“Ve Musa ile Sina Dağı’nda konuşmasını bitirdiğinde, ona Tanrı’nın parmağıyla yazılmış iki taş levha, yani Şahitlik Levhalarını verdi.” “Bu levhalar Tanrı’nın eseriydi ve üzerlerine kazınmış yazılar da Tanrı’nın yazılarıydı.” Mısır’dan Çıkış 31:18; 32:16

Cevap: Evet, göklerin yüce Tanrısı, On Emir’i kendi parmağıyla taş levhalara yazdı.

“Günah işleyen herkes, kanunsuzluk da işler; günah ise kanunsuzluktur.” 1. Yuhanna 3:4

Cevap: Tanrı’nın On Emir’ini çiğnemek günahtır. Ve Tanrı’nın yasası kusursuz olduğu için (Mezmurlar 19:7), bu yasa akla gelebilecek her türlü günahı kapsar. Tanrı’nın On Emir’inden en az bir tanesi tarafından kınanmayan bir günah işlemek imkânsızdır. Bu emirler, insanın yükümlülüklerine ilişkin “tüm öğretilerin özünü” içerir. Vaiz 12:13

“Oğlum, öğrettiklerimi unutma; kalbinde benim emirlerimi sakla! Çünkü bunlar sana uzun ömür ve yaşam yılları ile bolca esenlik getirecektir.” Süleyman’ın Özdeyişleri 3:1,2

Cevap: A. Mutlu ve doyurucu bir yaşam için bir rehber olarak. Tanrı bizi, kalplerimizin özlem duyduğu mutluluk, huzur, uzun bir yaşam, memnuniyet, tatmin ve diğer tüm nimetlerin tadını çıkarmamız için yarattı. Tanrı’nın yasası, gerçek ve en yüce mutluluğa giden yol göstericidir.

“Yasa sayesinde günahın farkına varılır.” Romalılar 3:20. ”Ancak yasa olmasaydı günahı fark edemezdim; çünkü yasa, ”Arzulamayacaksın!’ demeseydi, arzunun ne olduğunu bilemezdim.” Romalılar 7:7

Cevap: B. Bana doğru ile yanlış arasındaki farkı göstermek için. Tanrı’nın Yasası bir ayna gibidir (Yakup 1:23-25). Tıpkı kirli yüzümü görmemi sağlayan bir ayna gibi, yanlış davranışlarımı ortaya çıkarır. Günah işleyip işlemediğimizi anlamanın tek yolu, hayatımızı Tanrı’nın Yasası’nın aynasına göre dikkatle incelemektir. Tanrı’nın On Emir Yasası’nda bu yozlaşmış nesil için umut vardır. Bize sınırın nerede çizilmesi gerektiğini gösterir!

“Ve RAB bize tüm bu kurallara uymamızı emretti; böylece RAB’bi, Tanrımızı korkuyla sevelim, her gün iyi günler geçirelim ve O bizi bugün olduğu gibi hayatta tutsun.” Tesniye 6:24 “Bana güç ver, o zaman kurtulurum; senin buyruklarına daima uyacağım! Senin buyruklarından sapanları hepsini reddedeceksin; çünkü onların aldatmacaları boşunadır.” Mezmurlar 119:117, 118

Cevap: C. Kendimi tehlikelerden ve trajedilerden korumak için. Tanrı’nın yasası, bizi vahşi ve tehlikeli hayvanlardan koruyan hayvanat bahçesindeki sağlam bir kafes gibidir. Bizi ahlaksızlıktan, yalandan, cinayetten, putperestlikten, hırsızlıktan ve hayatı, barışı ve mutluluğu yok eden pek çok başka kötülükten korur. Tüm iyi yasalar bizim korunmamız için verilmiştir ve Tanrı’nın yasası da bu konuda bir istisna değildir.

