Luka
„Je, huta hamu ya kuhudhuria semina kuhusu mgogoro wa kiuchumi duniani?‘ waliniuliza. „Bila shaka,“ nilisema, na kidogo baadaye nikamsikiliza mzungumzaji katika Kanisa la Waadventista wa Sabato.
Sikuwa na chuki maalum dhidi ya Mungu. Lakini tena, hakuna mtu aliyewahi kuniambia Injili ni nini hasa. Kwa namna fulani, mchungaji wetu lazima alisahau kutaja hilo wakati wa madarasa ya uthibitisho. Hivyo shetani alikuwa amenishika kabisa, na nilikuwa huru kutumia nusu ya utoto wangu kwa amani mbele ya skrini ya kompyuta — nikijitahidi kuweka duara langu la marafiki kuwa ndogo iwezekanavyo.
Lakini wakati wa likizo zangu za A-level, utambuzi ulinipiga ghafla kama mzigo mzito wa matofali. Nilitambua kwamba maisha yangu ya kila siku yalikuwa karibu kubadilika kabisa. Katika hitaji langu la utulivu, nilijaribu kushikilia chochote kilichonionyesha hisia ya usalama. Hivyo basi, niliweka msingi wangu uliodhaniwa kuwa salama juu ya makundi ya marafiki. Nilibadilisha tabia yangu ili niendane nao, kwa matumaini ya kukubalika kadri iwezekanavyo: kunywa pombe na daima nikitafuta mpenzi wa kike. Jambo kuu lilikuwa ni kuhudhuria sherehe yenye sifa bora zaidi: thamani yangu ilifafanuliwa na maoni ya wengine.
Lakini kiputo hiki hakidumu kwa muda mrefu. Nilianza kutambua kwamba sikuwa naishi maisha yangu kwa ajili yangu mwenyewe, bali ili kuridhisha haja ya kuendana na kundi. Baada ya jaribio langu la kusikitisha la uhusiano wa kimapenzi kushindikana, maisha yangu yalishuka. Ndipo pigo la pili la utambuzi liliponipata. Niliuliza nafsi yangu: „Ni rafiki gani kati ya wako unaweza kweli kuzungumza naye kuhusu hisia zako binafsi?“ Mtu mmoja tu alinijia akilini (na hapa ninadhani ni mwongozo wa Mungu): mwanafunzi mwenzangu wa zamani. Nilikuwa na hisia kwamba kulikuwa na amani karibu naye, na kwamba tabia yake ilikuwa halisi badala ya bandia.
Basi nilianza kutembea kwa miguu kuelekea nyumba yake. Asante Mungu alikuwepo. Tulitembea na mbwa na hisia ile nyeusi, ya ukandamizaji ilitoweka — ingawa hata hatukuzungumzia „hisi zetu binafsi“. Baada ya hapo, nilitembea naye mara nyingi zaidi. Ilikuwa kama mafuta ya uponyaji kwa roho yangu.
Jioni moja, wazazi wake walinialika kwenye mhadhara niliouongelea. Hiyo ilikuwa mara yangu ya kwanza kuonana na Kanisa la Waadventista. Ijumaa jioni, mapema Jumapili, na tena jioni. Ufasiri wa Danieli 2 ndio uliofungua macho yangu: kuna zaidi katika Biblia kuliko karatasi na wino tu. Nilipelekwa pia kwenye kikundi cha vijana cha Waadventista na nikahisi kukubaliwa mara moja. Kulikuwa na kundi la vijana wa kweli waliokuwa na kitu ambacho mimi sikuwa nacho. Kwa dhati kabisa, nilitamani kupata hili pia. Miezi minne baadaye, nilikubali Biblia na Mungu kama msingi na kanuni ya mwongozo wa maisha yangu. Niliamua kukubali kitabu hiki kama ukweli kuanzia ukurasa wa kwanza hadi wa mwisho (ilikuwa vigumu, lakini njia mbadala haikufikirika). Kuanzia wakati huo, nilitaka kufanya maamuzi yangu yote kulingana na yale Mungu aliyonifunulia kupitia Neno Lake. Bado sikuwa nimeelewa Yesu alikuwa nani; bado sikuwa nimepata somo la Biblia, lakini nilijua jambo moja: nilikuwa kipofu na sasa naona.
