„و چنین شد که وقتی او در مکانی بود، مشغول دعا بود. وقتی دعایش تمام شد، یکی از شاگردانش به او گفت: “ای خداوند! همان‌طور که یوحنا به شاگردانش آموخت، به ما نیز دعا کردن بیاموز.» اما او به آنها گفت: «وقتی دعا می‌کنید، بگویید: ای پدر! نام تو مقدس باد. ملکوت تو بیاید. ارادهٔ تو چنانکه در آسمان است، بر زمین نیز انجام یابد. نانِ روزانه‌مان را امروز به ما بده و قرض‌هایمان را ببخش؛ زیرا ما نیز هر کس را که به ما بدهکار است می‌بخشیم. و ما را به آزمایش مینداز.»

به عنوان اولین نکته، عیسی برای دغدغه‌های شخصی‌مان دعایی الگویی به ما می‌دهد. ما آن را „دعاى خداوند“ می‌نامیم. این دعا تنها شامل شش درخواست است. (در متن متی، پس از آن توضیحی آمده است.) این نشان می‌دهد که رابطه‌مان با خدا می‌تواند به‌خوبی با دعا مشخص شود.

در اولین گروه از سه درخواست، خدا در مرکز توجه قرار می‌گیرد. او باید در دعاهای ما در اولویت باشد. تقدیس نام او به معنای احترام و تکریم خدا، پرستش او و برقراری و پرورش رابطه‌ای نزدیک با اوست.

وقتی از خدا می‌خواهم که اراده‌اش بر زمین جاری شود، این مرا به یاد آمادگی خودم برای انجام خواسته‌های او می‌اندازد. ارادهٔ خدا باید در زندگی من محقق شود. حتی می‌توانیم دعا کنیم: „ای خداوند، همواره به من عزم راسخ عطا کن تا هر آنچه تو می‌خواهی را انجام دهم.“ (عبرانیان ۱۳: ۲۱)

و هنگامی که ما دعا می‌کنیم „ملکوت تو بیاید“، این درخواست به ما یادآوری می‌کند که برای این رویداد آماده شویم و زندگی روزمره‌مان را بر بازگشت عیسی متمرکز کنیم. ما همچنین می‌خواهیم کمک کنیم تا بسیاری دیگر نیز دربارهٔ این رویداد بزرگ آگاه شوند، تا آن‌ها نیز بتوانند برای آن آماده شوند.

مجموعه دوم از سه درخواست به سه حوزه مهم زندگی شخصی ما می‌پردازد: تأمین، بخشش و وسوسه.

۱. مراقبت: „نان روزانه‌مان را امروز به ما بده.“ در اینجا بار دیگر درمی‌یابیم که زندگی ما بر اساس یک روز ۲۴ ساعته شکل گرفته است. در تأملات دیگر اشاره کرده‌ایم که این اصل نه تنها در قلمرو مادی بلکه در قلمروهای عاطفی و معنوی نیز کاربرد دارد، زیرا دوم قرنتیان ۴:۱۶ می‌گوید که انسان باطنی روز به روز نو می‌شود.

وقتی عیسی از درخواست نان روزانه سخن گفت، قطعاً به تأمین ابتدایی همه چیزهایی که برای زندگی نیاز داریم اشاره داشت.

۲. بخشش: درخواست بعدی در این دعای نمونه، وابستگی مداوم ما به بخشش خدا را برجسته می‌کند. در عین حال، ما را ترغیب می‌کند که آمادهٔ بخشش باشیم. „بر ما ببخشایید، زیرا ما نیز هر کسی را که به ما ستم کرده است می‌بخشیم.“ اگر کسی حاضر نباشد همه را در همه چیز ببخشد، چگونه می‌تواند انتظار بخشش برای خود را داشته باشد؟ در اینجا به‌وضوح می‌بینیم که این آمادگی بی‌قید و شرط برای بخشیدن تنها زمانی ممکن است که ما پیوسته طلب بخشش از خدا برای خود کنیم و از او طلب قوت – قدرت روح‌القدس – نماییم. ما هرگز به تنهایی نمی‌توانیم همه را برای همه چیز ببخشیم! بخشش خدا اولین گام است تا ما - با تقویت شدن توسط محبت و فیض او - بتوانیم آسیب‌های ناشی از دیگران را ببخشیم و بارها و بارها، گناه آنها - و همچنین سهم خودمان از آن - را به پای او بگذاریم. زندگی بدون هیچ باری فوق‌العاده است.

