کشیش بن مکسون گفت: „آیهٔ کتاب مقدس» ‚شما باید مقدس باشید، زیرا من مقدس هستم.‘ برای من یک چالش بود و مرا به یک کشمکش درونی کشاند. راستش را بخواهید، آن کلمات را سریعاً نادیده گرفتم؛ نمی‌خواستم با آن‌ها روبه‌رو شوم. سعی کرده بودم زندگی مقدسی داشته باشم. من مبارزه کرده بودم چون می‌خواستم بر گناه پیروز شوم. اما بیهوده بود. سپس وقتی لاویان ۲۰:۷–۸ را خواندم، مشکلم ناگهان از بین رفت. این موضوع حتی به نیروی محرکه‌ای در زندگی‌ام تبدیل شد. آنجا خواندم: ‚من خداوند هستم, که تو را مقدس می‌سازد.‘ خبر خوب برای من این بود... تقدیس چیزی نیست که من باید به دست آورم. نه! این وعده‌ای از جانب خداست درباره آنچه او در زندگی من انجام خواهد داد., اگر با تمام وجود با او زندگی کنم. “این برای من تبدیل به یک ماجراجویی شد – کشف اینکه خدا می‌خواهد برای من چه کاری انجام دهد.» این را کشیش بن مکسون گفت.

الن وایت در کتابش می‌نویسد مبارزه بزرگ در صفحهٔ ۴۶۹:

„این (تقدیس) تنها از طریق ایمان به مسیح، از طریق می‌تواند از طریق قدرت روح خدا که در درون ما ساکن است، به دست آید.“

در اینجا دو آیه از کتاب مقدس در این موضوع آمده است:

اما ما، ای برادران، مدیون شما هستیم که این خبر را به شما اعلام کنیم، زیرا می‌دانیم که شما را محبت کرده‌اید و نه نفرت، و می‌دانیم که خدا شما را برگزیده تا از ابتدا به واسطهٔ روح‌القدس تقدیس شوید و ایمان آورید به حقیقت. „خداوند شما را برای نجات، از طریق تقدیس به واسطهٔ روح‌القدس و از طریق ایمان به حقیقت، برگزیده است.“

قدوسی به معنای زیستن در روح‌القدس و زیستن در حقیقت است. همین مطلب در اول پطرس ۱:۲ نیز بیان شده است: „… کسانی را که خدا از طریق تقدیس روح برای اطاعت برگزیده است …“

به عبارت دیگر: خداوند برنامه‌ریزی کرده است که ما از طریق روح‌القدس در همه امور مطیع او باشیم.

یک تصور غلط درباره تقدیس باعث می‌شود بسیاری تلاش کنند با نیروی خود مطیع باشند، درست همان‌طور که بن مکسون در ابتدا انجام داد. با این حال، کلام خدا به‌وضوح بیان می‌کند که ما نمی‌توانیم این کار را انجام دهیم. رومیان ۸:۷ (GNB) یک „مسیحی جسمانی“ را توصیف می‌کند – یعنی کسی که بدون روح‌القدس زندگی می‌کند یا روح‌القدس اندکی در او هست – مانند پنج باکر احمق: او از فرمان‌هایش اطاعت نمی‌کند; او این به سادگی ممکن نیست. پس روشن است: ما نمی‌توانیم تنها با تلاش‌های خود زندگی مقدسی داشته باشیم.

این سؤال را مطرح می‌کند: خدا برای کمک به تقدیس من چه می‌کند و از من چه انتظاری می‌رود؟ بعداً به این سؤال برمی‌گردیم.  

کتاب مقدس ایمان نجات‌بخش را اعتماد کامل به عیسی تعریف می‌کند. چون او ما را دوست دارد، ما خود را بی‌قید و شرط به او تسلیم می‌کنیم و اجازه می‌دهیم روح‌القدس او ما را پر کند. از این طریق، ما به قدرت خدا تقویت می‌شویم و اکنون می‌توانیم با شادی در همه امور به خدا اعتماد کنیم و از او اطاعت نماییم.

