‚آیا اصلاً من مقصرم؟ به هر حال، همه‌چیز برای من خوب است.‘ کتاب مقدس می‌گوید: „انسان همه کارهایش را بی‌عیب می‌داند؛ اما خدا نیّت‌های او را می‌کاود. (امثال ۲۱:۱ GNÜ) با ارزیابی وضعیت‌مان، ما فقط می‌توانیم پیروز بیرون بیاییم. چه احساسات و عواطفی را با گناه مرتبط می‌دانیم؟ گناه می‌تواند بار سنگینی بر دوش ما بگذارد. ممکن است از این بترسیم که چیزهایی که ترجیح می‌دهیم پنهان بمانند، آشکار شوند. بله، گناه می‌تواند واقعاً ما را بترساند؛ می‌تواند سلامت‌مان را، خوشبختی‌مان را و حتی خودِ زندگی‌مان را نابود کند. اما باید دل‌گرم باشیم. هر گناهی را می‌توان از ما زدود. خداوند می‌گوید: „اگر گناهانتان همچون ارغوان سرخ باشد، همچون برف سپید خواهد شد. (اشعیا ۱:۱۸ LU) 

همه باید این را بدانند: من می‌توانم به واسطهٔ فیض خدا آزاد شوم، زیرا عیسی وعده داد: „اگر پسر خدا شما را آزاد کند، آنگاه واقعاً آزاد خواهید بود. (یوحنا ۸:۳۶ GNÜ) این می‌تواند همین امروز، همین حالا، از طریق دعا رخ دهد. برخی از دعاهای پیشنهادی نیز آورده شده‌اند. بالاتر از همه، بیایید این را به خاطر بسپاریم: عیسی پیروز است. او می‌خواهد به شما نیز پیروزی عطا کند.

بسیاری از مردم بارهایی را با خود حمل می‌کنند، مانند احساس گناه، زخم‌های عاطفی، اعتیادها و تأثیرات ماوراءطبیعی. این امر به سلامتی، رفاه و اغلب روابط آن‌ها با دیگران آسیب می‌رساند. این ارادهٔ خدا برای ما نیست. عیسی می‌گوید: „من آمدم تا زندگی داشته باشند و آن را به کمال برسانند.“ (یوحنا ۱۰:۱۰ب KÜ) این شامل موارد زیر است:

1. که من هیچ باری از گذشته بر دوش نمی‌کشم. عیسی می‌گوید: „به سوی من بیایید، ای همهٔ شما؛ من بار شما را سبک خواهم کرد.“ (متی ۱۱:۲۸ب GNÜ) در محبت خود، خدا می‌خواهد بارهای ما را سبک کند. ما می‌توانیم آزاد از بار گذشته زندگی کنیم.
2. نباید نگران آینده باشم. خدا آماده است که از ما مراقبت کند.
3. که من در حال حاضر، امروز، با او در دوستی زندگی می‌کنم و از قدرت او نیرو می‌گیرم. „دربارهٔ فردا نگران نباشید؛ فردا خودش از عهدهٔ خودش برمی‌آید. امروز بار کافی را بر دوش دارید.“ (متی ۶:۳۴ GNÜ)؛ „از او [خدا] می‌خواهم که از ثروت جلال خویش، به شما قوت درونی از طریق روحش عطا کند.“ (افسسیان ۳:۱۶ GNÜ)

بعداً به مثالی از یک گناه بزرگ خواهیم پرداخت. آن فرد به‌خاطر گناهش رنج زیادی کشید. سپس ناگهان از آن رها شد و مطمئن بود که بخشیده شده است.

گناه مانند سرطان است. سرطان – گناه – می‌تواند به‌طور نامحسوس رشد کند یا درد شدیدی ایجاد نماید. همچنین تومورهای ثانویه یا متاستازها را شکل می‌دهد. اما یک پزشک شگفت‌انگیز وجود دارد. عیسی پزشک بزرگی است که می‌تواند با سرطان – گناه – نیز مقابله کند. او به ما می‌گوید:„اگر پسر خدا شما را آزاد کند، واقعاً آزاد خواهید بود. (یوحنا ۸:۳۶ GNÜ) عیسی بر هر سختی پیروز می‌شود!

کتاب مقدس می‌گوید: „گناه، سرپیچی از قانون است. (اول یوحنا ۳:۴ LU) یعنی نافرمانی. شریعت خدا، ده فرمان، همچنین زیربنای بسیاری از مقررات انسانی (دولت، والدین و غیره) است. نقض این قوانین منجر به احساس گناه می‌شود. فرقی نمی‌کند که کسی خدا و کتاب مقدس را بپذیرد یا نه. به زبان امروزی: ما مطابق آن برنامه‌ریزی شده‌ایم. کتاب مقدس همچنین به گناه به‌عنوان „شورش“، „سرپیچی“ یا „عدم رسیدن به هدف“ اشاره می‌کند. اصطلاحات دیگر کتاب مقدس برای گناه شامل „کفر“، „بی‌اعتمادی“ یا „گمراه شدن از مسیر درست“ است. گناه احساسی است که قسمت گناه.

یک مشکل این است که می‌توانی به گناه عادت کنی، درست همان‌طور که می‌توانی به هوای آلوده عادت کنی. دیگر متوجه آن نمی‌شوی. به همین دلیل بسیاری از مردم فکر می‌کنند: «من گناهکار نیستم؛ من آدم شایسته‌ای هستم!» اما کتاب مقدس می‌گوید: „اگر بگوییم گناهی نداریم، خود را فریب می‌دهیم و حقیقت در ما نیست. بله، ما همه گناهکاریم، بدون استثنا.¹

تفاوت بین گناه و احساس گناه چیست؟

„گناه در گذشته نهفته است. در مقطعی ما بدرفتاری کردیم، ستمی مرتکب شدیم … و بدین‌سان گناهکار شدیم. یک گناه تا چه مدت باقی می‌ماند؟ انجام دزدی، زنا یا ورق‌خوانی چقدر طول می‌کشد؟ چند دقیقه طول می‌کشد، شاید یک ساعت؛ در هر صورت مدت انجام یک عمل گناه‌آلود نسبتاً کوتاه است.

