Τσαρλς
Γεννήθηκα το 1960 στο Νότιγχαμ. Ο πατέρας μου ήταν Βρετανός στρατιώτης των δυνάμεων κατοχής και είχε γνωρίσει τη μητέρα μου εδώ στη Γερμανία. Τα πρώτα χρόνια έζησα στην Αγγλία. Το 1966 μετακόμισα με τους γονείς μου στο Στάντχαγκεν, κοντά στο Ανόβερο. Την ίδια χρονιά χώρισαν.
Μετά μεγάλωσα με τους παππούδες μου. Η μητέρα μου δεν ήταν ποτέ εκεί όταν τη χρειαζόμουν. Η δουλειά και η κοινωνική ζωή ήταν πιο σημαντικές για εκείνη από την οικογένεια. Ο παππούς μου με κλείδωνε συχνά μέσα. Επιπλέον, με ταπείνωνε και με κακομεταχειριζόταν. Όταν η μητέρα μου ήταν παρούσα, έκανε ότι δεν έβλεπε. Στα 11 μου άρχισα να πίνω αλκοόλ. Δεν ήξερα τι σημαίνει αγάπη και ασφάλεια. Η ζωή μου εξελίχθηκε αναλόγως: γυμνάσιο χωρίς απολυτήριο, μαθητεία ως χτίστης χωρίς πτυχίο, περιστασιακές δουλειές. Όλα πήγαιναν προς τα κάτω. Έγινα ένας επαναστάτης που εναντιωνόταν σε όλα. Έγινα αλκοολικός και τζογαδόρος. Για σχεδόν 10 χρόνια περιπλανιόμουν ως άστεγος μαζί με χούλιγκανς από τον κόσμο του ποδοσφαίρου σε όλη τη Γερμανία. Ήμουν ένας ψεύτης και ένας τσαμπουκάς, που προκάλεσε πόνο, θλίψη και ανησυχία σε πολλούς ανθρώπους. Ναι, αυτή ήταν η ζωή μου.
Στη νεολαία μου είχα επαφή με την Αγγλικανική και την Ευαγγελική Εκκλησία. Ωστόσο, ο Θεός ήταν για μένα απλώς ένας τιμωρητικός και πολεμοχαρής Θεός. Έτσι το είχα μάθει από τον πατέρα και τον παππού μου. Στα τέλη του 2005 μετακόμισα στο Κούντσελσαου. Εκεί γνώρισα τον Ράινχολντ. Γίναμε φίλοι. Με φιλοξένησε στο σπίτι του και μου διηγήθηκε πώς βρήκε τον Ιησού και την Εκκλησία του Άδβεντ και πώς αυτό τον είχε αλλάξει. Συχνά με προσκαλούσε να τον συνοδεύσω στη λειτουργία. Αρχικά, όμως, δεν ήθελα. Ωστόσο, από περιέργεια, μια μέρα τελικά τον συνόδευσα.
Μέσα από τις εμπειρίες που άκουσα εκεί, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η ζωή έχει πράγματι νόημα. Έτσι άρχισα να πηγαίνω τακτικά στην εκκλησία. Και έτσι γνώρισα τον Ιησού. Η εκκλησία έγινε η οικογένειά μου, όπου οι άνθρωποι στηρίζουν ο ένας τον άλλον: με συζητήσεις, συμβουλές και πράξεις.
Εκείνη την περίοδο γνώρισα και την Ανίτα. Έγινε η κοπέλα μου. Όμως τσακωνόμασταν συχνά. Παρ’ όλα αυτά, έμεινα μαζί της. Ήξερα ότι και εκείνη είχε περάσει δύσκολες στιγμές. Τελικά αποφάσισε να έρθει μαζί μου στην εκκλησία. Έτσι, βρήκε κι εκείνη τον Ιησού. Από τότε, έχει αλλάξει και εκείνη προς το καλύτερο.
Στις 19 Ιουλίου 2008 βαπτίστηκε μαζί μου. Έχω βιώσει προσωπικά τη βοήθεια του Θεού: Με έβαλε σε μια εκκλησία όπου οι άνθρωποι βοηθούν ο ένας τον άλλον. Τώρα έχω πολλούς νέους φίλους. Επιπλέον, έχω ένα διαμέρισμα, μια δουλειά και δεν έχω χρέη. Χωρίς τον Ιησού, δεν ξέρω πού θα βρισκόμουν τώρα. Έχω βιώσει τόσα πολλά με τον Θεό, που μπορώ να αποδεχτώ τον εαυτό μου όπως είμαι. Παλαιότερα, κάθε μέρα φορούσα μια διαφορετική μάσκα. Σήμερα δεν χρειάζομαι πια καμία. Ξέρω ότι είμαι ένα επιθυμητό παιδί του Θεού – με όλες τις αδυναμίες και τα λάθη μου, αλλά και με τα δυνατά μου σημεία. Ο Θεός είναι πάντα δίπλα μου. Μπορώ να μιλήσω στον Θεό για τα πάντα και να Του ζητήσω οτιδήποτε. Έτσι βιώνω την καθοδήγηση του Θεού. Και δεν θέλω πια να τη χάσω.
Μόνο ο Θεός μπορεί να αλλάξει έναν άνθρωπο. Τώρα βλέπω ένα νόημα στη ζωή μου. Ο Θεός έχει ένα σχέδιο για μένα. Αφήνω τον Θεό να με καθοδηγεί – όπου κι αν με οδηγήσει. Τον εμπιστεύομαι απόλυτα και του έχω παραδοθεί ολοκληρωτικά.