ای. جی. وایت نوشت: „هدیهٔ روح‌القدس بی‌همتا بود.». در او، همهٔ هدایا به ما به‌عنوان یک هدیهٔ واحد داده شده‌اند.“ ^[1]

^[1]  EGW در SW، ۲۸ نوامبر ۱۹۰۵، نقل‌شده در ABC بر اعمال رسولان ۱:۸

شخصاً در سخنان عیسی راهنمایی عملی یافتم از در من بمانید، چنانکه من در شما ماندم.: این موضوع توسط ای. جی. وایت به‌خوبی و به‌طور مناسب به شرح زیر توضیح داده شده است:

عیسی می‌گوید: „در من بمانید و من نیز در شما خواهم ماند.“

این گام‌های روزانه به این معناست که مسیح از طریق روح‌القدس در درون ما زندگی می‌کند، و این یعنی: „مسیح در شما، امید جلال.“ (کولسیان ۱:۲۷) مسیح در درون ما به واسطهٔ روح‌القدس: این راه تقدیس و در عین حال راز زندگی خوشبخت است، زندگی „در تمام کمال خدا“ (افسسیان ۳:۱۹).

این مسئولیت خود ماست که بارها و بارها این را انتخاب کنیم و همواره در ارتباط با مسیح بمانیم. ما تنها در صورتی می‌توانیم در تقدیس خود پیشرفت کنیم که به‌طور صمیمی با عیسی متحد بمانیم. عیسی این را در تمثیل تاک و شاخه‌ها در باب ۱۵ انجیل یوحنا به ما نشان داد – و در آنجا، در آیهٔ ۱۱، کاملاً روشن به ما می‌گوید:

„این را به شما گفتم تا شادی من نیز در شما باشد. (در دسترس) و شادی‌تان کامل باشد.“

در اینجا نیز می‌توانیم ببینیم که تقدیس و شادی دست در دست هم می‌دهند.

برایم جالب است بدانم نخستین‌بار در کجای کتاب مقدس دعوت به تقدس مطرح می‌شود: درست پیش از اعلام ده فرمان. این را در خروج ۱۹:۵–۶ (NLB) می‌یابیم:

„اگر اکنون از من اطاعت کنید و عهدی را که می‌خواهم با شما ببندم، نگاه دارید، شما در میان همهٔ اقوام زمین ملک خاص من خواهید بود، زیرا تمام زمین از آنِ من است. شما باید ملکوت کاهنان, تا قومی مقدس باشید.“

خدا مردمی می‌خواهد که با شادی از او اطاعت کنند، زیرا به او اعتماد دارند و می‌خواهند با او در ارتباطی نزدیک باقی بمانند. او می‌خواهد این مردم باشند اموال شخصی اوآنها باید مردمی از „کاهنان“ باشند که راه او را به دیگران نشان می‌دهند. آنها از طریق سبک زندگی محبت‌آمیز و شهادت بسیار شخصی خود به ایمان، „مبشران“ هستند. آنها نباید خودخواهانه برای خود زندگی کنند، بلکه باید در کنار خدا و هم‌نوعان خود باشند.

لاویان ۲۰:۷–۸ (نسخهٔ جدید زنده‌کننده): „خودتان را تقدیس کنید و مقدس باشید، زیرا من خداوند خدای شما هستم. احکام مرا رعایت کنید و به آنها پایبند باشید. من خداوندی هستم که تو را مقدس می‌سازد.“

آیا متوجه هستیم که دعوت‌های خدا به تقدس همیشه با اطاعت پیوند خورده‌اند؟ و همچنین به وعدهٔ او که ما را قادر خواهد ساخت تا چنین کنیم؟

در صلح با همه باشید و تقدس را دنبال کنید، زیرا بدون تقدس هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید. „برای تقدس بکوشید، زیرا بدون آن هیچ‌کس خداوند را نخواهد دید.“

قدوسیت مسئله حاشیه‌ای نیست! بلکه تحقق عملی نجات ما به فیض است. بارها و بارها از ما خواسته می‌شود آنچه در نظر خدا درست و نیکوست را برگزینیم.