قرض تا چه مدت باقی می‌ماند؟ احساس گناه همواره حضور دارد – ما عواقب و پیامدهای گناه خود را متحمل می‌شویم – اغلب در تمام طول زندگی‌مان. آنچه ما را سنگین می‌کند، خود گناه نیست؛ آن عمل نادرستی که در یک چشم بر هم زدن رخ داد – بلکه ما از پیامدهای گناه خود به‌شدت رنج می‌بریم؛ از احساس گناه و بار گناه رنج می‌بریم. خبر خوب این است: عیسی مسیح صرفاً گناه را نمی‌بخشد – گناه من „او را به زحمت انداخت“؛ این کار برایش جان‌کاه بود. تنها عیسی است که می‌تواند بار گناه را از زندگی من نیز بردارد.“

¹ به گفتهٔ کورت هازل، *تماشای تلویزیون با خدا*، *سه گام تا بهشت* (راونبرگ ۱۹۶۵)

چه چیزی می‌تواند به احساس گناه منجر شود؟

• عیسی به ما نشان می‌دهد که جوهر گناه در،, „که به من اعتماد ندارند“ (یوحنا ۱۶:۹ GNÜ) به عبارت دیگر، گناه ریشه‌ای، زندگی مستقل از خداست. خدا می‌خواهد ما را از گناه محافظت کند (اول یوحنا ۵:۱۸). زندگی بدون خدا – یعنی بدون تسلیم کامل به او و بهره‌مندی از قدرت او – به افکار، نگرش‌ها و اعمال گناه‌آلود می‌انجامد. بسیاری از مردم به عیسی مسیح اعتماد ندارند، یا از روی جهل یا به دلیل داشتن تصورات نادرست دربارهٔ او. من نیز در تسلیم شدن به خدا مشکل داشتم تا اینکه دریافتم خدا محبت است. آنگاه فوراً تمام زندگی‌ام را کاملاً به او سپردم. امروز برای دهه‌ها راهنمایی شگفت‌انگیزش شکرگزارم.
• علاوه بر این، گناه از ارتکاب کار نادرست ناشی می‌شود – یعنی، فعال سرپستی.
• نقص از انجام ندادن کار درست ناشی می‌شود – یعنی، فعل مجهول با حذف.
• گناه ناشی از واکنش اشتباه. به عبارت دیگر: من به بی‌عدالتی‌ای که تجربه می‌کنم – یا آن را بی‌عدالتی می‌دانم – با ارتکاب بی‌عدالتی متقابل علیه شخص مقابل پاسخ می‌دهم، بر اساس اصل «تلافی به تلافی».

² کورت هازل، *جادوی خرافات*، هفدهمین ویرایش آلمانی توسعه‌یافته، ۲۰۰۷، (نیو استارت سنتر، رایش)، ص. ۷۴

• احساس گناه همچنین از ناتوانی در بخشیدن خطاهایی که به ما شده است، ناشی می‌شود. عیسی در دعای ربانی گفت: „گناهان ما را ببخش، چنان‌که ما نیز هر کس را که به ما ستم کرده است می‌بخشیم.“ (متی ۶:۱۲ GNÜ) „اما وقتی دعا می‌کنید، باید انسان‌های هم‌نوع خود را ببخشید اگر چیزی علیه آن‌ها دارید، تا پدر شما در آسمان نیز خطاهای شما را ببخشد.“ (مرقس ۱۱:۲۵ GNÜ) دفعه بعد در مورد آن برایت خواهم نوشت. ⁴ شاید کسی منتظر بخشش شما باشد. حتی ممکن است از نزدیکان شما باشد.

گناه چیست؟

احساس گناه یک نشانه هشداردهنده است. این نشانه به من هشدار می‌دهد: وضعیت را ارزیابی کن!

احساس گناه واقعی و احساس گناه کاذب وجود دارد. احساس گناه واقعی نتیجهٔ نقض فرمان‌های خداست؛ در اینجا گناه و احساس گناه دست در دست هم می‌دهند.

احساس گناهی هم هست بدون هیچ گناه واقعی. برای مثال، قبلاً در کلیسا قانونی بود که خوردن گوشت در روزهای جمعه ممنوع بود. بسیاری از کسانی که به هر حال گوشت می‌خوردند، احساس گناه می‌کردند. اما هیچ گناه واقعی در کار نبود، چون هیچ فرمان خدا شکسته نشده بود.

آزادی از گناه و احساس گناه برای سلامت ما، خوشبختی‌مان در زندگی و روابطمان ضروری است.

⁴ مقاله: “آیا از کسی کینه به دل داری؟ بخشیدن – بخشش هر دو را آزاد می‌کند”

تغییر نما:
برخی افراد برای رهایی از احساس گناه و عذاب وجدان، دیدگاه خود را درباره درست و نادرست تغییر می‌دهند. بی‌شک همه ما با این باور بزرگ شده‌ایم که دروغ گفتن کار نادرستی است. حال، ممکن است کسی خود را متقاعد کند که دروغ گفتن در شرایط خاص ضروری است. ممکن است این کار باعث شود احساس گناه از بین برود. این احساسات به کجا می‌روند؟ به ناخودآگاه ما. در آنجا، همچنان تأثیر مخربی دارند. اگر این کار را به اندازه کافی مکرر انجام دهیم، بهای سنگینی خواهیم پرداخت، زیرا حس جهت‌گیری خود را در زندگی از دست می‌دهیم. این مسیر به آزادی واقعی نمی‌انجامد.

