“و چون با موسی در کوه سینا سخن گفتن به پایان رسید، آن دو لوحهٔ شهادت را به او داد؛ لوحه‌های سنگی که انگشت خدا بر آنها حک شده بود. ”و لوح‌ها کار خدا بودند و نوشتار، نوشتار خدا بود که بر لوح‌ها حک شده بود.“ خروج ۳۱:۱۸؛ ۳۲:۱۶

پاسخ: بله، خدای بزرگ آسمان ده فرمان را با انگشت خود بر لوحه‌های سنگی نوشت.

“هر که گناه می‌کند، بی‌قانونی هم می‌کند؛ و گناه، بی‌قانونی است. اول یوحنا ۳:۴

پاسخ: شکستن ده فرمان خدا گناه است. و چون شریعت خدا کامل است (مزامیر ۱۹:۷)، هر گناهی را که بتوان تصور کرد در بر می‌گیرد. غیرممکن است گناهی مرتکب شوی که دست‌کم یکی از ده فرمان خدا آن را محکوم نکرده باشد. این فرمان‌ها “خلاصهٔ تمام تعالیم” دربارهٔ وظیفهٔ انسان را در بر دارند. جامعه ۱۲:۱۳

“پسرم، تعلیم مرا فراموش مکن و دل‌ات را بر فرمان‌هایم ثابت بدار؛ زیرا آنها برای تو زندگی دراز و سالیان بسیار و آرامش فراوان خواهند آورد. امثال ۳:۱–۲

پاسخ: الف. به‌عنوان راهنمایی برای یک زندگی شاد و رضایت‌بخش. خداوند ما را آفرید تا از خوشبختی، آرامش، عمر طولانی، قناعت، کمال و سایر نعمت‌هایی که دل‌هایمان آرزوی آن‌ها را دارد، لذت ببریم. قانون خداوند راهنمای خوشبختی حقیقی و والاترین خوشبختی است.

“از طریق شریعت است که گناه را می‌شناسیم.” رومیان ۳:۲۰ ”اما اگر شریعت نبود، گناه را نمی‌شناختم؛ زیرا اگر شریعت نمی‌گفت: ”نباید حرص بزنی!"، نمی‌دانستم حرص چیست.» رومیان ۷:۷

پاسخ: ب. نشان دادن تفاوت بین درست و نادرست به من. قانون خدا مانند آینه است (یعقوب ۱:۲۳–۲۵). آن خطاهای مرا آشکار می‌کند، همان‌طور که آینه چهرهٔ کثیفم را نشان می‌دهد. تنها راه برای پی بردن به اینکه آیا کسی گناه می‌کند یا نه، بررسی دقیق زندگی‌اش در پرتو قانون خداست. برای این نسل منحط در ده فرمان خدا امید وجود دارد. آنها به ما نشان می‌دهند که کجا باید خط قرمز را بکشیم!

“و خداوند به ما امر فرموده است که همه این احکام را رعایت کنیم، تا از خداوند، خدای خود، بترسیم و در تمام ایام زندگی‌مان برای ما نیکی باشد و او ما را زنده نگه دارد، چنان‌که امروز چنین است. تثنیه ۶:۲۴ ”مرا تقویت کن تا نجات یابم و همیشه احکام تو را نگاه خواهم داشت! تو هر که از احکام تو منحرف شود، بیرون خواهی راند؛ زیرا فریب آنها بیهوده است.“ مزمور ۱۱۹:۱۱۷–۱۱۸

پاسخ: ج. برای محافظت از خودم در برابر خطر و فاجعه. قانون خدا مانند محوطه‌ای مستحکم در باغ‌وحش است که ما را از حیوانات وحشی و خطرناک محافظت می‌کند. این قانون ما را از بی‌اخلاقی، فریب، قتل، بت‌پرستی، دزدی و بسیاری از شرور دیگری که زندگی، صلح و خوشبختی را نابود می‌کنند، محافظت می‌کند. تمام قوانین نیک برای حفاظت از ما وضع شده‌اند و قانون خدا نیز از این قاعده مستثنی نیست.

