Σίλβι

Μεγάλωσα στη Γαλλία. Οι γονείς μου, οι παππούδες μου και τα τρία μου αδέλφια ήταν καθολικοί. Όσον αφορά τη θρησκεία, η μητέρα μου επέβαλε αυστηρούς κανόνες — και όλοι μας συμμορφωνόμασταν πρόθυμα: επίσκεψη στην εκκλησία, εκκλησιαστικές γιορτές, η οικογενειακή προσευχή το βράδυ… Η πίεση και τα τελετουργικά καθόριζαν την πίστη μας. Παρόλα αυτά, είχα αναπτύξει μια δική μου σχέση με τον Ιησού και μου άρεσε να μιλάω μαζί Του. Όμως, τότε ο Θεός άλλαξε τη ζωή μου σε σύντομο χρονικό διάστημα και με οδήγησε έξω από μια τετραπλή δουλεία:

1. Υποδούλωση κάτω από το ζυγό των γονιών: Η ανατροφή ήταν αυστηρή και κάθε αντίσταση καταστέλλετο ανελέητα. Η υπακοή ήταν κάτι „ιερό“.
2. Σκλαβιά κάτω από το ζυγό του αποκρυφισμού: Όταν ήμουν έφηβος, άρχισα να ενδιαφέρομαι για τα ωροσκόπια και τη μαντεία. Ζήτησα να μου φτιάξουν μια πρόβλεψη για το μέλλον μου και, στα 20 μου, πήγα σε έναν μάντη που υποσχόταν „βοήθεια για όλες τις καταστάσεις της ζωής“. Είχα ένα μεγάλο πρόβλημα εδώ και χρόνια και συχνά ικέτευα τον Θεό γι„ αυτό — χωρίς μεγάλη επιτυχία. Μου είχε απαντήσει μερικές φορές και είχε παρέμβει θαυματουργικά, αλλά αυτό δεν ήταν καθόλου αρκετό. “Γιατί δεν ήθελε να με βοηθήσει;„, αναρωτιόμουν. Γι“ αυτό και απευθύνθηκα σε έναν μάντη. Αυτή όμως ήταν μια δαπανηρή και πικρή εμπειρία. Επίσης, επισκέφθηκα μια χαρισματική εκκλησία. Οι ζωντανές μαρτυρίες ήταν κάτι εντελώς καινούργιο για μένα. Άκουσα τη γλωσσολαλιά, που ακουγόταν σαν αραβικά. Ήταν „η γλώσσα των αγγέλων“, μου είπαν. Ο ενθουσιασμός ήταν μεταδοτικός και πήγαινα με χαρά στις συναντήσεις. Όταν το ανέφερα στον μάντη, μου είπε χαμογελώντας: «Ακόμα και εκεί που υπάρχει χαρά, μπορεί να βρίσκεται ο διάβολος», και άφησε να πέσει στο πάτωμα τη Βίβλο που του είχα δώσει. Επιπλέον, διάβαζα βιβλία από την Άπω Ανατολή και μου άρεσε πάρα πολύ να ακούω ποπ και τέκνο μουσική. Η τελευταία με βοηθούσε να ξεφύγω από την απογοητευτική πραγματικότητα.
3. Η υποδούλωση κάτω από το ζυγό της καθολικής μου πίστης: Αυτός ο συνδυασμός παράδοσης και δεισιδαιμονίας, διαποτισμένος από τη λατρεία της Παναγίας, αποτελούσε την πίστη μου μόνο μέχρι που βρήκα την Αλήθεια: Όταν, σε ηλικία 25 ετών, γνώρισα τον μελλοντικό σύζυγό μου, έναν Γερμανό Αντβεντιστή, στη δουλειά μου στη Γαλλία, πρόσεξα τη φορητή Βίβλο που είχε μαζί του. Αυτή ήταν η αρχή ενός συναρπαστικού ταξιδιού ανακάλυψης της αλήθειας. Πόσο όμορφο ήταν να ακούω και να πιστεύω όλα αυτά τα καινούργια πράγματα!
4. Σκλαβιά κάτω από το ζυγό των λανθασμένων σχέσεων: Αναζητώντας την αποδοχή και την αγάπη, μπήκα σε σχέσεις, αλλά δεν βρήκα αυτό που έψαχνα. Τελικά, ο Θεός μου χάρισε τον άντρα της ζωής μου — ο οποίος είχε προσευχηθεί για μια γυναίκα — και ένα νέο μέλλον στη Γερμανία, μακριά από το „σπίτι της σκλαβιάς“.

Μετά την ευαγγελιστική εκδήλωση „Net 96“ με τον Μαρκ Φίνλεϊ, βαπτίστηκα στο Μάνχαϊμ. Μια μεγάλη χαρά γέμισε την καρδιά μου. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από την αλήθεια! Ο Θεός με οδήγησε στην εκκλησία Του μετά από πολλές, εν μέρει οδυνηρές εμπειρίες. Τι ευλογία! Δόξα και ευχαριστία σ’ Αυτόν!

Συμπέρασμα: Δεν χρειάζεται να περάσεις τα πάντα για να μπορείς αργότερα να διηγηθείς πώς ο Θεός σε οδήγησε έξω από τη δουλεία. Θα προτιμούσα να είχα ακολουθήσει τον σωστό δρόμο από την αρχή.