یک استثنا زمانی است که رفتار من واقعاً بر اساس باوری اشتباه باشد. در حوزهٔ دین، نمونه‌های زیادی از احساس گناه بدون هیچ گناه واقعی وجود دارد که ناشی از دستورات ساخت بشر است. برای مثال: در یکی از ادیان، دستور است که روزانه پنج بار در زمان‌های مشخص نماز بخوانند. تعداد بسیار کمی از مردم قادر به انجام این کار هستند. کسانی که در انجام این کار ناکام می‌مانند، احساس گناه می‌کنند، هرچند گناه واقعی وجود ندارد، زیرا هیچ فرمان مشابهی از جانب خدا وجود ندارد.

ممکن است به‌خاطر نحوهٔ تربیت‌مان احساس گناه کنیم، شاید چون والدین‌مان بین فرمان‌های خدا و قوانین ساخت بشر تمایز قائل نمی‌شدند. این از دیدگاهی کاملاً متفاوت نشان می‌دهد که چقدر مهم است زندگی‌مان را صرفاً بر اساس کلام خدا بنا کنیم. قوانین ساخت بشر بار سنگینی بر زندگی ما وارد می‌کنند.

عیسی می‌گوید: „تمام عبادت‌هایشان بیهوده است، زیرا فقط فرمان‌هایی را تعلیم می‌دهند که از سوی انسان‌ها وضع شده‌اند.

خداوند به هیچ‌کس اجازه نداده است که چیزی به فرمان‌هایش اضافه کند یا چیزی از آن‌ها کم کند. „من به هر کسی که کلمات نبوی این کتاب را می‌شنود شهادت می‌دهم: اگر کسی چیزی به آن بیفزاید، خداوند همه بلاهایی را که در این کتاب توصیف شده بر او نازل خواهد کرد. و اگر کسی از کلمات این کتاب نبوی چیزی کم کند، خدا سهم او را از درخت حیات و از شهر مقدس، چنان‌که در این کتاب توصیف شده است، خواهد گرفت.“ (مکاشفه ۲۲:۱۸–۱۹ KÜ) فرمان‌های خدا معقول‌اند و بیانگر محبت او هستند. در آن‌ها ما معیاری خوب، حقیقی و درست برای زندگی‌مان داریم.

سرکوب:
راه دیگری که بسیاری از مردم برای مقابله با احساس گناه در پیش می‌گیرند، سرکوب آن است. این بدان معناست که ما وجدان خود را بی‌حس یا نادیده می‌گیریم. ممکن است به این ترتیب احساس گناه از بین برود. اما احساس گناه باقی می‌ماند و همچنان در ناخودآگاه بر ما تأثیر می‌گذارد. این احساس می‌تواند به صورت اضطراب، زخم معده، فشار خون بالا یا اعتیاد به غذا یا نوشیدنی بروز کند. با این کار، فرد معمولاً علت واقعی این مشکلات را تشخیص نمی‌دهد، زیرا آن‌ها را با موفقیتی ظاهری سرکوب کرده است؛ و بنابراین، در آن لحظه، شفا - یعنی از بین بردن آشفتگی‌های عاطفی و جسمی - امکان‌پذیر نیست.

آنچه در ادامه رخ می‌دهد این است: سیستم هشداردهنده – وجدانم که مرا از خطاهایم آگاه می‌کند – آسیب می‌بیند. این بدان معناست که سیستمی که حقیقت و خطا را در زندگی‌ام زیر نظر دارد، مختل یا نابود می‌شود. در نتیجه، رشد من به سوی یک فرد بالغ و مسئول متوقف یا مختل می‌شود.

می‌توان سیگنال هشدار را با نادیده گرفتن، غرق کردن یا بی‌حس کردن خود ساکت کرد؛ همچنین می‌توان با پناه بردن به لذت، کار یا حتی خدمت بی‌قید و شرط آن را ساکت کرد.

کفاره برای:
راه دیگری که برخی برای مقابله با احساس گناه امتحان می‌کنند، رهایی از آن از طریق توبه و کفاره است. برخی امیدوارند با تن دادن به مجازات یا انجام اعمال توبه و کفاره از گناه رها شوند. اما حتی این رویکرد نیز احساس گناه را دست‌نخورده باقی می‌گذارد. فرض کنید کسی ۱۰۰ یورو از شما دزدیده است. اکنون وجدانش او را آزار می‌دهد. بنابراین او به صلیب سرخ کمک مالی می‌کند. آیا با این کار ماجرا تمام می‌شود؟ آیا شما به‌عنوان کسی که مورد سرقت قرار گرفته، از این راه‌حل راضی خواهید بود؟ آیا احساس گناه از بین رفته است؟ نه! بازگرداندن ۱۰۰ یورو به کسی که مورد سرقت قرار گرفته است، ضروری است. این بخشی از رهایی از این گناه است. گناه من تنها زمانی به طور کامل برطرف می‌شود که رابطه اعتماد شکسته شده با شخصی که به او بی‌عدالتی کرده‌ام، از طریق یک گفتگوی صادقانه و با اثبات قابل اعتماد بودنم، ترمیم شود. گناه به نابودی اعتماد مربوط می‌شود. از نظر ظاهری، گناه، نقض قانون است، اما در واقع، کوتاهی در حق دیگران است. این یک کوتاهی در وظیفه ما برای محبت به خدا و همسایه است.

اعتراف و بخشش دربارهٔ بازسازی اعتماد هستند. بعداً به این نکته باز خواهیم گشت.