در فصل سوم نامهٔ دوم خود، پطرس بازگشت عیسی را در پایان تاریخ جهان توصیف می‌کند. آیات ۱۰–۱۲ (NLB) توضیح می‌دهند که چرا زندگی مقدس تا این اندازه اهمیت دارد:

„اما روز خداوند مانند دزدی ناگهانی خواهد آمد. آنگاه آسمان‌ها با صدای مهیبی زدوده خواهند شد و هر چیز در آتش نابود خواهد گشت؛ و زمین و هر آنچه بر آن است، در داوری محکوم خواهند شد. اما اگر همه‌چیز اطراف ما قرار است به این صورت از هم بپاشد، پس شما چقدر بیشتر باید زندگی‌ای مقدس و پر از احترام به خدا داشتن. باید مشتاقانه چشم‌انتظار آن روز باشید و برای آن روز آرزو کنید – روزی که خدا آسمان‌ها را به آتش می‌کشد و عناصر در شعله‌ها ذوب می‌شوند.“

عیسی به‌زودی خواهد آمد و تاریخ این جهان را به پایان خواهد رساند. سپس هر کس باید در برابر خدا از تصمیم‌ها و سبک زندگی‌اش پاسخگو باشد. هر کسی که با عیسی و اراده او همسو نشده باشد
در صف دشمن خداست و باید وقتی همه‌چیز عواقبش را بپذیرد.
شر نابود و ریشه‌کن شده و اثری از آن باقی نمی‌ماند.

با این حال، عیسی به همهٔ انسان‌ها زندگی جاودانه در حضور خدا را عرضه می‌کند. و این باید انگیزه‌ای قدرتمند برای ما باشد تا چنان زندگی کنیم که خدا مورد احترام قرار گیرد. هنگامی که مسیح از طریق روح‌القدس در درون ما ساکن می‌شود، چشمه‌ای از محبت در درون ما خواهد جوشید؛ ما شادی و رضایت را تجربه خواهیم کرد و به دیگران کمک کرده و به آن‌ها نیکی خواهیم نمود. از طریق این محبت به همسایه‌مان، ما بیش از پیش شبیه خدا می‌شویم و به این ترتیب به تدریج از خودمحوری‌مان شفا می‌یابیم. دیگر خودِ من مرکز زندگی‌ام نیست، بلکه عیسی و آنچه او از من می‌خواهد.

رویدادهای کنونی ما را به این باور می‌رساند که بازگشت دوم عیسی هرچه بیشتر نزدیک می‌شود. شاید ما در حال حاضر در آغاز دوران بحران بزرگ پیش‌بینی‌شده در کتاب مقدس زندگی می‌کنیم. در همه‌جا صحبت از تغییرات اقلیمی است که زندگی را برای مردم در بسیاری از نقاط جهان تقریباً غیرممکن کرده است. آلودگی محیط زیست، کمبود آب، خشکسالی‌ها، سیل‌ها، جنگ‌ها و درگیری‌های مسلحانه، بیماری‌های لاعلاج، همه‌گیری‌ها، قحطی‌ها و زلزله‌ها در حال افزایش هستند. تنها طبیعت نیست که از تعادل خارج شده است. بر اساس گزارش «درهای باز»، در سال ۲۰۲۲
۳۶۰ میلیون مسیحی مورد آزار و اذیت قرار دارند (شاخص آزار و اذیت جهانی، ۱۸ ژانویه ۲۰۲۳). حملات به نهادهای مسیحی در عرض یک سال شش برابر شده است.

علاوه بر این، در دنیای غرب شاهد گرایشی به سوی اعتمادبه‌نفس بیمارگونه و طمع در مقیاسی بی‌سابقه هستیم. قوانین الهی در همه‌جا زیر پا له می‌شوند.