توجه ویژه: خداوند، آفریننده‌ی ما، اصول ابدی شریعت خویش را عمیقاً در ذات هر انسان حک کرده است. ممکن است نوشتار کمرنگ شده باشد، اما هنوز پابرجاست. این بدان معناست که تا زمانی که حاضر نباشید در هماهنگی با طبیعت درونی‌تان زندگی کنید، که بر اساس این اصول الهی شکل گرفته است، آرامش واقعی را نخواهید یافت. ما آفریده شده‌ایم تا مطابق ارادهٔ خدا زندگی کنیم. اگر به این امر بی‌توجهی کنیم، همیشه نتیجهٔ آن تنش، بی‌قراری و تراژدی خواهد بود. همین امر در مورد نادیده گرفتن قوانین راهنمایی و رانندگی نیز صادق است.

“پس به آزادی سخن بگویید و به آزادی عمل کنید، چنان‌که گویی قرار است به قانون آزادی داوری شوید!” (یعقوب ۲:۱۲)

پاسخ: زیرا ده فرمان معیاری است که خداوند در روز قیامت بر اساس آن مردم را داوری خواهد کرد. تو چگونه در برابر او می‌ایستی؟ این مسئله مرگ و زندگی است!

“اما آسمان و زمین آسان‌تر از آن است که بگذرند تا آنکه یک نقطه‌ی شریعت بی‌اثر شود.” لوقا ۱۶:۱۷. “پیمان خود را لغو نخواهم کرد و آنچه از لبانم صادر شده است تغییر نخواهم داد.” مزمور ۸۹:۳۵ “آثار دستان او حقیقت و عدالت است؛ همه فرمان‌های او استوارند، برای همیشه و تا ابد پایدارند و با وفاداری و صداقت به اجرا درمی‌آیند.” مزمور ۱۱۱:۷–۸

پاسخ: اصلاً! کتاب مقدس در این مورد کاملاً روشن است. اگر می‌توانست شریعت تغییر یابد، خداوند بلافاصله پس از آنکه آدم و حوا مرتکب گناه شدند آن را تغییر می‌داد، به جای آنکه پسرش را به این دنیا بفرستد تا به جای گناهکار بمیرد و بار عواقب نقض شریعت را به دوش کشد. با این حال، این امر غیرممکن بود زیرا این احکام، قوانینی به معنای مقرراتی وضع‌شده نیستند. آنها تجلیّی از ذات مقدس خدا هستند که همان است و همیشه باقی خواهد ماند.

لطفاً به مقایسهٔ زیر توجه کنید که در آن شریعت خدا و ذات او ویژگی‌های یکسانی را نشان می‌دهند. آیا می‌دانید این چه معنایی دارد؟ ده فرمان، شخصیت خدا را به‌صورت مکتوب آشکار می‌سازند – برای ما نوشته شده‌اند تا بتوانیم آن را درک کنیم. تغییر دادن شریعت خدا به همان اندازه غیرممکن است که بیرون راندن او از آسمان. عیسی آمد تا به ما نشان دهد که شریعت (الگوی یک زندگی مقدس) هنگامی که در قالب انسانی به اجرا درمی‌آید، چگونه است. همان‌طور که شخصیت خدا تغییرناپذیر است، شریعت او نیز تغییرناپذیر است، زیرا توصیفی از شخصیت او به زبانی است که انسان‌ها می‌توانند درک کنند.

“فکر نکنید که من آمده‌ام تا شریعت یا انبیا را منسوخ کنم. من نیامده‌ام تا آنها را لغو کنم، بلکه تا آنها را به انجام برسانم! زیرا راست می‌گویم به شما که تا آسمان و زمین از میان نروند، هیچ حرفی یا هیچ نقطه‌ای از حرف قانون از میان نخواهد رفت تا همه‌چیز به انجام برسد.” متی ۵:۱۷–۱۸

پاسخ: نه، اصلاً! عیسی تأکید کرد که او نیامده تا شریعت را منسوخ کند، بلکه برای به انجام رساندن آن آمده است. او به جای منسوخ کردن شریعت، آن را تعالی بخشید (اشعیا ۴۲:۲۱) و آن را راهنمای مطمئنی برای زندگی خشنودکننده در نظر خدا اعلام کرد. برای مثال، وقتی عیسی می‌گوید “قتل نخواهی کرد”، او همچنین خشم بی‌مورد (متی ۵:۲۱، ۲۲) و نفرت (اول یوحنا ۳:۱۵) را محکوم می‌کند. و او خودِ شهوت را زنا می‌نامد (متی ۵:۲۷، ۲۸). او می‌گوید: “اگر مرا دوست دارید، فرمان‌هایم را رعایت کنید.” یوحنا ۱۴:۱۵

“زیرا مزد گناه مرگ است؛” رومیان ۶:۲۳. “… تا گناهکاران را در آن نابود سازد.” اشعیا ۱۳:۹. “زیرا هر که تمام شریعت را نگاه دارد و در یک نکته قصور کند، در همه آن مجرم شده است.” یعقوب ۲:۱۰.

