Μόνικα
Στο επάγγελμά μου έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Έχω ένα εξειδικευμένο κατάστημα υφασμάτων σε μια μικρή πόλη της Βάδης-Βυρτεμβέργης, με 11 υπαλλήλους. Μια από τις πελάτισσές μου μου έκανε πάντα ιδιαίτερη εντύπωση. Εκπέμπει μια αίσθηση ηρεμίας και φιλικότητας. Χαιρόμουν πάντα όταν συναντιόμασταν και είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε.
Όταν επέστρεψε στο κατάστημά μου μετά από μακρά ασθένεια – δεν ένιωθε ακόμα πολύ καλά – έμεινα έκπληκτος με το πώς μπορεί κανείς να είναι τόσο θετικός μετά από μια τόσο αρνητική εμπειρία. Τη ρώτησα τι την είχε βοηθήσει κατά τη διάρκεια της ασθένειάς της. Τότε μου έθεσε μια αντί-ερώτηση: „Πιστεύετε στον Θεό;“ Αρχικά έμεινα άφωνος. Αλλά μετά, πολύ διστακτικά, απάντησα „ναι“. Τότε μου είπε: «Ο Θεός έκανε ένα θαύμα για μένα». Αυτό με έκανε να σκεφτώ, γιατί ο Θεός δεν έπαιζε ουσιαστικά κανένα ρόλο στη ζωή μου. Αλλά, κατά κάποιον τρόπο, έβαλα αυτή τη σκέψη πάλι στην άκρη.
Στη συνέχεια, αναπτύχθηκε μεταξύ μας μια αληθινή φιλία, κάτι που δεν είχα γνωρίσει μέχρι τότε. Η νέα μου φίλη με συνόδευε πλέον τακτικά στα ψώνια για το κατάστημά μου. Οι διαδρομές αυτές μας πρόσφεραν πολύτιμο χρόνο για συζητήσεις. Και αυτές οι συζητήσεις μου έδωσαν μια ιδέα για την αγάπη του Ιησού.
Συναντιόμασταν τακτικά στο σπίτι μιας φιλικής οικογένειας για να συζητάμε για τη Βίβλο. Μαζί τους ένιωθα αποδεκτή και μπορούσα να είμαι ο εαυτός μου. Ποτέ δεν ένιωσα πίεση να κάνω ή να μην κάνω κάτι. Έμαθα ότι ο Ιησούς με αγαπάει, ακριβώς όπως είμαι, και ότι έχει ένα σχέδιο για τη ζωή μου — με έναν υπέροχο στόχο. Αυτή η γνώση μετατράπηκε σε βεβαιότητα και οδήγησε σε μια ζωντανή σχέση με τον Ιησού. Τον δέχτηκα ως Σωτήρα μου και Του παρέδωσα τη ζωή μου.
Μια μέρα εξέφρασα την επιθυμία να μελετήσω τις Δέκα Εντολές. Έτσι έμαθα επίσης ότι το Σάββατο είναι η βιβλική ημέρα ανάπαυσης. Δεν ήξερα τι μου συνέβαινε. Σκέφτηκα: „Δεν μπορεί να είναι αλήθεια!“ Όμως αυτή η γνώση δεν με άφηνε πια. Μετά από εντατική μελέτη, αποφάσισα να μην εργάζομαι πλέον στο κατάστημά μου το Σάββατο και να πηγαίνω αντ„ αυτού στη λειτουργία. Στην εκκλησία ένιωσα αμέσως πολύ άνετα. Το Σάββατο και το βάπτισμα ήταν πλέον “το θέμα μου». Η επιθυμία να βαπτιστώ γινόταν τελικά όλο και πιο έντονη. Ωστόσο, έπρεπε να ξεπεράσω ακόμα μερικά εμπόδια. Έπρεπε να εξηγήσω στην οικογένειά μου, στο προσωπικό μου και στους πελάτες μου ότι θα έκλεινα το κατάστημά μου τις Παρασκευές από τις 16:00 και ότι το Σάββατο θα ήταν ημέρα ανάπαυσης.
Μετά από πολλή προσευχή, ήξερα ότι ο Θεός θα ευλογούσε την απόφασή μου και θα μου έδινε τη δύναμη που χρειαζόμουν για να αντέξω όλες τις μάχες που με περίμεναν. Και έτσι βαφτίστηκα στις 26 Οκτωβρίου 2007. Αυτό ήταν για μένα μια ιδιαίτερη χαρά. Είχα στείλει 60 προσκλήσεις σε συγγενείς και φίλους. Ήθελα να τους κάνω να συμμετάσχουν στη „μεγάλη μου μέρα“. Πράγματι, ήρθαν όλοι, και η εκκλησία ήταν κατάμεστη. Οι αδελφοί και οι αδελφές έπρεπε να μετακινηθούν στους παρακείμενους χώρους. Πολλοί από τους επισκέπτες μου εντυπωσιάστηκαν και προφανώς άρχισαν να σκέφτονται.
Παρόλο που το κατάστημα είναι πλέον κλειστό τις Παρασκευές από τις 16:00 και ολόκληρο το Σάββατο — δεν εργάζεται κανένας υπάλληλος — ο Θεός με έχει ευλογήσει με τον θαυμαστό Του τρόπο. Δεν μπορώ παρά να ευχαριστώ τον Θεό ξανά και ξανά από καρδιάς που βρήκα την πνευματική μου πατρίδα στην εκκλησία.