اخراج:
گزینهٔ دیگر اخراج است. مدتی به‌صورت نیمه‌وقت در خدمات روحانی زندان کار می‌کردم. من از زندانیان تکی در یک زندان با امنیت بالا مراقبت می‌کردم. در چنین مراکزی، تنها „جنایتکاران سرسخت“ وجود دارند. آنچه مرا شگفت‌زده کرد این بود که تقریباً همهٔ آن‌ها خود را بی‌گناه می‌دانستند. آن‌ها پدر، مادر، کارفرما یا دولت را مقصر می‌دانستند. مشکل این است: اگر ما مسئولیت اعمال خود را نپذیریم، هرگز از بار گناه رها نخواهیم شد.

بسیاری از مردم برای رهایی از احساس گناه و عذاب وجدان خود، دیگران را مقصر می‌دانند. این یک ترفند دیرینه است. حتی آدم و حوا نیز به آن متوسل شدند. انتساب تقصیر به دیگران به نظر می‌رسد راهی آسان برای فرار از مسئولیت خود باشد. شاید احساس گناه ما از بین برود. اما گناه باقی می‌ماند و در واقع به دلیل ارتکاب بی‌عدالتی اضافی در متهم کردن دیگری، افزایش می‌یابد. پیامدهای آن در شخصیت فرد، در سلامت او و در روابطش با دیگران خود را نشان می‌دهد.

خلاصه:
این رویکردها تنها به راه‌حل‌های کاذب می‌انجامند. زیرا گناه باقی می‌ماند و مانند سرطان بر شخصیت و زندگی ما تأثیر می‌گذارد. بسیاری از مردم نیمه‌بیمار و نیمه‌سالم هستند. گناه حل‌نشده ممکن است در این امر نقش داشته باشد. من بسیار سپاسگزارم که پزشکی به نام دکتر وینفرید مولر توجه ما را – به‌عنوان گروهی از مراقبان معنوی – به این ارتباطات مهم جلب کرد. روان‌شناسان به‌وضوح مشکل گناه و پیامدهای آن را شناخته‌اند. با این حال، علم هیچ راه‌حل واقعی برای آن ندارد.

شاه داوود با بت‌شبع زنا کرده بود. او باردار شد. برای پنهان کردن پیامدها، داوود با زیرکی قتل اوریا، شوهرش، را ترتیب داد. نقشه موفق شد.

داوید از اعتراف به گناهش خودداری کرد. او توصیف می‌کند که در آن زمان چه احساسی داشت:

„خوشا به حال همه کسانی که خداوند بی‌عدالتی‌هایشان را آمرزیده و سرپیشانی‌هایشان را پوشانده است! خوشا به حال هر کسی که گناهش نزد خداوند به حساب نیامده و زندگی‌اش از فریب پاک است!

خداوندا، در ابتدا کوشیدم گناهم را پنهان کنم؛ اما آن مرا چنان بیمار ساخت که از صبح تا شب جز ناله کردن کاری نداشتم. دست تو را روز و شب حس می‌کردم؛ آن مرا به زمین می‌فشرد و جانم را همچون شدیدترین خشکسالی تابستانی پژمرده می‌ساخت. پس تصمیم گرفتم گناهانم را به تو اعتراف کنم. آنچه را کرده بودم به تو گفتم؛ دیگر گناهم را از تو پنهان نکردم. و تو – تو همه چیز را برایم بخشیده‌ای!“ (مزامیر ۳۲: ۱–۵، GNÜ)

این آیات مسیر حقیقی رهایی را توصیف می‌کنند. داوود به گناه خود اعتراف کرد. باری به سنگینی صد پوند از او برداشته شد. هر کسی که بار گناه را بر دوش می‌کشد می‌تواند مطمئن باشد که بخشش محبت‌آمیز خدا نیز بی‌درنگ در دسترس اوست. زیرا کلام خدا به ما می‌گوید: „تمام گناهان تو را آمرزیده‌ام؛ آنها مانند مه در آفتاب ناپدید شده‌اند. به سوی من بازگرد، زیرا تو را آزاد خواهم ساخت.

داوود تنها زمانی می‌توانست از بار خود رها شود که مسئولیت گناهش را بر عهده گرفته بود. ما نیز قطعاً باید همین کار را انجام دهیم. نباید در اصلاح امور و یافتن آزادی با کمک خدا وقت تلف کنیم. اگر این کار برای ما دشوار باشد، می‌توانیم در دعا درخواست کمک کنیم. توجه: „اگر ادعا کنیم که هرگز گناه نکرده‌ایم، خدا را دروغگو جلوه می‌دهیم و کلام او در ما ساکن نیست. ما می‌توانیم دعا کنیم:

دعا برای پذیرش مسئولیت

لطفاً این دعاها را با صدای بلند بخوانید. این به ما کمک می‌کند تا بهتر تمرکز کنیم. نیازی نیست متن داخل پرانتز را در دعاهایمان بگنجانیم. آیا می‌توانم این را برای همه دعاها پیشنهاد دهم؟

ترجمه‌های کتاب مقدس مورد استفاده:
GNÜ انجیل نیک و GNB انجیل نیک، انجمن کتاب مقدس آلمان و Kath. Bibelwerk e.V.، اشتوتگارت
ترجمه‌ی لوتر ۱۹۷۲، انجمن کتاب مقدس اتریش
Hfa – امید برای همه، فونتیس فاونتین، بازل
ترجمه‌ی KÜ کورتزینگر، انتشارات پاتلوخ، آشاфنبورگ

بیایید نگاهی دقیق‌تر به مسیر واقعی بخشش بیندازیم:

„خوشا به حال همهٔ کسانی که خداوند گناهانشان را آمرزیده و سرپیشی‌هایشان را پوشانده است. خوشبختی ما در زندگی، سلامتی‌مان و روابط‌مان با دیگران، در کنار دیگر امور، به دریافت بخشش برای گناهان‌مان بستگی دارد. از طریق عشق خدا، ما می‌توانیم زندگی‌ای شاد و پربار و عاری از احساس گناه داشته باشیم. امیدوارم همه بتوانند از این حالت وجودی لذت ببرند.