Özel not: Yaratıcımız Tanrı, kanununun ebedi ilkelerini her insanın doğasının derinliklerine kazımıştır. Bu yazıtlar solmuş olabilir, ama hâlâ oradadır. Bu da, Tanrı’nın bu ilkeleriyle şekillendirilmiş iç doğanıza uygun yaşamaya istekli olmadıkça gerçek huzuru bulamayacağınız anlamına gelir. Bizler, Tanrı’nın iradesine uygun yaşamak üzere yaratıldık. Buna uymazsak, sonuçta her zaman gerginlik, huzursuzluk ve trajediler ortaya çıkar. Trafik kurallarını ihlal etmekte de durum aynıdır.

“Özgürlük yasasına göre yargılanacak kişiler olarak konuşun ve davranın!” Yakup 2:12

Cevap: Çünkü On Emir Yasası, Tanrı’nın göksel yargıda insanları değerlendirdiği ölçüttür. O’nun huzurunda durumunuz nedir? Mesele yaşam ya da ölümdür!

“Ancak gök ve yerin yok olması, yasanın tek bir çizgisinin bile ortadan kalkmasından daha kolaydır.” Luka 16:17. “Antlaşmamı geçersiz kılmayacağım ve dudaklarımdan çıkan sözleri değiştirmeyeceğim.” Mezmurlar 89:35 “Ellerinin eserleri doğruluk ve adalettir; bütün hükümleri değişmez, sonsuza dek geçerlidir; sadakat ve samimiyetle yerine getirilir.” Mezmurlar 111:7,8

Cevap: Kesinlikle hayır! Kutsal Kitap bu konuda çok net bir şekilde konuşur. Eğer yasa değiştirilebilseydi, Tanrı, Adem ve Havva günah işlediklerinde bu değişikliği derhal yapardı; günahkârın yerine ölmek ve yasanın ihlalinin sonuçlarını üstlenmek üzere Oğlu’nu bu dünyaya göndermek yerine. Ancak bu imkânsızdı, çünkü emirler, sonradan getirilmiş kurallar anlamında kanunlar değildir. Bunlar, her zaman aynı olan ve öyle kalacak olan Tanrı’nın kutsal karakterinin bir ifşasıdır.

Aşağıda yer alan karşılaştırmaya dikkat edin; burada Tanrı’nın yasası ile O’nun özü aynı karakter özelliklerini sergilemektedir. Bunun ne anlama geldiğini anlıyor musunuz? On Emir Yasası, Tanrı’nın karakterini yazılı bir biçimde gösterir – bizim anlayabilmemiz için bizim için yazılmıştır. Tanrı’nın Kanununu değiştirmek, O’nu gökten kovmak kadar imkânsızdır. İsa, yasanın (kutsal bir yaşamın örneği) insan biçiminde nasıl yaşandığını bize göstermek için geldi. Tanrı’nın karakteri değişmez olduğu gibi, yasası da değişmezdir; çünkü bu yasa, O’nun karakterinin insanlara anlaşılır bir dille ifade edilmiş halidir.

“Benim, Yasayı ya da peygamberleri ortadan kaldırmak için geldiğimi sanmayın. Ben ortadan kaldırmaya değil, yerine getirmeye geldim! Şüphesiz size şunu söylüyorum: Gök ve yer geçip gidene kadar, Yasa’dan tek bir harf ya da tek bir çizgi bile ortadan kalkmayacak; her şey gerçekleşene kadar.” Matta 5:17-18

Cevap: Hayır, kesinlikle değil! İsa, yasayı ortadan kaldırmak için değil, yerine getirmek (uymak) için geldiğini vurguladı. Yasayı ortadan kaldırmak yerine, onu yüceltti (Yeşaya 42:21) ve onu, Tanrı’nın hoşnutluğuna uygun bir yaşam sürmek için güvenilir bir rehber olarak ilan etti. Örneğin İsa, “Öldürmeyeceksin” dediğinde, sebepsiz öfkeyi (Matta 5:21, 22) ve nefreti de (1. Yuhanna 3:15) kınamaktadır. Ve şehveti zaten zina olarak nitelendirir (Matta 5:27, 28). Şöyle der: “Beni seviyorsanız, benim emirlerimi yerine getirin.” Yuhanna 14:15

“Çünkü günahın karşılığı ölümdür;” Romalılar 6:23. “… günahkarları ortadan kaldırmak için.” Yeşaya 13:9. “Çünkü bütün yasayı yerine getiren, ancak bir tek maddesinde bile yanılan kişi, hepsinde suçlu sayılır.” Yakup 2:10.

