende kalan ve benim de onda kalan kişi bol meyve verir.“ (Yuhanna 15:4-5)

Bol meyve, zengin meyve, ilahi ve insani işbirliği sayesinde ortaya çıkar. Bu bize şunu gösterir: İsa, yaşam yolculuğumuzda bize eşlik eder. O, yaşamımız aracılığıyla bol meyve vermesini ister. İsa’da nasıl kalabilirim?

„Bende kalın, ben de sizde kalayım.“ Bunun anlamı şudur:

 ❱ Ruhunu sürekli olarak kabul etmek,

 ❱ O’nun hizmetine koşulsuz bir adanmışlıkla dolu bir yaşam. Bu net açıklama, hayatımda gözlerimi açtı ve Tanrı ile olan yoluma açıklık kazandırdı. (İsa’nın Hayatı, s. 675)

İsa şöyle der: „İman eden ve vaftiz edilen kişi, “kurtarılmak." (Markos 16:16 NLB) Evet, İsa’nın sözlerine göre vaftiz önemli ve belirleyici bir işlemdir. İsa vaftizi bu kadar ciddiye alır. Her insan, İsa’nın talimatına uymaya çağrılmıştır; herkes vaftizi yaptırmalıdır.

Peki, bu hangi dışsal biçimde gerçekleşir? Tıpkı bu kutsal ayinin İsa tarafından cemaatte daldırma yoluyla uygulanmış olduğu gibi.

Kendimize şu soruyu soruyoruz: İsa’dan bizzat eğitim almış olan havariler bu görevi nasıl yerine getirdiler? Havariler tek bir vaftizi tanıyor ve kabul ediyorlardı.

„Tek Rab, tek inanç, tek vaftiz.“ (Efesliler 4:5)

Bu tek vaftizden sonra, bir kez daha Tanrı’nın Sözü’ne dönelim. Çünkü yalnızca bu vaftiz, İsa Mesih tarafından belirlenmiştir – ve bu nedenle geçerlidir.

Pentekost: Yaklaşık 3.000 kişinin vaftizi

Petrus, Pentekost vaazının sonunda dinleyiciler tarafından sorgulandı. Bununla ilgili bilgileri Elçilerin İşleri 2:37-39’da okuyabiliriz:

„İnsanlar bunu duyunca, bu durumdan çok etkilendiler Elçilik derin bir üzüntü duydu. (Bu olay onları derinden etkiledi.) (Kalp.) Şöyle sordular: Petrus ve diğer havariler: ‚Kardeşler, ne yapmalıyız?‘ ‚Tanrı’ya dönün!‘ (Tövbe edin), diye Petrus onlara seslendi.

‚Her biriniz İsa'nın adına Mesih’in vaftizini alın! O zaman Tanrı size Günahları bağışlayın, o zaman Kutsal Olan’ı Ruhu kabul etmek. Bu vaat sizlere, sizlere Soyumuz ve Rab, Tanrımız’ın kendisine çağırdığı dünyanın dört bir yanındaki insanlar olacak.‘

Petrus, bu önemli soruya tek bir cevap biliyor: „Ne yapmalıyız?“ Diyor ki:

„Tövbe edin.“ Tanrı’ya dönün. – Kişi geçmişinden pişmanlık duymaz ve günahlarından uzaklaşmazsa, vaftiz tamamen anlamsızdır.

Evet, tövbe vaftizin temel bir şartıdır. 1. Yuhanna 1:9 bize şunu temin eder:

„Ancak günahlarımızı itiraf edersek, o zaman O, günahlarımızı bağışlayacak kadar sadık ve adildir ve temizler bize tarafından tüm “Adaletsizlik.”

Vaftiz yoluyla İsa ile kuracağımız değerli ilişkiye girmeden önce, hayatımızı Tanrı’nın yardımıyla düzene sokmak önemlidir.