۳. وسوسه: سومین درخواست در این گروه به ما یادآوری می‌کند که ما همواره در معرض وسوسه‌های شر قرار داریم. با این حال، خدا می‌تواند و ما را از گناه کردن محافظت خواهد کرد. برخی معتقدند که چون ما گناهکاریم، باید به گناه کردن ادامه دهیم – یعنی احکام محبت خدا را زیر پا بگذاریم و به خود و دیگران آسیب برسانیم. نه! عیسی صرفاً نجات‌دهنده‌ای نیست که گناهان را می‌بخشد؛ او آمد تا قومش را از گناهانشان نجات دهد. او می‌خواهد ما را از گناه کردن محافظت کند و این کار را با توانمند ساختن ما برای زندگی در ارتباط نزدیک با خود ممکن می‌سازد.

یوحنا می‌نویسد: „هر که در او بماند، گناه نمی‌کند.“ (اول یوحنا ۳:۶) „ما می‌دانیم که هر کس از خدا زاده شده باشد، گناه نمی‌کند (= در گناه باقی نمی‌ماند)، بلکه خدا از کسانی که از او زاده شده‌اند محافظت می‌کند و شریر به آنها آسیبی نمی‌رساند.“ (اول یوحنا ۵:۱۸)

از این شش درخواست می‌توانیم دریابیم که پدری آسمانی و شگفت‌انگیز داریم که می‌خواهد در هر جنبه‌ای از زندگی‌مان برای ما تأمین کند. بیایید به خاطر داشته باشیم که در دعای ربانی برای رابطه‌مان با خدا و نیازهای شخصی‌مان دعا می‌کنیم. بنابراین کاملاً درست است که ابتدا برای خودمان دعا کنیم.

در دومین بخش کلیدی – لوقا ۱۱:۵–۸ – عیسی به ما می‌آموزد که برای دیگران شفاعت کنیم.

„و به آنها گفت: “اگر کسی از شما دوستی داشته باشد و نیمه‌شب به او برود و به او بگوید: «دوست عزیز، سه قرص نان به من قرض بده؛ زیرا دوستی از سفر به دیدن من آمده و من هیچ چیز برای پذیرایی از او ندارم.» و کسی که درون خانه است پاسخ دهد و بگوید: «مرا آزار مده! در همین حال، در را قفل کرده‌ام و من و فرزندانم در بستر خوابیده‌ایم؛ نمی‌توانم برخیزم و چیزی به تو بدهم.» به شما می‌گویم، حتی اگر او به خاطر دوستی‌اش برنخیزد و چیزی به او ندهد، با این حال به خاطر اصرار مداوم او برمی‌خیزد و هرچه را که نیاز دارد به او می‌دهد.»

در خاورمیانه، مردم شب‌ها سفر می‌کردند چون روزها هوا خیلی گرم بود. نمی‌دانیم چرا مهمان تا نیمه‌شب به خانهٔ دوستش نرسید. به هر حال، میزبان برای این دیدار آماده نبود – چه خجالت‌آور، چه خجالت‌آور! در خاورمیانه، مهمان‌نوازی بسیار جدی گرفته می‌شود!

به همین دلیل او نزد همسایه‌اش می‌رود و توضیح می‌دهد: „چیزی برای عرضه به او ندارم.“ او از همسایه و دوستش برای تأمین نیازهای خود نمی‌خواهد، بلکه چون می‌خواهد به مهمانش خوش‌آمد بگوید و از او مراقبت کند. عیسی به ما می‌آموزد که برای دیگران شفاعت کنیم. ما باید درخواست کنیم تا بتوانیم ببخشیم. با این کار، عیسی بلافاصله نکته‌ای مهم را مطرح می‌کند: ما هیچ‌چیز نداریم که بتوانیم به نیازمندان بدهیم. اما ما دوستی داریم – عیسی – که همه چیز لازم را در اختیار دارد.