„خوشا به حال هر کسی که خداوند گناهش را به حساب نمی‌آورد و زندگی‌اش از فریب پاک است! خداوند نمی‌گوید: „بیایید آن را فراموش کنیم!“ یا „این‌قدر هم بد نیست!“ یا „یک بار که اتفاق افتاده، هیچ‌وقت نیست!“ نه: گناه هنوز هست. اما دیگر بر من بار نمی‌شود.

اتهام به گناه – چرا؟

هنگامی که عیسی برای غسل تعمید به روش غوطه‌وری در رود اردن نزد او آمد، یوحنا تعمیددهنده گفت:

„این است برهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد.

عیسی جان خود را بر صلیب فدا کرد تا گناهان همهٔ ما را بر دوش گیرد. این پیشنهاد برای همهٔ کسانی که به عیسی ایمان دارند، باز است: „خدا جهان را چنان محبت کرد که پسر یگانه‌اش را داد. اکنون هر که بر پسر خدا ایمان آورد، هلاک نخواهد شد، بلکه حیات جاودان خواهد داشت. (یوحنا ۳:۱۶ GNÜ)

اعتماد به عیسی به معنای برقراری رابطه‌ای نزدیک و مبتنی بر اعتماد با او و پیروی از اوست. „رابطه‌ای شخصی با عیسی مسیح بزرگ‌ترین امتیاز و بزرگ‌ترین رضایت و ارضایی است که یک فرد می‌تواند تجربه کند.“ ⁵

خدا محبت است. او ما را تشویق می‌کند تا به عیسی مسیح ایمان بیاوریم و به او اعتماد کنیم. ⁶ عیسی گناه همه کسانی را که پیشنهاد محبت او را می‌پذیرند، از بین می‌برد. این بدان معناست که گناه ما به عیسی نسبت داده می‌شود و دیگر به ما تعلق ندارد.

اگر پسری توپی را به سمت پنجره لگد بزند و شیشه‌اش را بشکند، قطعاً بخشیده خواهد شد و پدرش هزینه شیشه را می‌پردازد. در اینجا درس مهمی نهفته است. کسی که تقصیر را به عهده می‌گیرد – پدر – باید هزینه را بپردازد، یعنی رنج می‌کشد. هر کس مسئولیت گناه را به عهده بگیرد، به جای گناهکار رنج می‌کشد. عیسی می‌تواند و ما را خواهد بخشید. او رنج کشید و برای گناهان تو و من بر صلیب بها پرداخت. هر بدهی تنها یک بار پرداخت می‌شود. پس از آن، دیگر بدهی‌ای باقی نمی‌ماند.

⁵ دکتر دبلیو. برایت، عشق و بخشش خدا – چگونه می‌توان آن‌ها را تجربه کرد؟ (نویهاوزن، ۱۹۷۱)، ص. ۹.
⁶ در مقاله „پیام اصلی کتاب مقدس چیست؟“ معنای ‚باور داشتن‘ در مفهوم کتاب مقدس با جزئیات و مثال‌ها توضیح داده شده است.

چه باید بکنیم؟

„تمام قوم اسرائیل بدانند که خداوند همین عیسی را که شما او را مصلوب کردید، هم خداوند و هم نجات‌دهندهٔ جهان قرار داده است.‚ این سخنان در دل شنوندگان عمیقاً نشست و از پطرس و سایر حواریون پرسیدند: ‘برادران، چه باید بکنیم؟‚ پطرس پاسخ داد: ‘اکنون توبه کنید و نو شوید! همگی خود را به نام عیسی مسیح غسل تعمید دهید! آنگاه خدا گناهان شما را خواهد بخشید و روح‌القدس را به شما خواهد داد.“ (اعمال رسولان ۲:۳۶–۳۸)

چگونه تمام گناه من به عیسی مسیح منتقل می‌شود؟ از طریق توبه و تعمید. کتاب مقدس „توبه“ (که قبلاً „penance“ نامیده می‌شد) را ‚تغییر طرز فکر‘ تعریف می‌کند. پس من نگرش و رفتارم را تغییر می‌دهم. توبه با تصمیم ما برای شروع دوباره نشان داده می‌شود. ما کم‌کم بیش از پیش به عیسی و کلام خدا اعتماد می‌کنیم. این تصمیم را در دعا ابراز می‌کنیم.

دعا برای توبه

لطفاً با صدای بلند دعا کنید!

ما می‌توانیم از خداوندمان طلب توبه – اندوه الهی – برای گناهان‌مان کنیم. „زیرا اندوه خدایی [توبه] به توبه می‌انجامد و نجات می‌آورد. و چه کسی از آن پشیمان خواهد شد؟ تنها اندوهی که به توبه نمی‌انجامد، مرگ می‌آورد.

خداوند به ما خودآگاهی نسبت به گناهان‌مان می‌بخشد. ما با این درک دردناک روبه‌رو می‌شویم و به خداوند اجازه می‌دهیم تا ما را به توبه‌ای حقیقی رهنمون سازد. توبه دردی است، احساس پشیمانی از کردار و ترک‌های خود. ما از اینکه در نتیجهٔ آن، پروردگارمان را آزرده کرده‌ایم، پشیمانیم. این پشیمانی با عزم برای جبران در صورت لزوم و قصد راسخ، با یاری خداوند، برای تکرار نکردن دوبارهٔ آن عمل همراه است.

