آزار و اذیت با یک فریاد بلند شروع نمی‌شود. بلکه با نگاه‌های دوری مردم شروع می‌شود. با اظهارنظرهایی که «تصادفاً» آزاردهنده هستند. با دعوت‌هایی که ناگهان قطع می‌شوند. با گرفتن وظایف از شما، یا بزرگ‌نمایی اشتباهاتتان. در محیط کار، این نوع طرد شدن می‌تواند به‌ویژه دردناک باشد، زیرا نمی‌توانید به‌سادگی از آن فرار کنید. مجبورید هر روز صبح بازگردید.

افرادی که مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، اغلب نه تنها از رفتار دیگران رنج می‌برند. در مقطعی، فشار بیرونی در درون شما طنین‌انداز می‌شود. سپس از خود می‌پرسید: „آیا واقعاً این‌قدر سخت‌گیرم؟“ „آیا همه‌چیز را اشتباه انجام می‌دهم؟“ „چرا دیگر نمی‌توانم با خودم کنار بیایم؟“ مشکل در محل کار به مشکلی با خودتان تبدیل می‌شود.

اما این به معنای ضعیف بودن شما نیست. بلکه نشان می‌دهد روح شما به استرس طولانی‌مدت واکنش نشان می‌دهد.

آزار و اذیت می‌تواند آشکار یا پنهان باشد. برخی افراد مسخره می‌شوند، تحقیر می‌شوند یا دائماً مورد انتقاد قرار می‌گیرند. برخی دیگر نادیده گرفته می‌شوند، منزوی می‌شوند یا با سکوت مجازات می‌شوند. وقتی هیچ‌کس مداخله نمی‌کند، وقتی همکاران چشم‌پوشی می‌کنند، وقتی مدیران آن را دست‌کم می‌گیرند و وقتی احساس می‌کنی باید ثابت کنی ادراکت درست است، این وضعیت به‌ویژه آزاردهنده است.

با گذشت زمان، نحوهٔ نگاه شما به خودتان تغییر می‌کند. محتاط‌تر می‌شوید. ساکت‌تر. مضطرب‌تر. شاید کمتر خوب بخوابید، به عملکرد خودتان شک کنید یا از عصر یکشنبه گره‌ای در معده‌تان احساس کنید. شاید دیگر خودتان را به سختی بشناسید.

در چنین مواقعی، یک خط تماس مراقبت معنوی یک فضای امن که در آن می‌توانید چیزهایی را بیان کنید که ممکن است در زندگی کاری روزمره‌تان همواره برای خود نگه دارید.

این سؤالی است که بسیاری از افراد در این وضعیت از خود می‌پرسند. و این سؤال دردناک است. البته خوب است که نگاهی صادقانه به خود بیندازید. هیچ‌کس همیشه به‌طور کامل رفتار نمی‌کند. اما خوداندیشی با خودویرانگری یکسان نیست. اگر جز سرزنش کردن خود، کوچک شمردن درونی خود و برداشتن هر واکنشی از دیگران به‌عنوان حمله شخصی کاری نکنید، این دیگر روشی سالم برای نگاه کردن به مسائل نیست.

آزار و اذیت اغلب تصویر ذهنی فرد را تحریف می‌کند. چیزهایی که زمانی قطعی به نظر می‌رسیدند، ناگهان نامطمئن می‌شوند. مهارت‌هایی که زمانی داشتی، ناگهان بی‌ارزش به نظر می‌رسند. شروع می‌کنی به عذرخواهی، حتی اگر هیچ کار اشتباهی نکرده باشی. لبخند می‌زنی، حتی اگر زخمی شده باشی. به زندگی عادی ادامه می‌دهی، حتی اگر در اعماق وجودت چیزی مدت‌هاست فریاد می‌کشد.

یک خط تماس پشتیبانی مراقبت معنوی می‌تواند به شما کمک کند تا افکارتان را سازماندهی کرده و بین خوداندیشی سالم و سرزنش مخرب خود تمایز قائل شوید.

شاید از خود می‌پرسید چرا خدا سریع‌تر مداخله نمی‌کند. چرا اجازه می‌دهد مردم این‌گونه با یکدیگر رفتار کنند. شاید تلاش کرده‌اید ببخشید، اما زخم همچنان باز مانده است. شاید حتی از اینکه با آن در آرامش بیشتری نیستید خجالت می‌کشید.

اما ایمان به معنای تحمل همه چیز در سکوت نیست. عیسی به مردم نیاموخت که بی‌عدالتی را نادیده بگیرند. او کرامت تحقیرشدگان را دید. او صدای کسانی را که نادیده گرفته شده بودند، شنید. و او مردم را بر اساس تاب‌آوری‌شان قضاوت نکرد.

می‌توانید با خستگی‌تان پیش خدا بیایید. با خشم‌تان. با ناامیدی‌تان. با این کلمات: „نمی‌دانم تا چه مدت می‌توانم این‌طور ادامه دهم.“ گاهی دقیقاً همین صداقت است که آغازگر حس تازه‌ای از ثبات است.

قدم اول لازم نیست خیلی بزرگ باشد. شاید بتوانید با نوشتن آنچه پشت سر گذاشته‌اید شروع کنید. نه برای اینکه خودتان را ناراحت کنید، بلکه برای اینکه کمی شفافیت پیدا کنید. چه اتفاقی افتاد؟ چه کسانی درگیر بودند؟ هر چند وقت یک‌بار اتفاق می‌افتد؟ چه حسی به شما می‌دهد؟

در عین حال، شما به افرادی نیاز دارید که فوراً شما را قضاوت نکنند. مشاوره تلفنی این می‌تواند تسکین‌بخش باشد، چون لازم نیست اول توضیح دهی چرا اشکالی ندارد که احساس ناراحتی کنی. تو اجازه داری صحبت کنی، حتی اگر هنوز هیچ چیزی حل نشده باشد.

دیگری مشاوره ایمان و زندگی می‌تواند از شما حمایت کند اگر احساس می‌کنید که زورگویی نه تنها بر زندگی کاری روزمره شما، بلکه بر عزت نفس، تصمیمات و ایمان شما نیز تأثیر می‌گذارد.

بله. شما مجازید محدودیت‌هایتان را جدی بگیرید. شما مجازید کمک بخواهید. شما مجازید بررسی کنید که آیا این شغل هنوز برای شما مناسب است یا خیر. شما مجازید بدون احساس گناه از خودتان مراقبت کنید.

آزار و اذیت در محل کار می‌تواند درون انسان را بشکند، اما نباید هویت شما را تعریف کند. شما مجموع نظرات تحقیرآمیز نیستید. بازتاب خشونت دیگران نیستید. سایهٔ یک دوران سخت نیستید.

شاید تغییر با یک گفت‌وگو آغاز شود. شاید با یک «نه» صریح. شاید با شجاعت برای متوقف کردنِ تبدیل همه‌چیز علیه خودت. کرامتت باقی می‌ماند، حتی وقتی دیگران آن را نادیده می‌گیرند.