این مرا به یاد صحنهٔ دوم تواریخ ۲۰ می‌اندازد. در آن زمان یهوشافاط، پادشاهی بسیار پارسا، بر تخت بود. کشور او، یهودا، توسط سپاهی نیرومند مورد حمله قرار گرفت. یهوشافط دعا می‌کند: „… ما هیچ نیرویی برای مقابله با این سپاه عظیم نداریم، … نمی‌دانیم چه کنیم، اما چشمان‌مان به تو دوخته شده است.“ (آیه ۱۲) به عبارت دیگر: ما کاملاً درمانده‌ایم. ما هیچ‌چیز نداریم. خدا به این دعا چگونه پاسخ داد؟ „نترسید و دلسرد نشوید، زیرا این سپاه عظیم شما را از پا درنمی‌آورد، بلکه خدا است که می‌جنگد.“ (آیه ۱۵) و این جنگ چگونه پایان یافت؟ „... هنگامی که شروع به شکرگزاری و ستایش کردند، خداوند کمینی (علیه دشمنان) فرستاد و آنها شکست خوردند.“ (آیه ۲۲)

عیسی درباره شفاعت چه به ما می‌آموزد؟

۱. ما به تنهایی نمی‌توانیم به این رنج پایان دهیم و حتی واقعاً نمی‌توانیم کمک کنیم.

۲. ما دوستی داریم که آنچه را که نیاز داریم دارد.

اما در این مَثَل، این دوست در ابتدا نمی‌خواهد کمک کند. البته این دربارهٔ خدا صدق نمی‌کند؛ خدا می‌خواهد کمک کند. اما باید بیاموزیم که شفاعت ما همیشه بلافاصله مستجاب نمی‌شود. جایی که لوتر ترجمه می‌کند که دوست در نهایت به‌خاطر „آزار و اذیت بی‌ادبانه“ کمک می‌کند، ترجمه‌های انگلیسی از واژه „پافشاری“ استفاده می‌کنند – یعنی به‌خاطر سرسختی و استقامت او. فکر می‌کنم این واژه بهتر معنای مورد نظر را منتقل می‌کند. ما هرگز نباید با „گستاخی“ در معنای منفی به خدا نزدیک شویم، بلکه باید „بدون فروتنی کاذب“ باشیم. در اینجا، عیسی به ما استقامت در دعاهایمان برای دیگران را می‌آموزد. و نتیجه شفاعت در نهایت یک موفقیت کامل است: مردی که در تمثیل آمده، غذای کافی برای پذیرایی از مهمان ناخوانده‌اش دریافت می‌کند. خداوند به شفاعت ما پاسخ می‌دهد و شفاعت ما را می‌خواهد. و – „هرچه با جدیت و اصرار بیشتر دعا کنیم، همنشینی روحانی‌مان با مسیح صمیمانه‌تر می‌شود.“ مَثَل‌های مسیح، ص. ۱۰۹

در کتاب *۴۰ روز – مراقبه‌ها و دعاها در آمادگی برای ظهور دوم عیسی* اثر دنیس اسمیت، و در کتاب *همکاران عیسی پرشده از روح* اثر هلموت هاوبیل، پیشنهاد شده است که در حین مطالعه در این ۴۰ روز ویژه دعا، با جدیت برای پنج نفر از مردم بکر دعا کنیم و با آنها تماس بگیریم، تا بتوانیم عشق عیسی را برای آنها تجلی بخشیم و به آنها کمک کنیم تا رابطه‌ای مبتنی بر ایمان با او برقرار کنند. ما می‌توانیم برای این پنج عزیز به تنهایی دعا کنیم یا از یک همدعا بخواهیم که به ما بپیوندد.

تا کنون تعلیمات عیسی بر درخواست‌های شخصی ما و شفاعت ما به نیابت از دیگران متمرکز بوده است. در پایان، عیسی می‌خواهد ما را تشویق کند که هر آنچه „به نام او“ باشد – یعنی مطابق اراده او – را درخواست کنیم. او به صراحت به ما می‌فهماند که دعاهای ما مستجاب خواهد شد.

در سومین بخش کلیدی و قسمت پایانی تعلیم عیسی دربارهٔ دعا، ما لوقا ۱۱:۹–۱۳ را می‌خوانیم.