در یک نبرد سخت چنین آمده است: „پیش از آنکه خداوند برای آخرین بار داوری‌های خود را بر جهان نازل کند، قوم او به پارسایی اصیلی که از زمان رسولان تاکنون دیده نشده است، احیا خواهند شد.“^[2]

در آن روزگار، به قدرت روح‌القدس، کلیسا زندگی مسیحی پرجنب‌وجوشی را تجربه می‌کرد که سرشار از شادی فراوان و هم‌نشینی گرم میان یکدیگر بود. خداوند می‌خواهد سبک زندگی کلیسای اولیه مسیحی را احیا کند، زیرا تنها به این ترتیب کلیسا می‌تواند در روزهای آینده دوام آورد.

^[2]  ای. جی. وایت, مناقشه بزرگ, هامبورگ ۱۹۵۸، ص. ۴۶۳

عیسی پیش‌بینی آشوب‌های اجتماعی بزرگ را کرد: „… و از آنجا که بی‌قانونی در حال افزایش است، محبت اکثر مردم سرد خواهد شد.“ و از این رو، بی‌قانونی زیاد خواهد شد و محبت بسیاری سرد خواهد گشت.

آیا ما همین حالا در دل ماجرا نیستیم، به‌ویژه در دنیای غرب، با پذیرش گستردهٔ تنوع جنسی و جنسیتی و نابودی پیوندهای خانوادگی که خدا مقرر فرموده بود؟ اوضاع قرار است حتی بدتر شود. خداوند از فرزندانش در روزهای واپسین انتظار دارد که خود را به‌روشنی از گرایش‌های کنونی سبک زندگی بی‌خدا متمایز کنند – با زیستن به‌حق در وفاداری، صداقت و عشق به همسایه. ما به‌وضوح می‌بینیم که خداوند از ما می‌خواهد تقدیس شویم.

مکاشفه ۱۵:۴ „چه کسی از تو نترسد، ای خداوند، و نام تو را ستایش نکند؟ زیرا تنها تو مقدّسی!“

تنها خدا مقدس است. خدا از گناه مصون است. او ضامن این است که سایر جهان‌ها و زمین نو از گناه پاک بمانند. این امر زندگی‌ای سرشار از عشق، شادی، آرامش و هماهنگی را تضمین می‌کند.

انسانیت گناه کرده است. از طریق ایمان ما به عیسی و قربانی او، خدا می‌خواهد ما را به حالت اولیه‌مان بازگرداند.

در اول قرنتیان ۶:۱۱ می‌خوانیم: „و چنین [چاک‌چاک‌کن، زانی] شما بسیار بودید. اما شما شسته شده‌اید، تقدیس شده‌اید و به واسطهٔ نام خداوند ما عیسی مسیح صالح شده‌اید. [از طریق زندگی او در درون ما] و به واسطهٔ روح خدای ما.“

شخصی که در اتحاد نزدیک با مسیح زندگی می‌کند، از طریق رابطه‌اش با عیسی تقدیس می‌شود. تحت تأثیر روح‌القدس، گناهان خود را اعتراف کرده است. و به واسطه قدرت خدا، از راه زندگی تحت سلطه گناه بازمی‌گردد (رومیان ۸:۱–۲).

ما از طریق رابطه‌ای صمیمی با عیسی تقدیس می‌شویم. به همین دلیل اول قرنتیان ۱:۳۰ می‌گوید:

„از طریق او به خدا شما در مسیح عیسی هستید، کسی که خدا او را برای ما حکمت، عدالت، تقدیس و رستگاری قرار داده است.“

مسیح برای تقدیس ما به ما عطا شده است. اگر عیسی از طریق روح‌القدس در درون ما زندگی کند، پس ما در تقدس زندگی می‌کنیم. عیسی مقدس است.

ما به یاد می‌آوریم که او تنها می‌تواند از طریق روح‌القدس در درون ما زندگی کند. در یوحنا ۱۴:۱۶–۱۷، عیسی درباره روح‌القدس سخن می‌گوید و سپس، به‌طور شگفت‌آور، در آیه ۱۸ می‌گوید: „… من می‌خواهم تو را ببینم.“

سپس آن بخش شگفت‌انگیز در افسسیان ۳:۱۶–۱۷ وجود دارد: „باشد که او به شما قوت بخشد، مطابق با ثروت جلال خویش، تا به واسطه روح او در باطن‌تان تقویت شوید، تا مسیح به واسطه ایمان در دل‌هایتان ساکن شود و شما در محبت ریشه دوانده و استوار باشید.“

پس بیایید روشن کنیم که منبع تقدیس کیست. تنها خدا می‌تواند زندگی تقدیس را پدید آورد. او می‌تواند و مصمم است که آن را به انجام برساند – همراه با ما.