Cevap: Hayır! Kaybolursunuz. On Emir Yasası, Tanrı’ya ve kutsal bir yaşama giden yolu bulmak için kullanmamız gereken yol göstericidir. Emirlerden sadece bir tanesine bile uymazsam, ilahi planın bir parçasını kaçırmış olurum. Bir zincirin tek bir halkası bile bozuksa, zincirin tamamı işe yaramaz hale gelir. İncil, Tanrı’nın emirlerinden herhangi birini bilerek çiğnememizin günah olduğunu söyler (Yakup 4:17), çünkü böylece O’nun bizim için belirlediği iradeyi reddedmiş oluruz. Yalnızca O’nun iradesini yerine getirenler, Tanrı’nın Krallığı’nda bir yere sahip olacaklardır. Günahkarlar kaybolacaktır.

“… çünkü kanunun işleriyle hiç kimse O’nun önünde aklanamaz;” Romalılar 3:20. “Çünkü iman yoluyla, lütufla kurtuldunuz; bu sizden kaynaklanmıyor — bu, Tanrı’nın armağanıdır; işlerden kaynaklanmıyor, böylece kimse övünmesin.” Efesliler 2:8,9

Cevap: Hayır! Cevap son derece açıktır. Hiç kimse yasayı yerine getirerek kurtuluşa erişemez. Kurtuluş, yalnızca İsa Mesih’in lütuf armağanıdır ve ancak imanla elde edilebilir, işlerle değil. Yasa, bize günahımızı göstermek için bir ayna görevi görür. Günahların arındırılması ve bağışlanması yalnızca Mesih aracılığıyla gerçekleşir.

“Tanrı’dan kork ve O’nun emirlerine uy; çünkü insanın bütünlüğü bundan ibarettir.” Vaiz 12:13 “…çünkü günahın farkına varma, yasadan gelir.” Romalılar 3:20.

Cevap: Çünkü Hristiyan bir yaşam için gerekli olan tüm plan, ya da “tüm öğretilerin özü”, Tanrı’nın Yasası’nda yer almaktadır. Kendi ölçütlerimiz güvenilmezdir. Kendimi, Tanrı’nın kusursuz aynası olan Yasası’nda dikkatle incelemediğim sürece, bir günahkar olarak görmüyorum. İsa’nın adıyla şeytanları kovmuş, peygamberlik sözleri söylemiş ve pek çok olağanüstü işler başarmış milyonlarca insan kaybolacak (Matta 7:21-23), çünkü yaşamlarını Tanrı’nın ölçütlerine göre düzenlemeyi gerekli görmediler. Kendilerini doğru ve kurtulmuş sanıyorlar, ama gerçekte günahkâr ve kayıplardır. “Onun emirlerine uyarsak, onu tanıdığımızı anlarız.” 1. Yuhanna 2:3

“Onlara yasalarımı akıllarına yerleştireceğim ve kalplerine yazacağım;” İbraniler 8:10 “Beni güçlendiren Mesih sayesinde her şeyi yapabilirim.” Filipililer 4:13 “…Tanrı bunu, Oğlu’nu göndererek yaptı… böylece Yasa’nın gerektirdiği doğruluk bizde yerine getirilsin diye.” Romalılar 8:3,4

Cevap: Mesih, sadece tövbe eden günahkarları bağışlamakla kalmaz, aynı zamanda onların içindeki Tanrı’nın suretini de yeniden kurar. O, içlerinde var olan varlığıyla onları kendi yasasıyla uyuma yönlendirir. “Şunu yapmayacaksın” ifadesi, o zaman Hristiyan’ın çalmayacağı, yalan söylemeyeceği, cinayet işlemeyeceği vb. gibi bir vaat haline gelir; çünkü İsa onun içinde yaşar ve egemenlik kurar. Tanrı, kanununu değiştiremezdi; ancak İsa aracılığıyla, günahkârın bu kanuna uyabilmesi için onu değiştirecek bir önlem aldı.

