Schoonheidskoningin maakt reclame voor de hemel
Paul en Paula groeiden samen op in Alaska. Ze waren al als kinderen bevriend. Paula was erg intelligent. Ze studeerde cum laude af. Paul vertrok na zijn studie voor zijn werk naar Arizona. Paula deed mee aan een schoonheidswedstrijd en won die. Ze werd Miss Alaska. Er gingen veel deuren voor haar open. Er ontstonden belangrijke contacten. Ze werd model en richtte haar eigen modellenbureau op. Ze nam in de hele VS deel aan modeshows en leidde een spannend leven. Toen kreeg ze een baan aangeboden in het Witte Huis. Ze ging aan de slag voor de Amerikaanse Senaat. Er gingen nog meer deuren voor haar open.
Paul werd in die tijd christen en adventist. Nu begon hij voor Paula te bidden. Telkens als hij naar huis kwam in Alaska, bestudeerden ze samen de Bijbel en ging Paula met hem mee naar de kerkdienst. Daarna had ze weer een modeshow in New York, liet ze in Los Angeles foto’s maken voor een tijdschrift of moest ze terug naar de Senaat. Ze had een volle agenda. Paula was mooi en rijk en had veel invloed, maar ze kende Jezus niet als haar persoonlijke Verlosser. Dus bleef Paul voor haar bidden. Op een kerstdag ontving Paul een brief van Paula. „Ik wil je laten weten dat ik dolgelukkig ben, want ik heb Christus als mijn Verlosser aangenomen. Ik voel me zo goed en geborgen bij God.“ De volgende zin luidde: „Ik bid dat God me helpt om Hem en anderen net zo lief te hebben als Hij dat doet.“ Paul was erg blij met Paula’s beslissing. Overal waar ze kwam, vertelde ze over haar geloof.
Toen ze dertig jaar oud werd, kreeg ze te maken met ernstige gezondheidsproblemen, omdat ze al vanaf haar kindertijd aan diabetes leed. Ze zocht de beste medische centra op. Daar vroeg ze de leiding altijd of ze met terminaal zieke patiënten over het geloof mocht praten. Deze mensen stonden op het punt te sterven aan kanker of leukemie. De Amerikaanse president Reagan hoorde over haar werk en stuurde haar een persoonlijke felicitatiebrief. Hoewel ze pijn had, vertelde ze veel mensen over haar geloof.
Toen ze 33 jaar oud was, moest ze in het Universitair Ziekenhuis van Michigan 20 operaties ondergaan. Daarna kon er niets meer voor haar worden gedaan. Men vertelde haar dat ze zou sterven. Toen vroeg ze of ze nog één laatste keer tot de patiënten mocht spreken. Ze kwamen bijeen om afscheid van haar te nemen. Ook de artsen en verpleegsters waren aanwezig. Ze werd in een rolstoel naar de wachtende mensen gereden. Ze zei: „In de wereld rennen de mensen rond alsof het eeuwig zo doorgaat. Wij daarentegen hebben een bijzondere zegen van God ontvangen. God heeft ons geroepen om ons voor te bereiden op de hemel. Omdat we ziek zijn en dicht bij de dood staan, hebben we de tijd om even stil te staan en ons voor te bereiden op de hemel. Ik ga nu naar huis om te sterven. We zullen elkaar nooit meer zien. Ik vraag jullie: aanvaard Jezus als jullie Verlosser. Dan zullen we elkaar in de hemel weerzien. Voor nu zeg ik jullie: vaarwel. Ik zal voor jullie beslissing bidden.“
Ze werd per vliegtuig naar huis in Alaska gebracht. Thuis zorgden ze ervoor dat ze het zo aangenaam mogelijk had. Ze was erg zwak en woog nog maar 45 kg. Ze bleef in de Bijbel lezen en bidden. Ze bad vooral voor haar moeder, die zich nog niet helemaal voor Jezus had besloten. Haar diabetes vorderde verder. Paula werd volledig blind. Ze aanvaardde haar blindheid als een laatste zegen van God. Omdat ze de Bijbel niet meer kon lezen, vroeg ze haar moeder om haar uit de Bijbel voor te lezen. Dat deed haar moeder graag. Zo las haar moeder haar dagelijks voor, pagina voor pagina en hoofdstuk voor hoofdstuk. Paula bad intensief voor haar moeder.
Op een donderdagochtend stopte de moeder plotseling met lezen. Ze keek naar Paula. Die bewoog zich niet meer. Bevend legde ze de Bijbel opzij. Ze liep langzaam naar Paula toe. Paula had een glimlach op haar gezicht. Ze was overleden. Haar moeder omhelsde haar nog een laatste keer en zei onder tranen: „Mijn kind. Ik heb Jezus als mijn Verlosser aangenomen. We zullen elkaar in de hemel weerzien. Daar zul je mooi en gezond zijn. Dank je wel dat je mij in je blindheid het leven hebt laten zien. Ik beloof je dat we elkaar weer zullen zien. Tot ziens voor nu. Ik hou heel veel van je.“
Paul vertelde overal over Paula: „Ja, dit leven biedt geld, roem en macht. Maar dat is niet blijvend. Paula heeft ontdekt wat er echt toe doet. Ze heeft de liefde van God gevonden. Ik kijk uit naar de dag waarop ik mijn vriendin weer kan zien. Haal het beste uit jullie tijd. Maak er wijs gebruik van.“