قدوسیت چیزی نیست که بتوانیم در مرحله‌ای از زندگی مسیحی خود به دست آورده و سپس برای همیشه آن را حفظ کنیم. قداست شیوه‌ای از زندگی است که روزبه‌روز با مسیح در دل‌هایمان و به واسطهٔ روح‌القدس تحقق می‌یابد.

چیزی مقدس است اگر به خدا سپرده شده باشد، اگر صرفاً برای خدا وجود داشته باشد، برای او تقدیس شده و برای او کنار گذاشته شده باشد. شخصی که در وفاداری مداوم به عیسی زندگی می‌کند، بدین‌وسیله شرایط یک زندگی تقدیس‌شده را فراهم می‌آورد. تقدیس یک رویداد واحد نیست، بلکه نتیجهٔ رابطه‌ای پایدار با عیسی و رابطهٔ متعاقب با روح‌القدس است.

ای. جی. وایت می‌گوید: „قداست هیجان نیست، بلکه تسلیم کامل ارادهٔ خود به خداست.“^[3] اگر عیسی در دل‌های ما ساکن است، پس در همه چیز با شادی به او گوش فرا دهیم و همیشه آنچه را که او می‌گوید انجام دهیم.

^[3] ای. جی. وایت, وزارت رسولان (هامبورگ، ۱۹۷۶) صص. ۵۲–۵۳ [۵۱، ۵۲]

تقدیس ما صرفاً از آسمان نمی‌بارد. و نیز صرفاً بر ما تحمیل نمی‌شود. خداوند همیشه می‌خواهد با ما همراهی کند. سهم ما چیست؟ سهم او چیست؟

این موضوع همکاری الهی-انسانی در بروشور به تفصیل مورد بحث قرار گرفته است. باقی ماندن در عیسی در فصل „اطاعت از طریق عیسی“. ارزش خواندن را دارد.

برای اینکه تقدیس را به‌درستی درک کنیم، باید به عیسی نگاه کنیم. او از طریق زندگی‌اش به ما نشان می‌دهد که تقدیس چیست. و مهم است که بفهمیم او می‌خواهد همان زندگی را در ما و از طریق ما زندگی کند.

عمیق‌ترین آرزوی قلب او برقراری رابطه‌ای صمیمی با پدر آسمانی‌اش و اطاعت از او در همه چیز بود. یوحنا ۱۴:۳۱: „جهان باید دریابد که من پدر را دوست می‌دارم و چنان‌که او به من فرمان داده است، عمل می‌کنم.“ جهان همچنین باید عشق ما به خدا را از طریق رابطه‌مان با مسیح و اطاعت‌مان بشناسد.

او برای زندگی در قداست کاملاً به قدرت خدا وابسته بود. یوحنا ۱۴:۱۰: „آیا باور نداری که من در پدرم هستم و پدرم در من است؟ کلماتی را که به شما می‌گویم، از خودِ خویش نمی‌گویم؛ بلکه پدری که در من ساکن است، کارهای خود را انجام می‌دهد.“ برای ما همه‌چیز در مورد کار مسیح از طریق ماست.