پاسخ: نه! گم خواهید شد. ده فرمان راهنمایی است که باید برای یافتن راه خود به سوی خدا و زندگی مقدس از آن پیروی کنیم. اگر حتی یک فرمان را رعایت نکنم، بخشی از نقشهٔ خدا را از دست می‌دهم. اگر حتی یک حلقه از زنجیر شکسته شود، کل آن بی‌فایده است. کتاب مقدس می‌گوید که آگاهانه شکستن هر یک از فرمان‌های خدا گناه است (یعقوب ۴:۱۷)، زیرا با این کار، ما اراده او را برای خود رد می‌کنیم. تنها کسانی که اراده او را به جا می‌آورند، در ملکوت خدا جای خواهند داشت. گناهکاران گم خواهند شدند.

“… زیرا به وسیله‌ی اعمال شریعت هیچ‌کس در نظر او عادل شناخته نخواهد شد؛” رومیان ۳:۲۰ “زیرا به فیض، به واسطه‌ی ایمان نجات یافته‌اید، و این از خود شما نیست — هدیهٔ خداست؛ نه به وسیله‌ی اعمال، تا هیچ‌کس نتواند فخر کند.” افسسیان ۲:۸،۹

پاسخ: نه! پاسخ بی‌ابهام است. هیچ‌کس با رعایت شریعت نجات نمی‌یابد. نجات موهبتی انحصاری از جانب عیسی مسیح است و تنها از طریق ایمان، نه از طریق اعمال، دریافت می‌شود. شریعت صرفاً به‌عنوان آیینه‌ای عمل می‌کند تا گناه ما را به ما نشان دهد. تطهیر و آمرزش گناه تنها از طریق مسیح حاصل می‌شود.

“از خدا بترس و فرمان‌های او را نگاه دار؛ زیرا این است تمامِ وظیفۀ انسان.” جامع ۱۲:۱۳ “…زیرا از طریق شریعت شناخت گناه حاصل می‌شود.” رومیان ۳:۲۰.

پاسخ: زیرا کل نقشه، یا “مجموعهٔ تمامی تعالیم” برای زندگی مسیحی، در شریعت خدا نهفته است. معیارهای خود ما قابل‌اعتماد نیستند. من خودم را گناهکار نمی‌دانم مگر اینکه با دقت در آینهٔ کامل خدا، یعنی شریعت او، خود را بسنجم. میلیون‌ها نفری که شیاطین را بیرون رانده، نبوت کرده‌اند و کارهای شگفت‌انگیز بسیاری به نام عیسی انجام داده‌اند، گم خواهند شد (متی ۷:۲۱–۲۳)، زیرا زندگی خود را با معیار خدا هماهنگ نکرده‌اند. آنها گمان می‌کنند که صالح و نجات‌یافته هستند، اما در واقع گناهکار و گمراه‌اند. “و به این وسیله می‌دانیم که او را شناخته‌ایم: اگر فرمان‌های او را نگاه داریم.” اول یوحنا ۲:۳

“قوانینم را در ذهنشان خواهم نهاد و آنها را بر دلشان خواهم نوشت.” عبرانیان ۸:۱۰ “من می‌توانم هر کاری را به واسطهٔ مسیحی که مرا تقویت می‌کند انجام دهم.” فیلیپیان ۴:۱۳ “…این کاری است که خدا با فرستادن پسرش انجام داد… تا عدالت مورد نیاز شریعت در ما به انجام برسد.” رومیان ۸:۳–۴

پاسخ: مسیح نه تنها گناهکاران توبه‌کار را می‌بخشد، بلکه تصویر خدا را در درون آنان بازمی‌گرداند. از طریق حضور ساکن خویش، ایشان را به هماهنگی با شریعت خویش هدایت می‌کند. “نباید” آنگاه به وعده‌ای بدل می‌شود که مسیحی دزدی، دروغگویی، قتل و غیره نخواهد کرد، زیرا عیسی در درون او ساکن است و بر آن حکم می‌راند. خدا نمی‌توانست شریعت خود را تغییر دهد، اما از طریق عیسی تمهیداتی فراهم آورد تا گناهکار دگرگون شود و مطابق آن شریعت زندگی کند.