Bir Etiyopyalı prensin vaftizi

Elçilerin İşleri 8:35-39’da geçen bir başka İncil’deki vaftiz örneğine bakalım: „Filipus ise ağzını açtı ve Kutsal Yazı’daki bu sözle başlayarak ona Müjde’yi vaaz etti.” tarafından Tanrım. Ve olarak o üzerinde ... Cadde buna yol açmak, Bir su kaynağına vardılar. O sırada Käm şöyle dedi:Merer: ‚Bak, işte su var; vaftiz olmamam için ne engel var?‘ Filipus ise şöyle dedi:

‚Eğer tüm kalbiyle inanırsan, o zaman..." ‘Bu oldu.‚ O ise cevap verip şöyle dedi: ‘Ben ‘İsa Mesih’in Tanrı’nın Oğlu olduğuna inanıyorum.” Ve

Arabayı durdurdu ve ikisi de arabaya bindi suyun aşağısına doğru, Filipus ve saray görevlisi, ve onu vaftiz etti. Ancak sudan çıktıklarında yukarı çıktıklarında, Rab’bin Ruhu Filipus; ama saray görevlisi onu görmedi daha fazlası; ama o neşeyle yoluna devam etti.“

Ne kadar heyecan verici bir haber! „Eğer tüm kalbiyle inanırsan, bu gerçekleşebilir.“ Evet, aynen öyle: Mesih’e inanmak ve O’nu tüm yüreğiyle kabul etmek; işte o zaman Kutsal Yazılar’ın anlamı doğrultusunda bir vaftiz olur.

Tüm bunlardan şimdi bir soru ortaya çıkıyor: Bebekler ve küçük çocuklar tüm bunları nasıl öğrenebilir ve kavrayabilir? Bir çocuğun zihni, tüm bu gerçekleri kavrayıp istenen adımları atamaz. Şimdi, İsa’nın sırayı belirlerken ne demek istediğini anlıyoruz: Önce öğretim, sonra vaftiz! Dolayısıyla, küçük çocukların vaftiz edilmemesi gerektiği açıktır; bu, ilk kilise döneminde de gerçekleşmemiştir; Kutsal Yazılarda buna dair hiçbir örnek bulamıyoruz.

Peki, çocuk vaftizi nasıl ortaya çıktı? Bu uygulama daha sonra ortaya çıktı. Çocukların vaftiz edilmesini pek çok kişi çok beğense de şunu belirtmeliyiz: Bu vaftiz biçimi Kutsal Kitap’a aykırıdır, çünkü İsa, her bireyin önce öğretilmesini bekler. Kişi iman etmeli, tövbe etmeli ve itaat etmelidir ki vaftiz, boş ve anlamsız bir biçim haline gelmesin.

Yaşlı bir kadına şöyle soruldu: „Neden özellikle bu kiliseye üye oldunuz?“ Kadın şöyle cevap verdi: „Çünkü annem beni doğduğumda bu kilisede vaftiz ettirmişti.“ Vaiz sorusuna devam etti: „Anneniz sizi Budist olarak vaftiz ettirseydi, bugün Budist olur muydunuz?“ „Evet, bu kesinlikle mümkün,“ dedi kadın, biraz düşünceli bir şekilde.

Vaftiz, bir kişinin Mesih’e sonsuza dek kendini emanet etme konusundaki, derinlemesine düşünülmüş ve yürekten arzu edilen kendi kararını ifade etmelidir.

İsa’nın vaftizinden önce Vaftizci Yahya’ya söylediklerine dikkat edin (Matta 3:15):

„Şimdi gerçekleşsin! Çünkü bize yakışan budur, “tüm adaleti yerine getirmek” ya da modern bir ifadeyle: „Öyle olmak zorunda. Her şeyi yapmalıyız “Tanrı’nın istediği gibi tutmak.” (NLB)

Günahsız olan İsa, vaftizi kendi hayatı için mutlak bir gereklilik olarak görmüştür. Bu da bize, bunun bizim için de doğru yol olduğunu gösterir. İsa’nın izinden gitmek istiyoruz. Her halükarda, bunu yapan herkes O’nun ve Baba’nın rızasını kazanır.

Ayrıca şunu da dikkate almalıyız: „İsa vaftiz edildikten sonra hemen sudan çıktı.“ Böylece o da tam bir su vaftizini yaşadı – bu, onun için gelecekteki ölümünün, cenazesinin ve dirilişinin bir sembolüydü.

Dolayısıyla vaftiz, bir cenaze töreninin simgesidir. Su insanları kurtarabilir mi? Hayır. Ancak Kutsal Kitap’taki vaftiz hakkındaki gerçeği görüp anlayan hiç kimse, su olmadan kurtarılamaz. Kesinlikle kurtarılamaz.

Yuhanna 3:5’te şöyle denir: „İsa şöyle yanıtladı: ‘Doğrusu, doğrusu sana söylüyorum: Bir kimse su ve Ruh’tan doğmadıkça, “Tanrı’nın krallığına giremezler.”

Su vaftizi, bizi kurtaran İsa Mesih ile olan ilişkimizde önemli bir adımdır.