“Çünkü günah sizler üzerinde egemenlik kurmayacaktır; zira sizler yasanın altında değil, lütfun altındasınız. Öyleyse ne olacak? Yasa altında değil, lütuf altında olduğumuz için günah işleyecek miyiz? Asla! Romalılar 6:14-15. “Öyleyse imanla yasayı ortadan kaldırıyor muyuz? Asla! Aksine, yasayı onaylıyoruz.” Romalılar 3:31

Cevap: Hayır! Kutsal Yazılar tam tersini öğretir. Lütuf, valinin bir mahkûma verdiği afla karşılaştırılabilir. Ona bağışlanma bahşedilir, ancak tek bir devlet kanununu bile çiğneme özgürlüğü verilmez. Lütuf altında yaşayan affedilmiş kişi, yasaya uymak konusunda iki kat daha fazla yükümlüdür. Lütuf altında yaşadığını söyleyip de Tanrı’nın emirlerine uymayı reddeden kişi yanılmaktadır. O, lütuf dışı bir durumda yaşamaktadır.

Cevap: Evet, kesinlikle. Aşağıdakilere çok dikkatli bir şekilde bakın.

Cevap: Hayır, bu aynı yasa değildir. Aşağıdaki açıklamaları ve karşılaştırmayı dikkatle inceleyin.

Not Musa’nın Yasası, Eski Ahit’in geçici bir tören yasasıydı. Bu yasa, rahiplik görevini, kurbanları, ritüelleri, yiyecek ve içecek sunularını vb. ve çarmıhın öncülünü oluşturan her şeyi belirliyordu. Bu yasa, “tohum gelene kadar” geçerliydi ve bu tohum Mesih’ti (Galatyalılar 3:16, 19). Musa’nın Yasası’ndaki hizmetler, geleceğe, yani İsa’nın kurbanına işaret ediyordu. O öldüğünde bu yasa sona erdi; oysa On Emir (Tanrı’nın Yasası) “sonsuza dek kalıcı olacaktır.” Mezmurlar 111:8 İki tür yasa olduğunun açıkça ifade edildiği yer Daniel 9:10,11’dir.

Özel not Lütfen şunu unutmayın: Günah dünyaya girdiğinde, Tanrı’nın yasası en azından o zamandan beri zaten mevcuttu. Kutsal Kitap şöyle der: “Yasanın olmadığı yerde, ihlal (günah) de yoktur.” Romalılar 4:15 Bundan, Tanrı’nın On Emir Yasası’nın başlangıçtan beri var olduğu sonucu çıkar. İnsanlar bu yasayı çiğnediler. Günah yüzünden (Tanrı’nın Yasası’na aykırı davranma), Mesih gelip ölene kadar Musa’nın Yasası verildi (eklendi – Galatyalılar 3:16, 19). Burada söz konusu olan iki farklı yasa vardır: Tanrı’nın Yasası ve Musa’nın Yasası.

“Ve ejderha (Şeytan), kadına (gerçek kiliseye) öfkelendi ve onun soyundan kalanlar, yani Tanrı’nın emirlerine uyan ve İsa Mesih’in tanıklığını taşıyanlarla savaşmak üzere yola çıktı.” Vahiy 12:17 “İşte kutsalların sabırlı dayanışı budur; işte Tanrı’nın emirlerini ve İsa’ya olan imanlarını koruyanlar budur!” Vahiy 14:12.