“زیرا گناه بر شما سلطه نخواهد داشت، زیرا شما زیر شریعت نیستید بلکه زیر فیض هستید. پس چه؟ آیا باید گناه کنیم چون زیر شریعت نیستیم بلکه زیر فیضیم؟ هرگز! رومیان ۶:۱۴–۱۵. “پس آیا شریعت را به واسطه ایمان کنار می‌گذاریم؟ هرگز! بلکه شریعت را استوار می‌داریم.” رومیان ۳:۳۱

پاسخ: نه! کتاب مقدس دقیقاً خلاف این را تعلیم می‌دهد. فیض را می‌توان به عفو فرماندار بخشیده‌شده به یک زندانی تشبیه کرد. او مورد بخشش قرار می‌گیرد، اما آزادی نقض حتی یک قانون مدنی را ندارد. شخصی که مورد عفو قرار گرفته و تحت فیض زندگی می‌کند، دوچندان موظف است که از قانون پیروی کند. هر کسی که ادعا می‌کند تحت فیض زندگی می‌کند اما از فرمان‌های خدا سرپیچی می‌کند، در اشتباه است. آنها در وضعیتی از بی‌لطف زندگی می‌کنند.

پاسخ: بله، کاملاً واضح است. لطفاً توجه بسیار دقیقی به موارد زیر داشته باشید.

پاسخ: خیر، آن‌ها یک قانون نیستند. لطفاً توضیحات زیر و مقایسه را با دقت بخوانید.

توجه شریعت موسی شریعت موقت آیینی عهد عتیق بود. این شریعت بر خدمت کاهنان، قربانی‌ها، آیین‌ها، نذورات غله و نذورات نوشیدنی و غیره حکومت می‌کرد و هر آنچه پیش‌نمایشی از صلیب بود را در بر می‌گرفت. این شریعت “تا زمانی که بذر بیاید” داده شده بود و آن بذر مسیح بود (غلاطیان ۳:۱۶، ۱۹). خدمات تحت شریعت موسی به آینده، به قربانی عیسی، اشاره می‌کرد. وقتی او مرد، این شریعت به پایان رسید، در حالی که ده فرمان (شریعت خدا) “برای همیشه و تا ابد” باقی خواهد ماند. مزمور ۱۱۱:۸ این واقعیت که دو نوع شریعت وجود دارد، در دانیال ۹:۱۰–۱۱ کاملاً روشن شده است.

یادداشت ویژه لطفاً توجه داشته باشید که قانون خدا دست‌کم از زمانی که گناه وارد جهان شد، وجود داشت. کتاب مقدس می‌گوید: “جایی که شریعت نباشد، تعدی (گناه) هم نیست.” (رومیان ۴:۱۵) بنابراین نتیجه می‌گیریم که شریعت ده‌فرمانی خداوند از همان ابتدا وجود داشته است. مردم این شریعت را نقض کردند. به خاطر گناه (سرپیچی از شریعت خدا)، شریعت موسی نازل شد (اضافه شد – غلاطیان ۳:۱۶، ۱۹) تا زمانی که مسیح بیاید و بمیرد. دو شریعت متفاوت وجود دارد: شریعت خدا و شریعت موسی.

“و اژدها (شیطان) بر زن (کلیسای حقیقی) خشمگین شد و رفت تا با بقیه اولاد او، کسانی که فرمان‌های خدا را نگاه می‌دارند و به شهادت عیسی مسیح پایبندند، جنگ کند. مکاشفه ۱۲:۱۷ ”اینجا است استقامت پایداران؛ اینجا کسانی هستند که فرمان‌های خدا را نگاه می‌دارند و ایمان خود را به عیسی!“ مکاشفه ۱۴:۱۲.