Vaftizle, İsa’nın ölümüne, gömülmesine ve dirilişine ortak oluruz. Eğer onunla birlikte bu şekilde ölürsek, onunla birlikte yaşayacağız da. Haç, kaybolmuş bir dünya için kurtuluşun işaretidir. Vaftiz, İsa’nın – Kurtarıcımızın – acı çekişi, ölümü ve dirilişinde O’na sonsuza dek bağlanmak istediğimizin bir simgesidir. Vaftizin bir Hıristiyan’ın hayatında ne kadar büyük bir önemi olduğunu Galatyalılar 3:27-29’da da görürüz:

„Çünkü Mesih’e vaftiz edilen sizler, Mesih’i giydiniz. … Ama siz “Mesih’e iman ederseniz, sizler gerçekten de İbrahim’in çocukları ve vaat edilen mirasçıları olursunuz.”

Ve sonra şu muhteşem vaat: „Böylece, Mesih İsa’da olanlar için artık lanet yoktur.“ (Romalılar 8:1)

Vaftiz, bizi geçmişteki günahlarımızdan arındırır; böylece insan, Mesih’in doğruluğunu kazanır, yani sanki hiç günah işlememiş gibi Tanrı’nın huzuruna çıkar. Bu arınmanın etkisi ve önemi hakkında şunları da duyuyoruz: „Ama sizler arındırıldınız, kutsandınız, Rab İsa’nın adıyla ve Tanrımızın Ruhu aracılığıyla aklanmış oldunuz.“ (1 Korintliler 6:11)

Kutsallaştırma, aklanma ve arındırma, kurtuluş zincirinin temel halkaları olarak bir arada sıralanmaktadır.

Şunu biliyoruz: Bir halkası eksik olan bir zincir tamamen değersizdir. Vaftizin bu önemli halkasını atlayarak, Tanrı’nın Krallığı’na aitliğimizi tehlikeye atmak istemiyoruz.

Pavlus’un Titus 3:4-5’te yazdıklarını okumaya devam edelim: „Ancak o zaman o nezaket ortaya çıktı…” “Ve Kurtarıcımız Tanrı’nın insan sevgisi sayesinde bizi kurtardı – yaptığımız iyilikler yüzünden değil, O’nun merhameti sayesinde – Kutsal Ruh’ta yeniden doğuş ve yenilenme yoluyla.”

Burada, yeniden doğuşun ne kadar önemli olduğunu öğreniyoruz – Tanrı’nın üzerimizde gerçekleştirdiği o arınma, ki bu sayede bizi O’nun huzurundaki cemaatine kabul eder.

Birisi yeni bir başlangıç yapmak istiyorsa, şimdiye kadar yanlış bir hayat sürdüğünü itiraf etmelidir. Eski hayatıyla hesaplaşmak niyetinde olmak da bunun bir parçasıdır. Ancak bunun bir parçası olarak vaftizin arındırıcı etkisi de gereklidir.

Başlangıç metinlerimizden birini bir kez daha okuyalım: „Tek Rab, tek inanç, tek vaftiz.“ (Efesliler 4:5)

Eğer göklerin Tanrısı yalnızca bir vaftizi kabul ediyorsa ve bu vaftiz kurtuluş için vazgeçilmezse, birinin vaftizden vazgeçmesi için bir neden olabilir mi?

Elçi Pavlus, Romalılara Mektubunda vaftizi bir cenaze töreniyle karşılaştırır. Bir cenazede, ölen kişinin başına sadece biraz toprak serpilmez. Aynı şekilde, başına biraz su damlatılmasıyla kimse gerçekten vaftiz edilmiş sayılmaz. Bu gelenek Kutsal Kitap’ta yer almaz; daha sonra ortaya çıkmıştır. Unutmayalım ki, Tanrı’nın verdiği her emir için Şeytan’ın bir ikamesi, daha doğrusu bir sahtesi hazırdır. Ve o, bu sahtenin orijinali kadar iyi olduğunu iddia eder. Ancak sahte şeyler, Kıyamet Günü’nde yapılacak titiz incelemeye dayanamayacaktır.

Turistler, bir Yunan ayakkabıcıya „vaftiz“ kelimesinin kendi dilinde ne anlama geldiğini sordular. Ayakkabıcı, üzerinde çalıştığı ayakkabıyı yere düşürdü ve şöyle dedi: „Vaftiz mi? Baptidzo – daldırmak, suya batırmak, tıpkı bir elbiseyi boyamak gibi.“