Cevap: Şeytan, Tanrı’nın kanununa bağlı kalan insanlardan nefret eder; çünkü bu kanun, adil bir yaşamın örneğidir. Ve eğer Tanrı’nın kanununda gösterildiği gibi bu örneği izlemeye karar verirseniz, şeytanın dizginlenemez öfkesini hemen hissedeceksiniz. Şeytanın, Tanrı’nın kanununa bağlı kalan herkesi nefret etmesi ve onlara karşı çıkması şaşırtıcı değildir. Ancak dini liderlerin, insan geleneklerini yüceltirken On Emir’in artık bağlayıcı olmadığını söylemelerini duymak şok edici ve şaşırtıcıdır. Bu nedenle İsa’nın şöyle demesi şaşırtıcı değildir: “Neden kendi gelenekleriniz uğruna Tanrı’nın emrini çiğniyorsunuz?” “Onlar insan emirleri olan öğretileri vaaz ettikleri için beni boşuna tapıyorlar.” Matta 15:3, 9 Davut da şöyle dedi: “RAB’bin harekete geçme zamanı geldi; onlar senin yasasını çiğnediler!” Mezmurlar 119:126 Hıristiyanlar uyanmalı ve Tanrı’nın yasasını yeniden hak ettiği yüce yere koymalıdır. Bu neslin, diri Tanrı’nın yasasını cezasız bir şekilde çiğneyebileceğine inanması küstahlıktır.

Hayır. İncil, insanların kusurlu olduğunu söyler, çünkü Tanrı onları “azarlamaktadır”. İbraniler 8:8 Ve Romalılar 8:3“te İncil, yasanın ”bedensel zayıflık yüzünden etkisiz kaldığını“ belirtir. Her zaman aynı hikâye. Yasa kusursuzdur, ancak insanlar kusurludur ya da zayıftır. Bu nedenle Tanrı, Oğlu’nun halkının kalbinde yaşamasını istedi, ”böylece, bedenin isteklerine göre değil, Ruh’un isteklerine göre yürüyen bizlerde, Yasa’nın gerektirdiği doğruluk yerine getirilsin diye.” Romalılar 8:4

Yasanın laneti ölümdür. (Romalılar 6:23) Mesih “herkes adına ölümü tattı”. İbraniler 2:9 Böylece herkesi yasanın lanetinden (ölümden) kurtardı ve onun yerine sonsuz yaşam getirdi.

Hayır, çünkü bu iki bölüm, belirli kuralları içeren yasaya, yani kurban törenlerini ve rahiplik hizmetini düzenleyen Musa’nın Yasası’na, yani tören yasasına atıfta bulunmaktadır. Tüm törenler ve ritüeller çarmıhı önceden simgeliyordu ve Tanrı’nın tasarısına göre İsa’nın ölümüyle sona erdi. Musa’nın Yasası, “tohum gelene kadar” yürürlükteydi ve bu “tohum Mesih’tir.” Galatyalılar 3:19, 16. Burada söz konusu olan Tanrı’nın yasası olamaz; zira Pavlus, çarmıh olayından yıllar sonra bu yasayı kutsal, doğru ve iyi olarak nitelendirmiştir (Romalılar 7:7, 12).

Hayır, On Emir bu iki emirle, tıpkı on parmağımızın iki elimizle olduğu gibi birbirine bağlıdır. Bunları birbirinden ayıramazsınız. Tanrı’ya duyulan sevgi, ilk dört emri (Tanrı ile ilgili olanları) yerine getirmeyi bir zevk haline getirir; komşuya duyulan sevgi ise geri kalan altı emri (komşuyla ilgili olanları) yerine getirmeyi de aynı şekilde bir zevk haline getirir. Sevgi, baskıdan kurtararak ve emirlere uymayı bir zevk haline getirerek yasayı yerine getirir (Mezmurlar 40:9). Bir insanı gerçekten seversek, onun isteklerini sevinçle yerine getiririz. İsa şöyle dedi: “Beni seviyorsanız, emirlerime uyun.” Yuhanna 14:15 Rab’bi sevip de emirlerine uymamak imkânsızdır; çünkü Kutsal Kitap şöyle der: “Tanrı’ya sevgi, O’nun emirlerine uymaktır; ve O’nun emirleri ağır değildir.” 1. Yuhanna 5:3 “»Onu tanıdım« diyen, ama O’nun emirlerini yerine getirmeyen kişi yalancıdır; böyle birinde gerçek yoktur;” 1. Yuhanna 2:4

