Anja
Ik kwam op mijn negentiende naar Duitsland om geld te verdienen. Kort voordat ik op mijn zevenentwintigste weer naar Polen terugkeerde, trouwde ik. Mijn man kwam uit Turkije. In Polen woonden we toen bij mijn vader. Drie jaar later werd mijn zoon geboren. Nu stond me veel werk te wachten, want er waren een aantal mannen die ik moest verzorgen — naast mijn vader, mijn man en onze zoon ook mijn broer met zijn zoon. Ze woonden allemaal bij ons. Maar dat was voor ons niet zo ongewoon: we waren katholiek en altijd erg gastvrij.
Helaas liep mijn huwelijk na een paar jaar op de klippen. Op een dag kwam mijn tante uit Wit-Rusland op bezoek. Ze had de Bijbel leren kennen en was adventiste geworden. Ze had een sterk gevoel van roeping en nodigde me vaak uit om met haar te bidden. Ik wilde geen „nee“ zeggen, hoewel ik haar gedrag een beetje opdringerig en overdreven vond. Zonder te vragen kwam ze op een dag met een evangelist in haar kielzog bij ons thuis. Dat vond ik helemaal niet leuk, maar ik zette een goed gezicht op. Ach, nu hij er toch was, dacht ik, dan kan hij ook al die vragen beantwoorden waarop ik tot nu toe geen antwoord had gekregen. Misschien weet hij wel meer dan de katholieke priester in ons dorp. Ik was vooral benieuwd hoe het zat met de dood en de hel. Daarnaast wilde ik weten wat de zin van het leven was. Want die had ik nog niet gevonden.
De bijbelprediker zei: „Voordat we de vragen gaan beantwoorden, laten we eerst bidden en daarna in de Bijbel lezen. God zal ons dan de juiste antwoorden geven.“ Wat tijdens de daaropvolgende bijbelstudie vooral indruk op me maakte: hij beantwoordde zelf geen enkele vraag. Alle antwoorden kwamen zo duidelijk en overtuigend uit de Bijbel. Ik was sceptisch en vroeg of dit dezelfde Bijbel was als de katholieke. Dat bevestigde hij. Dat was belangrijk voor mij, want ik had op dat moment de Bijbel al als autoriteit aanvaard.
Hoe meer we erin lazen, hoe sterker mijn overtuiging werd dat dit de waarheid was. Tot op de dag van vandaag is dat zo gebleven. Het gevolg was dat ik niet kon stoppen met het lezen van de Bijbel. Overdag of zelfs tijdens het werk luisterde ik bovendien via een koptelefoon naar lezingen over de Bijbel. Nu was ik degene die op de mensen om me heen vast en zeker overdreven missionair overkwam.
Toen ik kort daarna weer naar Duitsland terugkwam, zei ik tegen mijn huisbaas dat ik op zaterdag het trappenhuis niet kon schoonmaken, maar dat ik op elke andere dag van de week daarvoor beschikbaar was. Hij was helemaal niet verbaasd, want in de flat boven mij woonde een gezin dat naar de Adventkerk ging. De huisbaas stelde me meteen voor aan de vrouw. Al op de daaropvolgende sabbat woonde ik de kerkdienst bij in Ludwigshafen. Via de zus van deze vrouw kwam ik te weten dat er in de gemeente van Mannheim enkele Poolse adventisten waren. Zo raakte ik al snel geïntegreerd, kreeg ik verdere bijbelstudies en kon ik bijna niet wachten om gedoopt te worden. Dat was echter niet zo eenvoudig. Ik kan namelijk niet zwemmen en was ook bang om mijn hoofd onder water te houden. Maar ik wilde wel gedoopt worden. Dus oefende ik van tevoren thuis in de badkuip met onder water gaan. Op 7 december 2003 werd ik uiteindelijk gedoopt.