„و من همچنین به شما می‌گویم: درخواست کنید تا به شما داده شود؛ بجویید تا بیابید؛ در بزنید تا برایتان باز شود. زیرا هر که درخواست کند، دریافت می‌کند؛ و هر که بجوید، می‌یابد؛ و برای هر که در بزند، در باز خواهد شد. کدام یک از شما پدران است که اگر پسرش از او ماهی بخواهد، به جای آن مار به او بدهد؟ یا اگر از او تخم‌مرغ بخواهد، عقرب به او بدهد؟ پس اگر شما که شرور هستید می‌توانید هدیه‌های نیک به فرزندانتان بدهید، چقدر بیشتر پدر آسمانی روح‌القدس را به کسانی که از او می‌خواهند عطا خواهد کرد!“

عیسی معلمی استادانه است. او درس خود را با تصاویر و اصطلاحات مختلف تکرار می‌کند. بپرسید، بجویید، در بزنید. سپس در آیهٔ ۱۰ توضیح می‌دهد که چرا پرسیدن ضروری است: „زیرا هر که بخواهد، دریافت می‌کند.“ او نمی‌گوید: „فقط یک‌بار درخواست کن، و به تو داده خواهد شد.“ او ما را تشویق می‌کند: «درخواست کن!» مَثَل‌های مسیح، ص. ۱۰۸

در نامهٔ یعقوب ۴:۲ آمده است: „شما ندارید، زیرا درخواست نمی‌کنید.“

وقتی دعا می‌کنیم، صرفاً شعری از پیش نوشته‌شده را برای خدا قرائت نمی‌کنیم. بلکه برای چیزهای مشخصی که برای زندگی نیاز داریم، درخواست می‌کنیم. و به خاطر درخواست‌هایمان آن‌ها را دریافت می‌کنیم. و اگر کسی هنوز از ضرورت – و در واقع فرصت شگفت‌انگیز – درخواست کردن از خدا قانع نشده است، در اینجا دو مثال از زندگی روزمره آورده شده است. اگر فرزندانمان از ما ماهی بخواهند، ما مار به آنها نمی‌دهیم. و اگر کودکی تخم‌مرغ بخواهد، عقرب را در دستش قرار نمی‌دهیم. وقتی فرزندانمان از ما چیزی می‌خواهند، همیشه چیزی خوب دریافت می‌کنند که به آنها کمک می‌کند. والدین هرگز به فرزندانشان سم نمی‌دهند یا خواسته‌های نسنجیده‌ای را که به آنها آسیب می‌رساند برآورده نمی‌کنند. و اگر حتی افراد گناهکار نیز این‌گونه رفتار می‌کنند، چه رسد به پدر آسمانی ما.

با این حال، یک نکته هست که باید هنگام دعا برای دیگران در نظر داشته باشیم: خدا هیچ‌کس را مجبور به توبه نمی‌کند و هیچ‌کس را دستکاری نمی‌کند. با این وجود، در حکمت بی‌نهایت خود می‌تواند کسی را به تغییر رفتارهایش هدایت کند. ما نمی‌دانیم او چگونه این کار را انجام می‌دهد و چه مدت طول خواهد کشید.

و با این سخن، عیسی ما را به اوج تعلیمات خود رسانده است: „اگر شما، با اینکه شرور هستید، می‌دانید چگونه هدایای نیکو به فرزندانتان بدهید، چه بسیار پدر آسمانی روح‌القدس را به کسانی که از او درخواست می‌کنند، عطا خواهد کرد!“ (آیهٔ ۱۳) (یونانی: درخواست مداوم، درخواست روزانه.)

چرا عیسی روح‌القدس را به‌عنوان اوج تعالیم خود برگزید؟ این موضوع چگونه در زندگی او تجلی یافت؟ „صبح به صبح با پدر آسمانی‌اش سخن می‌گفت. هر روز از او تعمید تازه‌ای از روح‌القدس دریافت می‌کرد.“ مَثَل‌های مسیح، ص. ۱۰۳ – „عیسی می‌خواهد همین کار را برای شما انجام دهد اگر از او بخواهید. میل او این است که هر صبح روح‌القدس را به شما عطا کند – تا شما را برای روز پیش رو آماده سازد.“ چهل روز، دنیس اسمیت، ص. ۷ زیرا عیسی توانست هر روز را با قدرت خدا – در قدرت روح‌القدس – با موفقیت پشت سر بگذارد و چون می‌خواهد همین را برای ما نیز انجام دهد، این را موضوع مرکزی تعلیماتش دربارهٔ دعا قرار داد.