بهترین معاوضه

وقتی عیسی را به‌عنوان خداوند و نجات‌دهنده می‌پذیریم، اعتماد خود را به او ابراز می‌کنیم. این امر بزرگ‌ترین تبادل را به وجود می‌آورد. او گناه تمام زندگی ما را بر عهده می‌گیرد و پارسایی خود (زندگی پارسا، مطیع و بی‌گناه خود) را به ما می‌بخشد. این هدیه‌ای است که هیچ‌کس مجبور به پرداخت آن نیست و نیز قادر به پرداخت آن نیست. این والاترین جلوهٔ محبت است که عیسی، با وجود بی‌گناهی، برای ما گناهکاران جان داد. هر کسی که در یک رابطهٔ شخصی و نزدیک با عیسی زندگی می‌کند، گناهش از او برداشته شده است. هرچقدر هم که این ارزشمند باشد، تنها بخشی از آن چیزی است که عیسی برای ما معنا دارد. او گفت: „من آمده‌ام تا زندگی داشته باشند و آن را به کمال برسانند.“ (یوحنا ۱۰:۱۰ب) در زندگی با او، من در اینجا روی زمین زندگی‌ای با ارزش دارم و علاوه بر آن، زندگی جاودان نیز نصیبم می‌شود.

از آنجا که هنوز چند سؤال باقی مانده است، بیایید به داوود بازگردیم؛ او دعا کرد: „ای خداوند، در ابتدا کوشیدم گناهم را پنهان کنم؛ اما آن مرا چنان ناخوش کرد که از صبح تا شب جز ناله کردن کاری نداشتم. دست تو را روز و شب حس می‌کردم؛ آن مرا به زمین می‌فشرد و جانم را همچون خشک‌سالی سخت تابستان پژمرده می‌ساخت. (مزامیر ۳۲:۳–۴ GNÜ)

احساس گناه ما را سنگین می‌کند و می‌تواند ما را بیمار سازد. اگر چیزی ذهن شما را درگیر کرده است، دیگر منتظر نمانید. چرا باید به حمل باری غیرضروری ادامه دهید؟ عیسی شما را دوست دارد و منتظر است تا به شما کمک کند. خداوند می‌گوید:

„اگر گناهانتان به سرخی ارغوان باشد، همچون برف سپید خواهد شد؛ اگر به قرمزی اسکارلت باشد، همچون پشم سپید خواهد شد. (اشعیا ۱:۱۸ LU)

داوید تنها تصمیم درستی را گرفت. „به همین دلیل تصمیم گرفتم گناهانم را به تو اعتراف کنم. آنچه کرده بودم به تو گفتم؛ دیگر گناهم را از تو پنهان نکردم. و تو – تو همهٔ آنها را برایم بخشیدی!

داوود اعترافش را سرکوب کرده بود. او چگونه در نهایت به گناهش اعتراف کرد؟ پیامبر ناتان به دیدار او آمد و از طریق تمثیلی (۲ سموئیل ۱۲) گناه او را آشکار ساخت. این امر باعث شد داوود مسئولیت اعمالش را بپذیرد. راستگویی کامل با خودمان به اعترافی صادقانه می‌انجامد. اکنون گناه خود را با نام واقعی‌اش می‌نامیم، بدون آنکه آن را کم‌رنگ کنیم. هرچه بیشتر نواقص خود را بشناسم و بپذیرم، حس رهایی از بار گناه بیشتر می‌شود.

اعتراف ما، در نهایت، با درخواست ما برای بخشش و رهایی از گناهمان پیوند خورده است. بخشش از سوی خدا یا از سوی یک انسان دیگر معمولاً تنها در پاسخ به درخواست بخشش اعطا می‌شود. اغلب، کلمات ساده‌ی „متأسفم“ برای ترمیم یک رابطه‌ی شکسته کافی است.

با این حال، درخواست بخشش من تنها زمانی واقعی است که هیچ شرطی به آن اضافه نکنم و همچنین آماده باشم تا تمام پیامدهای اعمالم را بپذیرم. ما همچنین از متهم کردن هر کسی خودداری می‌کنیم، حتی اگر شخص مقابل تا حدی مقصر باشد. اعتراف ما به تقصیر، بدون متهم کردن دیگران، اغلب آنها را برمی‌انگیزد تا اعتراف خود را بیان کنند.

وقتی داوود بالاخره آماده شد تا گناهش را به خدا اعتراف کند، فوراً و به‌طور کامل از گناهش بخشیده شد. این باورنکردنی است. ما خدایی شگفت‌انگیز داریم. خدا محبت است. او می‌خواهد به ما زندگی‌ای ارزشمند، سرشار از سلامتی و شادی ببخشد. او می‌خواهد همچون یک دوست در کنار ما گام بردارد. او مرا گام به گام در بهترین مسیر زندگی‌ام راهنمایی می‌کند و مرا با قدرت لازم برای دنبال کردن آن مجهز می‌سازد.

از طریق اعترافش، داوود آمرزش یافت. این امر همنشینی او با خدا – که پیش از این از آن لذت می‌برد – و رابطه اعتماد میان آن‌ها را بازگرداند. عیسی مسیح گناه داوود را بر خود گرفت. پیش از این واقعه، داوود زندگی پر از ایمان و تجربه‌های شگفت‌انگیزی با خدا داشت. اما وقتی اوضاع برایش برای مدت طولانی بسیار خوب پیش رفت، او سست‌دل شد و آن زمان بود که این گناه عمیقاً غیرقابل‌درک رخ داد. با این حال، خدا به داوود وفادار ماند و داوود نیز به خدا وفادار ماند. در نتیجه، هنگامی که او اعتراف کرد، خدایی داشت که گناه او را از میان برد. دریافت بخشش، بار دیگر ما را شاد و قوی می‌سازد.

هر گناهی، گناهی علیه خداست.

