Monika
In mijn werk kom ik met veel mensen in contact. Ik heb een textielzaak met 11 medewerkers in een klein dorpje in Baden-Württemberg. Een van mijn klanten viel me altijd extra op. Ze straalde iets rustigs en vriendelijks uit. Ik vond het altijd leuk als we elkaar zagen en de gelegenheid hadden om een praatje te maken.
Toen ze na een langdurige ziekte weer bij mij in de winkel kwam – ze voelde zich nog niet helemaal goed – verbaasde het me hoe iemand na zo’n negatieve ervaring toch zo positief kon zijn. Ik vroeg haar wat haar tijdens haar ziekte had geholpen. Daarop stelde ze mij een tegenvraag: „Gelooft u in God?“ Eerst was ik sprakeloos. Maar toen zei ik heel aarzelend ja. Daarop antwoordde ze: „God heeft een wonder voor mij verricht.“ Dat zette me aan het denken, want God speelde eigenlijk geen rol in mijn leven. Maar op de een of andere manier schoof ik die gedachte weer terzijde.
Zo ontstond er tussen ons een echte vriendschap, zoals ik die nog nooit had meegemaakt. Mijn nieuwe vriendin ging nu regelmatig met me mee om inkopen te doen voor mijn winkel. Tijdens die ritjes hadden we kostbare tijd om met elkaar te praten. En die gesprekken gaven me een idee van de liefde van Jezus.
We kwamen regelmatig bijeen in het huis van een bevriende familie voor bijbelgesprekken. Bij hen voelde ik me geaccepteerd en kon ik helemaal mezelf zijn. Ik voelde nooit de druk om iets te moeten doen of juist niet te doen. Ik ontdekte dat Jezus van mij houdt, precies zoals ik ben, en dat Hij een plan voor mijn leven heeft – met een prachtig doel. Deze kennis werd een zekerheid en leidde tot een levendige relatie met Jezus. Ik aanvaardde Hem als mijn Verlosser en gaf mijn leven aan Hem over.
Op een dag sprak ik de wens uit om de Tien Geboden te willen bestuderen. Zo kwam ik er ook achter dat de sabbat de bijbelse rustdag was. Ik wist niet wat me overkwam. Ik dacht: „Dat kan toch niet waar zijn!“ Maar deze kennis liet me niet meer los. Na een intensieve studie besloot ik om op zaterdag niet meer in mijn winkel te werken en in plaats daarvan mee te gaan naar de kerkdienst. In de gemeente voelde ik me meteen heel op mijn gemak. De sabbat en de doop waren nu „mijn thema“. De wens om me te laten dopen werd uiteindelijk steeds sterker. Er waren echter nog enkele hindernissen te overwinnen. Ik moest mijn familie, mijn personeel en mijn klanten duidelijk maken dat ik mijn winkel op vrijdag vanaf 16.00 uur zou sluiten en dat de zaterdag een rustdag was.
Na veel gebed wist ik dat God mijn beslissing zou zegenen en mij de nodige kracht zou schenken om alle te verwachten strijd te doorstaan. En zo liet ik me op 26 oktober 2007 dopen. Dat was voor mij een bijzondere vreugde. Ik had 60 uitnodigingen naar familieleden en vrienden gestuurd. Ik wilde hen laten delen in mijn „grote dag“. Ze kwamen inderdaad allemaal, en de kerkzaal zat bomvol. De broeders en zusters moesten uitwijken naar de zijkamers. Veel van mijn bezoekers waren onder de indruk en zijn blijkbaar aan het nadenken geraakt.
Hoewel de winkel nu op vrijdag vanaf 16.00 uur en op de sabbat helemaal gesloten is — er werkt geen enkele medewerker — heeft God mij op Zijn wonderbaarlijke manier gezegend. Ik kan God alleen maar keer op keer uit de grond van mijn hart bedanken dat ik in de gemeente mijn geestelijke thuis heb gevonden.
