Yasmin
Η νεολαία μου στη λίμνη του Μπόντεν χαρακτηριζόταν από αναταραχή. Όταν ήμουν 11 ετών, οι γονείς μου χώρισαν. Τα τέσσερα αδέλφια μου ζούσαν τη δική τους ζωή. Ήμουν συχνά μόνη. Βρήκα στήριγμα στους φίλους μου — σε πάρτι, στο κάπνισμα, στο ποτό και στο χορό. Όταν ήμουν στην 11η τάξη — ο πρώτος μου φίλος μόλις με είχε αφήσει — πολλά πράγματα έπαψαν να με νοιάζουν. Δεν εκπλήρωνα πλέον τις υποχρεώσεις μου και δεν πήγαινα πια στο σχολείο. Όταν, στο τέλος της σχολικής χρονιάς, συνειδητοποίησα ότι θα έμενα στην ίδια τάξη, αποφάσισα παρ’ όλα αυτά να επαναλάβω τη χρονιά.
Στη νέα 11η τάξη κάθισα στο πίσω τραπέζι. Δεν γνώριζα κανέναν. Όμως τότε συνέβη αυτό που θα άλλαζε εντελώς τη ζωή μου: γνώρισα τη Σάρα. Κάθισε δίπλα μου και σύντομα γίναμε καλές φίλες. Μου μίλησε πολύ για την πίστη της ως Αντβεντιστή και για ένα συνέδριο νεολαίας. Ο Μπένι, ένας καλός φίλος της και επίσης Αντβεντιστής, ήθελε κι αυτός να πάει εκεί. Ακουγόταν ενδιαφέρον. Μου έδειξε την ιστοσελίδα και μου εξήγησε ότι θα υπήρχαν πολλοί νέοι εκεί, που θα περνούσαν πολύ καλά. Σκέφτηκα: „Τέλεια, ακούγεται σαν ένα τεράστιο πάρτι. Πρέπει να πάω εκεί!‚ Ο Μπένι είχε επίσης μαζί του έναν φίλο, ο οποίος, όπως κι εγώ, επισκεπτόταν το συνέδριο για πρώτη φορά. Για μένα, όμως, ένας κόσμος κατέρρευσε όταν δεν βρήκα κανένα τεράστιο πάρτι στο συνέδριο. Από την άλλη πλευρά, δεν είχα γνωρίσει ποτέ τόσο συμπαθητικούς, φιλικούς, ειρηνικούς, βαθυστόχαστους, ταλαντούχους, έξυπνους και αναζητούντες τον Θεό νέους. Αυτό με γοήτευσε και μου κίνησε την περιέργεια. Γιατί αυτοί οι νέοι ήταν τόσο διαφορετικοί;
Η Σάρα κι εγώ παρακολουθήσαμε μερικά εργαστήρια, κατά τη διάρκεια των οποίων μου εξηγούσε σταδιακά την πίστη της με βάση τη Βίβλο. Όποτε είχα απορίες, μπορούσα να απευθυνθώ σε αυτήν ή στον Μπένι. Άκουσα για πρώτη φορά για το Σάββατο και σοκαρίστηκα που δεν ήξερα τίποτα γι„ αυτό, παρόλο που κι εγώ είχα μεγαλώσει ως χριστιανή. Μέσω της Σάρα γνώρισα επίσης τον ιεροκήρυκα Βίτο. Τον ρώτησα τι ακριβώς είναι το Σάββατο. Προσφέρθηκε να μου κάνει μαθήματα Βίβλου και δέχτηκα αμέσως. Ένιωθα πολύ άνετα στο συνέδριο — μέχρι που έφτασε το βράδυ της Παρασκευής. Το μόνο που παρατήρησα ήταν ότι πολλοί νέοι είχαν ντυθεί κομψά. Παντού έβλεπα άνδρες με κοστούμια, γυναίκες με φούστες. Δεν καταλάβαινα τι σήμαινε αυτό. Η Σάρα μου εξήγησε ότι πάντα ντύνονται όμορφα το Σάββατο προς τιμήν του Θεού. Ο φίλος του Μπέντζαμιν ένιωθε, όπως κι εγώ, άβολα και εκτός τόπου. Ήθελε να φύγει. Επειδή είχε συγγενείς κοντά, έφυγε από το συνέδριο. Προσπάθησε να με πάρει μαζί του, για να μην χρειαστεί να μείνω με αυτούς τους “παράξενους», όπως αποκαλούσαμε τους νέους. Δεν ήξερα τι να κάνω. Παρόλο που ένιωθα όπως κι αυτός, είχα υποσχεθεί στη Σάρα ότι θα ερχόμουν μαζί της και τώρα μου φαινόταν άδικο να φύγω έτσι απλά. Έτσι, αποφάσισα να το αντέξω μέχρι τη Δευτέρα. Δόξα τω Θεώ, έμεινα! Σε ένα από τα τελευταία βράδια έγινε μια πρόσκληση να παραδώσουμε τη ζωή μας στον Ιησού. Με συγκίνησε τόσο πολύ η ομιλία και ένιωθα τόσο έντονη την εσωτερική ανάγκη να προσφέρω τη ζωή μου στον Θεό, που πήγα μπροστά μαζί με τη Σάρα. Μετά από αυτό, έκλαιγα όλη τη βραδιά. Ο Θεός είχε καταφέρει να διαπεράσει με την αγάπη Του μια καρδιά γεμάτη απογοήτευση, πόνο και μοναξιά και να με μεταμορφώσει σε έναν νέο άνθρωπο.
Σήμερα έχω την ευκαιρία να κάνω αυτό που μου αρέσει περισσότερο: να υπηρετώ τον Θεό με όλη μου την καρδιά! Είμαι ασκούμενη στο τμήμα νεολαίας της Ένωσης της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Ο Θεός ξέρει γιατί με οδήγησε εδώ. Είναι ένας Θεός απίστευτα γεμάτος αγάπη!