داوود مرتکب زنا و قتل شده بود. وقتی گناهش را اعتراف کرد، دعا کرد: „من بر ضد خود [بر ضد خدا] گناه کرده‌ام.“ (مزامیر ۵۱:۶ GNÜ)

چگونه باید این را بفهمیم، با توجه به اینکه او با بت‌شبع گناه کرد و علیه اوریا مرتکب گناه شد؟ هر گناهی که علیه دیگر انسان‌ها مرتکب می‌شود، گناهی علیه خدا نیز هست، زیرا ما در نهایت فرمان او را نقض کرده‌ایم.

چرا این اندیشه مهم است؟ داوود دیگر نمی‌توانست از اوریا طلب بخشش کند. او مرده بود. اما می‌توانست از خدا طلب بخشش کند و آن را دریافت کند. این ایده بسیار مهم است زیرا من می‌توانم آمرزش را دریافت کنم حتی اگر کسی را که به او بی‌عدالتی کرده‌ام دیگر زنده نباشد، پیدا نشود یا تمایلی به بخشش من نداشته باشد. از آنجا که گناهان ما اساساً علیه خداست، ما همیشه می‌توانیم از طریق فیض او آمرزش را دریافت کنیم.

هر گناهی باید به خدا اعتراف شود، زیرا در هر مورد گناه، یکی از فرمان‌های خدا شکسته شده است. گناهانی که صرفاً علیه خدا هستند (از جمله گناهان ذهنی که علیه دیگران مرتکب شده است) باید تنها به خدا اعتراف شوند. اگر یک یا چند نفر متأثر شده باشند، اعتراف به آنها نیز ضروری است. گناه باید همواره در میان افراد آسیب‌دیده رسیدگی شود و نه فراتر از آن دایره.

اصلاح

اگر جبران خسارت مالی لازم باشد، باید سخاوتمند باشیم، زیرا طرف مقابل مدتی است نتوانسته از اموال خود استفاده کند.

„و اگر به کسی بگویم: “تو باید بمُری!» و او از کارهای نادرست خود بازگردد، وثیقه را به بدهکار فقیر بازگرداند، آنچه را به ناحق گرفته است بازپس دهد و از دستورهایی که به زندگی می‌انجامند پیروی کند، آنگاه لازم نیست بمیرد. تمام بدی‌هایی که در گذشته مرتکب شده بود، دیگر بر علیه او حساب نخواهد شد. چون اکنون آنچه را که درست است انجام می‌دهد، زنده خواهد ماند.» (حزقیال ۳۳:۱۴–۱۶ GNÜ)

عیسی به ما کمک می‌کند تا زندگی‌مان را منظم کنیم. من همیشه ابتدا گناهانم را نزد خدا اعتراف کرده‌ام. اگر پس از آن هنوز چیزی برای اعتراف به شخص دیگری داشتم، از خدا می‌خواستم که بر نگرش آن شخص تأثیر بگذارد. او در هر مورد این کار را انجام داد. هیچ‌کس هرگز مرا تحقیر نکرده است. این نه تنها اعتماد به نفس مرا بازگرداند، بلکه در تقریباً همه موارد آن را به‌طور قابل توجهی تقویت کرد. فرایند دردناک اعتراف همچنین کمک بزرگی است تا مطمئن شوم دوباره همان کار را انجام ندهم.

ما می‌توانیم برای بازگرداندن زندگی‌مان به مسیر درست، از خدا کمک بخواهیم. تجربیات عمیقی وجود دارد. او اغلب کمک می‌کند، اما نه همیشه. اگر از نظر او برای طرف مقصر بهتر باشد، اجازه می‌دهد تا با عواقب آن روبه‌رو شود. جیم ووس به شهادت دروغ متهم شده بود. در نتیجه، یک افسر پلیس به زندان فرستاده شده بود. وقتی جیم ووس توبه کرد، همه گناهانش را بی‌کم‌وکاست، از جمله این شهادت دروغ، اعتراف کرد. او این موضوع را به‌صورت کتبی به دادگاه اطلاع داد و نسخه‌ای از آن را به روزنامه داد تا آن افسر پلیس در نظر عموم تبرئه شود. در دادگاه - در حالی که شهادت دروغ در تقریباً همه کشورها مجازات زندان با امنیت بالا دارد - او علی‌رغم گناهکاری‌اش تبرئه شد. قضات گفتند: «این مرد دگرگونی عمیقی را پشت سر گذاشته است. اگر او را به زندان بفرستیم، احتمالاً دوباره به یک مجرم تبدیل خواهد شد.» ما او را با وجود گناهکار بودنش تبرئه می‌کنیم. خدا می‌تواند چنین معجزه‌هایی را به وجود آورد. اما او مجبور به این کار نیست. ضروری است که برای تحمل تمام عواقب احتمالی آماده باشیم. تجربیات این مرد تأثیر عمیقی بر زندگی من داشته است. ¹ ما همچنین می‌توانیم برای نتیجه دعا کنیم و به وعده اعتماد کنیم: „دل پادشاه در دست خداوند است، چون نهرهای آب؛ آن را هر جا که بخواهد، روان می‌سازد. (امثال ۲۱:۱ LU). ما همچنین می‌توانیم در اینجا دعا کنیم:

دعا در مورد پیامدهای احتمالی

لطفاً با صدای بلند دعا کنید!