پاسخ: شیطان از کسانی که قانون خدا را پاس می‌دارند متنفر است، زیرا این قانون الگوی زندگی صالحانه است. و اگر تصمیم بگیرید از الگوی مندرج در قانون خدا پیروی کنید، فوراً خشم بی‌مهار شیطان را احساس خواهید کرد. تعجب‌آور نیست که شیطان از همه کسانی که قانون خدا را پاس می‌دارند متنفر است و با آن‌ها مخالفت می‌کند. اما شنیدن اینکه رهبران مذهبی می‌گویند ده فرمان دیگر الزام‌آور نیستند، در حالی که هم‌زمان سنت‌های بشری را پاس می‌دارند، تکان‌دهنده و شگفت‌آور است. بنابراین جای تعجب نیست که عیسی می‌گوید: “و چرا شما برای سنت خود فرمان خدا را می‌شکنید؟” “اما بیهوده مرا می‌پرستند، زیرا فرمان‌های انسان را به عنوان تعالیم خود می‌آموزند.” متی ۱۵: ۳، ۹ و داوود گفت: “اکنون وقت آن است که خداوند عمل کند؛ زیرا آنها شریعت تو را شکسته اند!” مزمور ۱۱۹: ۱۲۶ مسیحیان باید بیدار شوند و شریعت خدا را به جایگاه شایسته و والای خود بازگردانند. این گستاخی است که این نسل باور داشته باشد می‌تواند بی‌دردسر از قانون خدای زنده سرپیچی کند.

نه. کتاب مقدس می‌گوید که انسان‌ها دارای نقص هستند، زیرا او “آنها را سرزنش می‌کند”. عبرانیان ۸:۸ و در رومیان ۸:۳، کتاب مقدس می‌گوید که شریعت “به واسطهٔ گوشت ضعیف شد”. همیشه همین داستان است. شریعت کامل است، اما مردم معیوب یا ضعیف‌اند. به همین دلیل خدا می‌خواست پسرش در دل‌های قومش ساکن شود، “تا عدالت مورد نیاز شریعت در ما که نه برحسب جسم بلکه برحسب روح زندگی می‌کنیم، به انجام برسد.” رومیان ۸:۴

لعنت شریعت مرگ است. (رومیان ۶:۲۳) مسیح “مرگ را برای همه چشید”. (عبرانیان ۲:۹) با این کار، او همه را از لعنت شریعت (مرگ) رها ساخت و به جای آن زندگی جاودان را آورد.

نه، زیرا این دو آیه به قانون برخی احکام، یا شریعت موسی، قانون آیینی که بر خدمت قربانی و وزارت کاهنان حکومت می‌کرد، اشاره دارند. تمام مراسم و آیین‌ها صلیب را پیشگویی می‌کردند و طبق ارادهٔ خدا با مرگ عیسی به پایان رسیدند. شریعت موسی تا زمانی که “بذر” بیاید داده شده بود، و این “بذر” مسیح است. غلاطیان ۳: ۱۹، ۱۶. این نمی‌تواند به شریعت خدا اشاره داشته باشد، زیرا پولس سال‌ها پس از وقایع صلیب آن را مقدس، عادلانه و نیک خواند (رومیان ۷: ۷، ۱۲).

نه، ده فرمان به این دو فرمان همان‌طور که ده انگشت ما به دو دست ما پیوند خورده‌اند، پیوند خورده‌اند. آن‌ها را نمی‌توان از یکدیگر جدا کرد. عشق به خدا، رعایت چهار فرمان اول (که مربوط به خداست) را مایه‌ی شادی می‌کند و عشق به همسایه نیز رعایت شش فرمان باقی‌مانده (که مربوط به همسایه است) را مایه‌ی شادی می‌سازد. محبت با آزاد کردن ما از فشار و تبدیل کردن عمل به فرمان‌ها به یک شادی، شریعت را به انجام می‌رساند (مزمور ۴۰:۹). وقتی واقعاً کسی را دوست داریم، با کمال میل درخواست‌های او را برآورده می‌کنیم. عیسی گفت: “اگر مرا دوست دارید، فرمان‌هایم را رعایت کنید.” یوحنا ۱۴:۱۵. دوست داشتن خداوند و رعایت نکردن فرمان‌های او غیرممکن است، زیرا کتاب مقدس می‌گوید: “محبت به خدا این است که فرمان‌های او را رعایت کنیم؛ و فرمان‌های او سنگین نیست.” اول یوحنا ۵: ۳ “هر که می‌گوید: »من او را شناخته‌ام«، ولى احکام او را نگاه نمی‌دارد، دروغگو است و حقیقت در او نیست؛” اول یوحنا ۲: ۴