Hayır. Bu bölüm, Musa’nın Yasası’nın hizmetinin “ihtişamının” sona ereceğini söylüyor, ancak Yasa’nın kendisinin sona ereceğini değil. 2. Korintliler 3:3-9“daki tüm bölümü bir kez daha dikkatlice okuyun. Burada mesele, yasanın yürürlüğe girmesi ya da ortadan kaldırılması değil; daha çok, yasanın ”taş levhalardan“ ”kalbin levhalarına” taşınmasıdır. Musa döneminde yasa taşlara kazınmıştı. Kutsal Ruh’un hizmeti altında ise yasa, Mesih aracılığıyla kalbe yazılmıştır. (İbraniler 8:10) Bir okul yönetmeliği, ancak öğrencinin kalbine ulaştığında yürürlüğe girer. Mesih’in hizmeti, yasayı Hıristiyan’ın kalbine yerleştirmesiyle etkili olur. O zaman emirlere uymak bir sevinç haline gelir ve hayatı mutlu kılar; çünkü Hıristiyan, Tanrı’ya ve insanlara karşı gerçek sevgiye sahiptir.

Bu ayette “son” kelimesi, tıpkı Yakup 5:11“de olduğu gibi, ”amaç“ veya ”hedef” anlamına gelir. Anlam açıktır: Yasanın amacı ve hedefi, insanları Mesih’e yönlendirmektir; orada adaleti bulacaklardır.

“Çünkü bedenin arzuları ölümdür, Ruh’un arzuları ise yaşam ve esenliktir; zira bedenin arzuları Tanrı’ya düşmanlıktır; çünkü bunlar Tanrı’nın yasasına boyun eğmezler ve boyun eğemezler de. Ama siz bedende değil, Ruh’ta yaşıyorsunuz; eğer gerçekten Tanrı’nın Ruhu sizde yaşıyorsa. Mesih’in Ruhu’na sahip olmayan ise O’na ait değildir.” Romalılar 8:7-9

Hiç kimse yasayla kurtarılmamıştır. Tüm çağlarda kurtulan tüm insanlar lütufla kurtarılmıştır. İşte bu… ”Mesih İsa’da, sonsuz zamanlardan önce bize bahşedilen lütuftur.“ 2. Timoteos 1:9 Yasa yalnızca günahı ortaya çıkarır. Yalnızca Mesih kurtarabilir. Nuh ”lütuf buldu“ (Yaratılış 33:17); çöldeki İsrailoğulları lütuf buldular (Yeremya 31:2); Hebriler 11”de belirtildiği üzere, Habil, Henok, İbrahim, İshak, Yakup, Yusuf ve Eski Ahit’teki pek çok başka kişi “iman yoluyla” kurtarıldı. Onlar çarmıha bakarak kurtuldular; biz ise geriye dönüp ona bakarak kurtulduk. Yasa, hayatımızdaki “kirleri” bize bir ayna gibi göstermek için gereklidir. Yasa olmadan insanlar, bu gerçeğin farkında olmadan günahkâr olurlar. Yine de yasanın kurtarıcı bir gücü yoktur. Yasa yalnızca günahın farkına varmamızı sağlayabilir. İsa, yalnızca O, bir insanı günahtan kurtarabilir. Bu, her zaman böyleydi; Eski Ahit döneminde de öyleydi. (Elçilerin İşleri 4:10, 12; 2. Timoteos 1:9)

Hayır! Ve yine hayır! Kutsal Kitap, güvenilemeyecek kötü bir vicdandan, kirlenmiş bir vicdandan ve uykuya dalmış bir vicdandan söz eder. “İnsana doğru görünen bir yol vardır, ama sonunda onu ölüme götürür.” Süleyman’ın Özdeyişleri 14:12. Tanrı şöyle der: “Kendi yüreğine güvenen kişi aptaldır; …” Süleyman’ın Özdeyişleri 28:26