فرزندان خدا – کسانی که عیسی مسیح را به‌عنوان نجات‌دهنده و خداوند خود دارند و همه کسانی که هنوز او را خواهند پذیرفت – در اول یوحنا ۱:۹ (GNÜ) وعده مهمی می‌یابند:

„اما اگر گناهان خود را اعتراف کنیم، می‌توانیم مطمئن باشیم که خدا به وعده‌اش وفادار خواهد ماند: او آنگاه از خطاهای ما می‌گذرد و تمام گناهی را که خود بر خود تحمیل کرده‌ایم، از ما برمی‌دارد.“

⁹ جیم ووس، *من یک گانگستر بودم*، بروشور Brockhaus. (بروشور Brockhaus شمارهٔ ۵۹)

خداوند در اینجا چه وعده‌ای به ما داده است؟ آمرزش گناهانی که اعتراف می‌کنیم، و „برداشتن تمام گناه ما“. وقتی گناهانی را که خود تشخیص داده‌ام یا خداوند به من نشان داده است اعتراف می‌کنم، خداوند مرا از هر گناهی پاک می‌کند. تا آنجا که می‌دانم، خداوند هرگز همه گناهان ما را به ما آشکار نمی‌کند؛ وگرنه هلاک می‌شویم. او تنها گناهانی را به ما نشان می‌دهد که برای خودمان مهم هستند؛ و در موارد استثنایی، آن‌هایی را که برای دیگران مهم‌اند. وقتی به این موضوع پی بردم، برایم تسکین بزرگی بود. با این حال، پاکسازی چیزی فراتر از اعتراف ماست. مثال: اگر کودکی نافرمان باشد و در یک چاله آب کثیف شود، او به بخشش والدینش و شستن لباس‌هایش نیاز دارد. این بدان معناست که گناهان ما بخشیده می‌شود و ما از نجاست پاک می‌شویم. بنابراین، علاوه بر طلب بخشش، می‌توانیم برای پاکسازی و رهایی نیز درخواست کنیم.

آمرزش گناهان و تطهیر روحانی ما پیش‌نیازهای ضروری برای زندگی پربرکت و پرباری هستند که مسیح ما را به آن فراخوانده است. خوشبختی، سلامتی و زندگی جاودانه همه بستگی به دریافت آمرزش و تطهیر دارند. داوود پس از اعترافش گفت: „تو همهٔ گناهانم را آمرزیده‌ای. از این می‌توانیم دریابیم که او از بخشش خدا مطمئن شده و آن را پذیرفته بود. این مهم است تا پس از اعتراف‌مان، دچار شک نشویم و بتوانیم بدون این بار ادامه دهیم. چقدر باید یک گناه را اعتراف کنیم؟ فقط یک بار. مگر اینکه، البته، بعداً متوجه شویم اعتراف ما ناقص بوده است. وقتی اعتراف کردیم، گناه از بین می‌رود. خداوند آن را بر عیسی، نجات‌دهنده ما، نهاده است. بیایید برای این موضوع از او سپاسگزاری کنیم. اگر احساس گناه باقی ماند چه؟ در این صورت باید برای بخشش شکرگزاری کنیم تا زمانی که این احساس از بین برود.

دلیل اول ممکن است این باشد که آن‌ها زندگی خود را کاملاً به عیسی سپرده نیستند.¹⁰  در نتیجه، آن‌ها کسی را ندارند که گناهشان را بر عهده بگیرد. دلیل دوم ممکن است یک اتصال کوتاه حل‌نشده باشد. این یعنی چه؟ اگر یک تکه کوچک فلز روی ریل یک قطار اسباب‌بازی قرار داشته باشد، قطار نمی‌تواند حرکت کند، حتی اگر نیروگاه ظرفیت عظیمی داشته باشد. این پیامد زمانی است که ما هیچ گناهی را که از آن آگاهیم اعتراف نکرده‌ایم، یا با فرد آسیب‌دیده آشتی نکرده‌ایم. در این صورت نه بخششی در کار است و نه می‌توانیم در قدرت خدا زندگی کنیم.

¹⁰ مقاله را ببینید  “زندگی در قدرت خدا – چگونه؟” و در آنجا، بحث دربارهٔ „انسان جسمانی“.

من هنوز به‌وضوح به یاد دارم که وقتی به‌عنوان یک دیسپچر جوان در یک شعبه تازه تأسیس شده حمل‌ونقل بار در فرانکفورت آم ماین، به یک مشتری دروغ گفتم، او یکی از اولین مشتریان عمده ما بود. یک اشکال پیش آمده بود، اما بعداً توانستیم آن را حل کنیم. این موضوع هیچ مشکلی برای مشتری ایجاد نکرده بود. شب بعد، به صورت خصوصی به مدیر حمل‌ونقل این مشتری سر زدم و بابت دروغ گفتن به او عذرخواهی کردم. او گفت: „هرچه گفتی خیلی منطقی به نظر می‌رسید. اما احساس می‌کردم که این کار درست نیست. حالا همه چیز دوباره خوب است.“ از آن روز به بعد، آن مدیر حمل‌ونقل به من اعتماد بی‌حد و مرزی پیدا کرد. هیچ رقیبی در آنجا نمی‌توانست حریف ما شود. این یک تجربه سرنوشت‌ساز برای من بود.

اگر در زندگی‌تان گناهی هست، با شجاعت پیش بروید – و ترجیحاً فوراً. راه‌حل، که تنها زمان کوتاهی می‌برد، ممکن است دردناک باشد. اما پس از آن، شادی و فایده‌ای بزرگ و پایدار را تجربه خواهید کرد. برای شما زندگی‌ای شاد و پیروزمندانه با عیسی مسیح آرزو می‌کنم. اگر با کمک خدا می‌خواهید بدهی‌ای را تسویه کنید، می‌توانید آن را به این صورت بیان کنید.

دعا

بخش اول برای کسانی است که هنوز ایمان نیاورده‌اند. لطفاً با صدای بلند دعا کنید.

موضوع چندان به انتخاب کلمات نیست، بلکه این است که ما واقعاً آنچه را که در دعایمان می‌خواهیم، بپذیریم و مشتاق آن باشیم.

اگر جبران امکان‌پذیر باشد، آنگاه می‌توانیم دعا کنیم:

ما خدای فوق‌العاده‌ای داریم. می‌توانیم از صمیم قلب برای تمام کمک‌های او سپاسگزاری کنیم و به راهنمایی‌اش اعتماد داشته باشیم.