نه. این بخش می‌گوید که “جلال” خدمت شریعت موسی از بین خواهد رفت، اما خود شریعت از بین نخواهد رفت. لطفاً یک بار دیگر کل این بخش را از دوم قرنتیان ۳:۳–۹ با دقت بخوانید. مسئله برقراری یا لغو شریعت نیست، بلکه انتقال شریعت از “لوحه‌های سنگی” به “لوحه‌های قلب” است. در زمان موسی، شریعت بر سنگ‌ها حک شد. و در زمان خدمت روح‌القدس، شریعت به واسطه مسیح بر دل نوشته می‌شود (عبرانیان ۸:۱۰). یک قانون مدرسه تنها زمانی مؤثر می‌شود که به دل دانش‌آموز برسد. خدمت مسیح با کاشتن شریعت در دل مسیحی مؤثر می‌شود. آنگاه، رعایت فرمان‌ها به شادی بدل می‌شود و خوشبختی را به زندگی می‌آورد، زیرا مسیحی محبت حقیقی به خدا و دیگران دارد.

در این آیه “پایان” به معنای “هدف” یا “غایت” است، همان‌طور که در نامهٔ یعقوب ۵:۱۱ نیز چنین است. معنای آن روشن است: هدف و غایت شریعت هدایت مردم به سوی مسیح است، جایی که عدالت را خواهند یافت.

“زیرا ذهن متوجه به جسم، مرگ است، اما ذهن متوجه به روح، حیات و سلامتی است؛ زیرا ذهن متوجه به جسم با خدا دشمنی دارد، زیرا نه تسلیم شریعت خدا می‌شود و نه اصلاً می‌تواند. اما شما در بدن نیستید بلکه در روح هستید، اگر واقعاً روح خدا در شما ساکن باشد؛ اما هر که روح مسیح را ندارد، از آنِ او نیست. رومیان ۸:۷–۹

هیچ‌کس تاکنون از طریق شریعت نجات نیافته است. همه کسانی که در طول اعصار نجات یافته‌اند، به فیض نجات یافته‌اند. این همان ”فیضی است که پیش از آغاز زمان در مسیح عیسی به ما عطا شد“ (دوم تیموتاوس ۱:۹). شریعت تنها گناه را آشکار می‌سازد. تنها مسیح می‌تواند نجات بخشد. نوح ”محبت یافت“ (پیدایش ۳۳:۱۷)؛ بنی‌اسرائیل در بیابان محبت یافتند (ارمیا ۳۱:۲)؛ به گفته نامه به عبرانیان ۱۱، هابیل، هنوک، ابراهیم، اسحاق، یعقوب، یوسف و بسیاری دیگر از شخصیت‌های عهد عتیق ”به واسطه ایمان“ نجات یافتند. آنها با نگاه به آینده و به صلیب نجات یافتند؛ و ما با نگاه به گذشته و به آن. شریعت تنها برای آشکار ساختن ”آلودگی» زندگی ما، مانند آینه، ضروری است. بدون شریعت، مردم گناهکارند اما از این واقعیت آگاه نیستند. با این حال، شریعت هیچ قدرت نجات‌بخشی ندارد. شریعت تنها می‌تواند گناه را به آگاهی ما برساند. عیسی، و تنها او، می‌تواند انسان را از گناه نجات دهد. این همواره صادق بوده است، حتی در دوران عهد عتیق. (اعمال رسولان ۴:۱۰، ۱۲؛ دوم تیموتاوس ۱:۹)

نه! و باز هم نه! کتاب مقدس از وجدان شرور، وجدان ناپاک و وجدان خفته که نمی‌توان به آن اعتماد کرد سخن می‌گوید. “راهی هست که برای انسان درست به نظر می‌رسد، اما در نهایت او را به مرگ می‌برد.” امثال ۱۴:۱۲. خدا می‌گوید: “کسی که به دل خود اعتماد می‌کند، احمق است؛ …” امثال ۲۸:۲۶