بزرگ‌ترین هدیهٔ خدا، که همهٔ هدایای دیگر را با خود می‌آورد، روح‌القدس است. و اگر می‌خواهیم دعاها و شفاعت‌هایمان مستجاب شود، باید هنگام دعا کردن از روح‌القدس پر باشیم. کلام خدا می‌گوید: „در روح‌القدس دعا کنید.“ (یهودا ۲۰)

ضروری است که هر صبح خود را با تمام وجود و دارایی‌مان دوباره وقف خدا کنیم. به این ترتیب، رابطه بنیادین خود را با عیسی پرورش می‌دهیم. این کار مستلزم آن است که بار دیگر داوطلبانه خود را به او بسپاریم: „ای خداوند، من با تمام وجود و دارایی‌ام تسلیم تو می‌شوم.“ این بدان معناست که من در همه چیز از خدا پیروی و اطاعت می‌کنم و همچنین تمام موانع را، مانند گناهان بخشش‌ناشده، کینه، سرزنش خود، خصومت، هوس‌های گناه‌آلود و غیره، برطرف می‌سازم.

و درخواست روزانهٔ مهم دیگر این است که از طریق ایمان به روح‌القدس پر شویم. بهترین راه برای رسیدن به این هدف، بهره‌گیری از وعده‌هایی است که خداوند در آن‌ها به ما روح‌القدس را وعده داده است؛ برای مثال، در لوقا ۱۱:۱۳. این امر تغییرات مثبتی در زندگی ما ایجاد خواهد کرد و دعاهای ما بسیار بیشتر مستجاب خواهد شد. زیرا از طریق ارتباط‌مان با روح‌القدس، درمی‌یابیم که چه و چگونه باید دعا کنیم و چه چیزی ممکن است مانع دعاهای ما باشد. فکر می‌کنم شکرگزاریم که عیسی توجه ما را به این سه حوزه کلیدی جلب کرده است، هرچند وقتی صحبت از دعا می‌شود، هرگز از یادگیری دست نمی‌کشیم.

عیسی به ما می‌آموزد که از طریق دعاهایمان، در پی برقراری ارتباط با خدا باشیم و برای نیازهای شخصی‌مان دعا کنیم. او همچنین به ما می‌آموزد که برای دیگران دعا کنیم – با این اطمینان که اگر در رابطه‌ای نزدیک با عیسی زندگی کنیم و با روح‌القدس پر باشیم، دعاهایمان توسط پدر آسمانی‌مان مستجاب خواهد شد. „ما نباید تنها به نام مسیح دعا کنیم، بلکه باید تحت تأثیر روح‌القدس نیز دعا کنیم.“ مَثَل‌های مسیح، ص. ۱۱۰ „روح‌القدس می‌خواهد امور الهی را برای تو آشکار سازد و آن‌ها را به قلب مطیع تو به‌عنوان منبعی از حیات منتقل کند.“ مثال‌های مسیح، ص. ۱۱۲

به نظر شما چرا عیسی درخواست روح‌القدس را به‌عنوان نتیجه‌گیری و اوج تعلیماتش دربارهٔ دعا انتخاب کرد؟

روح‌القدس بزرگ‌ترین هدیه‌ای است که خداوند عیسی می‌توانست به حواریونش بدهد. این هدیهٔ اوج و عالی‌ترین هدیهٔ همهٔ هدایا است.

از طریق روح‌القدس، عیسی در درون ما زندگی می‌کند (یوحنا ۱۴:۱۶–۱۸؛ افسسیان ۳:۱۶–۱۷). فقط از طریق روح‌القدس است که ارتباط میان عیسی و ما حفظ می‌شود. او می‌خواهد زندگی پیروزمندانهٔ خود را از طریق روح‌القدس در درون ما زندگی کند تا ما نیز فاتح باشیم. روح‌القدس اساس یک زندگی شاد، جذاب و پربرکت به عنوان یک مسیحی است. افسسیان ۳: ۱۶ به بعد به ما نشان می‌دهد: خدا ما را در وجود درونی‌مان از طریق روح‌القدس تقویت می‌کند. از این طریق، مسیح در قلب‌های ما ساکن می‌شود. او ذات خود را در درون ما آشکار می‌سازد: میوهٔ روح. این مسیر، راهی به سوی کمال خداست (یوحنا ۱۰:۱۰؛ افسسیان ۳:۱۹؛ کولسیان ۲:۱۰).

من چهار وعدهٔ بزرگ دربارهٔ زندگی در روح‌القدس و چهار وظیفه – یا فرمان از جانب خدا – برای زندگی در روح‌القدس یافته‌ام:

وعده‌های مربوط به روح‌القدس

• لوقا ۱۱:۱۳: روح‌القدس را بطلب؛ او یک هدیه است.
• اگر مشتاق روح‌القدس باشیم، می‌توانیم از عیسی بنوشیم = او اشتیاق ما را به خدا و خوشبختی سیراب می‌کند.
• یوحنا ۷:۳۸–۳۹: به عیسی ایمان بیاورید و نهرهای آب زنده از درون ما جاری خواهد شد.
• اعمال رسولان ۵:۳۲: اطاعت از روح‌القدس. وقتی از خدا اطاعت می‌کنیم، او می‌تواند و خواهد برکت‌های فراوان را بر زندگی‌مان بریزد.

چهار فرمان یا دستور از خداوند

• اعمال رسولان ۲:۳۸: توبه کنید و تعمید یابید … و آمرزش گناهان و هدیهٔ روح‌القدس را خواهید گرفت.
• غلاطیان ۵:۱۶: به طور مداوم در روح قدم بزنید – آنگاه از گناه محفوظ خواهیم ماند
• افسسیان ۵:۱۸: از روح پر شوید – خداوند می‌خواهد که ما در طول زندگی‌مان در روح‌القدس رشد کنیم.
• یهودا ۲۰: در روح‌القدس دعا کنید. – این به زندگی دعایی پربار با دعاهای بسیار مستجاب‌شده می‌انجامد.

فرمان خداوند مبنی بر اینکه ما باید در روح‌القدس زندگی کنیم، چه معنایی دارد؟

گفته می‌شود که با کمک او این امر واقعاً ممکن است. ای. جی. وایت می‌گوید: „هر آنچه خداوند به ما فرمان می‌دهد تا انجام دهیم، در قدرت او قابل انجام است.“ تمام فرمان‌های او در عین حال منابع قوت هستند.» (در خدمت مسیح، ص. ۳۱۵، انتشارات آدونتیست). بنابراین این بدان معناست که وقتی خدا چیزی را فرمان می‌دهد، من واقعاً می‌توانم با کمک او آن را انجام دهم.

وقتی خداوند چیزی را فرمان می‌دهد، نشان می‌دهد که او آن را مقدر کرده است. این ما را به مزمور ۹۹:۴ یادآوری می‌کند که دربارهٔ خدا می‌گوید: „تو آنچه را که درست است مقرر کرده‌ای.“ خدا، خالق، معیارها را وضع کرده است. او راهی را که می‌توانیم رابطه‌ای با او داشته باشیم تعیین کرده است: ارتباط تنها از طریق روح‌القدس برقرار می‌شود. این رابطه تنها با زندگی مداوم در روح‌القدس حفظ می‌شود. این بدان معناست که هرگاه از مسیری که خدا تعیین کرده منحرف شوم، چیزی را از دست می‌دهم – آسیبی رخ داده است!

اگر خدا به من فرمان دهد که در روح‌القدس زندگی کنم – یعنی در اتحاد نزدیک با او – و من این را رد کنم، نادیده‌اش بگیرم یا اصلاً حوصله‌اش را نداشته باشم، آنگاه از خدا جدا می‌شوم و در حال „گناه“ کردن هستم! با این کار خودم را از مراقبت محافظتی خدا خارج می‌کنم و در خطر قرار می‌گیرم!

در پایان با نقل‌قولی از ای. جی. وایت سخن را به پایان می‌رسانم: „دلتان باید از اشتیاق به خدا، خدای زنده، لبریز باشد. [اگر اشتیاق ما کم باشد، می‌توانیم برای آن دعا کنیم؛ اگر لازم باشد، حتی هر روز (یوحنا ۷:۳۷).]‘ زندگی مسیح نشان می‌دهد که انسان وقتی در طبیعت الهی سهیم می‌شود، تا چه اندازه توانایی دارد. هر آنچه مسیح از خدا دریافت کرد، ما نیز می‌توانیم داشته باشیم. بنابراین: درخواست کنید و دریافت کنید! تمام آنچه را که خدا وعده داده است، با ایمان استوار یعقوب و استقامت تزلزل‌ناپذیر ایلیا، برای خود مطالبه کنید.“ مثال‌های مسیح، ص. ۱۱۲

برای اینکه اعتماد به پدر آسمانی‌مان آسان‌تر شود، او کمک مهمی به ما داده است. ما این را „دعا با وعده‌ها“ می‌نامیم. „حذف وعده‌های خدا از کلام او مانند بیرون کشیدن خورشید از آسمان است.“ …خدا وعده‌ها را در کلام خود نهاده است تا ما را به ایمان آوردن به او هدایت کند.» (ای. جی. وایت، ML 338,2+3) دعای با وعده‌ها در کتاب *گام‌هایی به سوی احیای شخصی*، فصل ۵، به‌طور بسیار روشن و عملی توضیح داده شده است.

متن‌های کلیدی برای دعا بر اساس وعده‌ها

اول یوحنا ۵:۱۴–۱۵ (MENG): „و این است اطمینان ما در او (یعنی در خدا): که اگر چیزی مطابق ارادهٔ او بخواهیم، او ما را می‌شنود. و اگر بدانیم که او همه درخواست‌های ما را می‌شنود، می‌دانیم (در همان زمان) که درخواست‌هایی را که پیش او برده‌ایم، پیشاپیش به ما عطا شده‌اند.“

۲ پطرس ۱:۴: از طریق این [رابطهٔ صمیمی با عیسی] وعده‌های گران‌بها و بسیار بزرگ به ما عطا شده است تا از طریق آن‌ها در طبیعت الهی شریک شوید، در حالی که از فسادی که به سبب هوس‌های گناه‌آلود در جهان هست، رهایی یافته‌اید.„

تجربه‌ای که از دعا با وعده‌ها به دست می‌آید

یک کشیش بازنشستهٔ آمریکایی و رئیس پیشین بخش یک سازمان مسیحی در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۷ نوشت: „… من کتاب *گام‌هایی به سوی احیای شخصی* را سه بار خوانده‌ام. هرگز فکر نمی‌کردم بتوانم چنین بینش‌های جدیدی دربارهٔ دعا – دعایی مبتنی بر وعده‌های خدا – به دست آورم. از آن زمان، خداوند پیروزی‌هایی در زندگی‌ام به من عطا کرده که هرگز گمان نمی‌کردم ممکن باشد.“ اف. اس.

این کشیش در تاریخ ۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ بار دیگر نوشت: „از زمانی که شروع به خواندن کتاب کردم (همان‌طور که در کتاب توصیه شده بود، آن را شش بار خوانده‌ام) و از آن زمان یاد گرفته‌ام با استفاده از وعده‌ها دعا کنم، زندگی‌ام دگرگون شده است.‚ … خداوند مرا هدایت کرد تا برای یک نشست اردویی موعظه‌ای درباره بزرگ‌ترین نیازمان آماده کنم: ‘باران‌های تازگی‌بخش روح‌القدس.“ در تمام سال‌هایی که به خدمت خدا اختصاص داده‌ام، هرگز قدرت روح‌القدس را چنان که اکنون این ۳۰۰۰ شرکت‌کننده را در این تالار به حرکت درآورده است، احساس نکرده‌ام. – «همسرم تغییر کامل و عمیقی را در من مشاهده کرده است. من هم از خودم شگفت‌زده‌ام.» اف. اس. (مختصر شده)