› گناه بر زندگی او تسلطی نداشت. یوحنا ۱۴:۳۰: „… شاهزادهٔ این جهان… بر من هیچ قدرتی ندارد.“

و اگر ما از طریق روح‌القدس رابطه‌ای نزدیک با مسیح داشته باشیم، او هیچ قدرتی بر ما ندارد (اول یوحنا ۵:۱۸): „هر که از خدا زاده شود، گناه نمی‌کند؛ و هر که از خدا زاده شود، خدا او را حفظ می‌کند و شیطان نمی‌تواند به او آسیبی برساند.“ (همچنین رومیان ۸:۲ را ببینید)

عیسی کاملاً وقف وظیفه‌ی نجات و کمک به دیگران بود. او جان خود را برای نجات ما فدا کرد. یوحنا ۱۰:۱۵–۱۷: „من جانم را برای گوسفندان فدا می‌کنم.“ زندگی مقدس او در عشقش به خدا و به انسان‌ها آشکار بود، و روشن‌ترین جلوهٔ آن مرگ جانشینانه‌اش برای نجات ما بود. – و اکنون او می‌خواهد مردم را از طریق ما نجات دهد.

ای. جی. وایت: „این [قدوسیت] تنها از طریق ایمان به مسیح و به نیروی روح‌القدس ساکن در درون انسان قابل دستیابی است.“^[4]

›  ما نمی‌توانیم تنها با تلاش‌های خودمان زندگی تقدیس‌شده‌ای را بگذرانیم. تقدیس تنها زمانی ممکن است که عیسی هر روز در درون من زندگی کند، از طریق وقف کامل من و دریافت روح‌القدس.

›  با این حال، ما نمی‌توانیم زندگی عیسی را تقلید کنیم. از ما انتظار نمی‌رود که این مسیر را دنبال کنیم. و ما نیز قادر به انجام آن نیستیم. اما باید در درون ما زنده بماند. من در زندگی او سهیم هستم؛ با تمام وجود با شیوه‌ای که او زیست و عشق ورزید، همذات‌پنداری می‌کنم. همان‌طور که پولس گفت: „من زندگی می‌کنم، اما دیگر من نیستم که زندگی می‌کنم، بلکه مسیح است که در من زندگی می‌کند.“ (غلاطیان ۲:۲۰)

عیسی به من قلبی تقدیس‌شده می‌دهد زیرا او در درون من ساکن است. در حزقیال ۳۶:۲۵–۲۷، ما وعدهٔ خدا را داریم که او ما را پاک خواهد کرد، قلبی نو به ما خواهد داد و از طریق روح خود ما را به مردمی تبدیل خواهد کرد که در فرمان‌های او گام برمی‌دارند.

^[4]  همان، ص. ۴۶۹

ما می‌خواهیم دو بخش مهم را دوباره مرور کنیم: وقتی عیسی در یوحنا ۱۴:۱۶–۲۰ آمدن روح‌القدس را به شاگردانش اعلام کرد، با این جمله نتیجه‌گیری کرد: „من می‌خواهم تو را ببینم.“ پر شدن از روح‌القدس به این معناست که مسیح در درون من زندگی می‌کند.

رسول پولس این را به‌خوبی برجسته کرد:

„خداوند به شما قوت بخشد، مطابق با ثروت جلال خویش، تا به واسطه روح او در باطن خود تقویت شوید، تا مسیح به واسطه ایمان در دل‌های شما ساکن شود و شما در محبت ریشه دوانده و استوار گردید.“ (افسسیان ۳: ۱۶–۱۷)

اگر مسیح از طریق روح‌القدس در دل‌های ما زندگی کند و ما در او بمانیم، از قدرت گناه در این زندگی و از محکومیت رها می‌شویم و بدین ترتیب از هلاکت در داوری خدا نیز آزاد می‌شویم.

„پس اکنون برای کسانی که در مسیح هستند، هیچ محکومیتی وجود ندارد. عیسی مسیح هستند. زیرا شریعت روح که حیات می‌بخشد در مسیح عیسی, مرا از قانون گناه و مرگ رها کرده است.“ (رومیان ۸: ۱–۲)

چرا برای همهٔ کسانی که در مسیح عیسی هستند محکومیتی نیست؟ زیرا شریعت روح ما را از آن رها کرده است. کار مداوم و حیات‌بخش روح‌القدس در درون ما، آنچه را عیسی برای ما انجام داده است در وجود ما به زندگی می‌آورد. مسیح گناهِ گناهان مرا بر دوش گرفته است. هنگامی که او در ماست، اسارت و بردگی در برابر گناه از میان می‌رود؛ من از قانون گناه آزاد می‌شوم. این بدان معناست که ما دیگر مجبور به گناه کردن نیستیم و معمولاً نیز تمایلی به گناه کردن نداریم., اما ما قادر به گناه کردن هستیم. پولس در غلاطیان ۵:۱۶ درباره رهایی از قدرت گناه نوشت:

„در روح گام بردارید, [که یعنی: همواره در روح‌القدس زندگی کنید] به این ترتیب، تسلیم هوس‌های جسمانی نخواهید شد.“

در غلاطیان ۵:۱۷–۱۸ توضیح مختصری دربارهٔ معنای زندگی به واسطهٔ روح‌القدس ارائه می‌شود. سپس آیات ۱۹–۲۱ اعمال جسمانی را برمی‌شمارند که وقتی به واسطهٔ روح‌القدس زندگی می‌کنیم، دیگر نیازی به انجام آن‌ها نداریم. مسیح در درون ما ما را از گناه و از فرشتگان سقوط‌کرده محافظت می‌کند:

از طریق روح‌القدس، مسیح می‌آفریند فشار بیش از حد در قلب‌هایمان – یعنی در اراده، خواسته‌ها، تمایلات و برنامه‌هایمان، تا شر دور نگه داشته شود. با این حال، باید در این نقطه به خاطر داشته باشیم که انسان باطنی در حال نو شدن است. روز به روز (دوم قرنتیان ۴:۱۶). دوستی ما با خدا باید هر روز از طریق وقف کامل به مسیح و کلام او و با طلب و دریافت روح‌القدس، چنان‌که وعده داده شده است (دوم پطرس ۱:۴)، پرورش یابد.

در اول یوحنا ۳:۶–۹ کلمات بسیار جدی دربارهٔ گناه می‌یابیم: „چه کسی در درون او باقی می‌ماند, او گناه نمی‌کند؛ هر که گناه می‌کند، نه او را دیده و نه او را شناخته است. فرزندان کوچک، نگذارید هیچ‌کس شما را گمراه کند! هر که آنچه را درست است انجام می‌دهد، همانند او صالح است. هر که مرتکب گناه می‌شود، از شیطان است؛ زیرا شیطان از همان ابتدا مرتکب گناه بوده است. برای همین پسر خدا ظاهر شد تا اعمال شیطان را نابود کند. هر که از خدا زاده شده باشد، گناه نمی‌کند، زیرا آنچه از خدا دریافت کرده در او باقی می‌ماند و او نمی‌تواند گناه کند، چون از خدا زاده شده است.“

کارشناسان زبان یونانی به ما می‌گویند که این سخنان تند درباره گناه کردن به گناهکاری مداوم ارجاع کنید. این بدان معناست که… او به طور عادت، آگاهانه یا عمداً گناه نمی‌کند. – (“اما ممکن است به گناه بیفتد.»)^[5]

این بدان معناست که مسیح، در درون ما و همراه ما، ما را قادر می‌سازد تا عادات گناه‌آلود را ترک کنیم. بنابراین وقتی ‚مسیح در درون ما ساکن است‘، این به ما کمک می‌کند تا بر گناهان مداوم و حتی اعتیادها نیز غلبه کنیم.^[6] به واسطهٔ مسیح ما غلبه‌کنندگان می‌شویم (رومیان ۸:۳۷).

^[5]  ورنر ای. لانگه, بزرگ‌ترین نیاز ما (لونهبورگ، ۲۰۱۱)، ص. ۳۱

^[6]  ببینید نامهٔ آندریاس شمارهٔ ۵: غلبه بر دخانیات و الکل ([email protected])

برخی گمان می‌کنند که در این زندگی با مسیح دیگر شکست رخ نمی‌دهد. درست است که مجبور نیستیم شکست بخوریم، اما ممکن است گهگاه چنین اتفاقی بیفتد. بیایید به خاطر داشته باشیم که هیچ پیامبر یا رسولی هرگز ادعا نکرده است که معصوم است. یک لغزش ممکن است از طریق غفلت از رابطه‌مان با مسیح، از طریق غافلگیر شدن، یا حتی از طریق حماقت خودمان رخ دهد. به همین دلیل رسول یوحنا در اول یوحنا ۲:۱ می‌نویسد:

„فرزندان کوچک من، این را برایتان می‌نویسم تا بتوانید گناه نمی‌کند. و اگر کسی مرتکب گناه شود، ما در نزد پدر یک وکیل داریم، عیسی مسیح، که صالح است.“

در مسیح، گناه دیگر اجتناب‌ناپذیر نیست. ما فرصت داریم تا پیروزی پایدار را به‌دست آوریم. „اما شکر خدا را که به واسطهٔ خداوند ما عیسی مسیح به ما پیروزی می‌بخشد.“ (اول قرنتیان ۱۵:۵۷)

ای. جی. وایت می‌گوید: „فقط از طریق قدرت عظیم شخص سوم تثلیث الاهی، که نه با انرژی کاهش‌یافته بلکه در کمال قدرت الهی می‌آید، است که می‌توانیم در برابر گناه مقاومت کنیم و بر آن غلبه یابیم.“^[7]

بله، با زیستن با مسیح از طریق روح‌القدس، قدرت گناه شکسته می‌شود – بازگشت‌ها و شکست‌ها کمتر پیش می‌آیند.

^[7]  ای. جی. وایت, کار روح‌القدس (لوونبورگ، ۲۰۰۶)، ص. ۱۱

هر روز برایم بسیار مهم است که خداوند مرا از قدرت شر محافظت کند. به همین دلیل دعا می‌کنم: „پدر، لطفاً امروز مرا از گناه در همه اشکال آن نجات ده؛ کمکم کن تا اجازه ندهم تأثیرات مضر مرا دستکاری کنند و از تو دور سازند.» مرا از افکار نادرست، سخنان بی‌محبت و اعمال خودخواهانه محافظت فرما. از فرشتگان سقوط‌کرده به‌طور کامل محافظت کن، مرا از طبیعت کهن و فاسدم دور نگه دار و در هر راهی از وسوسه‌ها و شرّ محافظت کن. از وعده‌ات سپاسگزارم: ‚ما می‌دانیم که هر کسی که از خدا زاده شده باشد، گناه نمی‌کند. به عادت, اما هر که از خدا زاده شده باشد، خدا او را محفوظ می‌دارد و شیطان دست به او نمی‌زند.‘ (اول یوحنا ۵:۱۸): و لطفاً همهٔ افکارم را در راستای اطاعت از مسیح قرار ده (رومیان ۱۰:۵).

از تو بسیار سپاسگزارم که در مسیح ذهنیتی نو به من بخشیدی، ذهنیتی ریشه در محبت خدا و در نتیجه در میوهٔ روح دارد. (رومیان ۸:۵) من تو را ستایش و سپاس می‌گویم که در نتیجهٔ آن شادی، آرامش، شکیبایی، مهربانی و نیکی در زندگی‌ام هست و می‌توانم این‌ها را به دیگران منتقل کنم. لطفاً رشد خوبی در این زمینه به من عطا فرما.“

تقدیس، هم‌زمان، فراخوانی است برای حفظ کرامت خود به‌عنوان فرزندان خدا و برای اجازه دادن به دیگران تا آن کرامت را نیز حفظ کنند.

„آیا نمی‌دانید که شما معبد خدا هستید و روح خدا در شما ساکن است؟ اگر کسی معبد خدا را ویران کند، خدا او را ویران خواهد کرد، زیرا معبد خدا مقدس است و شما نیز چنین هستید.“ (اول قرنتیان ۳: ۱۶–۱۷)

„… آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح‌القدس است که در شما ساکن است و آن را از خدا دریافت کرده‌اید و شما از آنِ خود نیستید؟ زیرا شما به قیمتی خریده‌شده‌اید؛ پس خدا را در بدن خود جلال دهید.“ (اول قرنتیان ۶: ۱۹–۲۰)

„چه بخورید، چه بنوشید و چه کار دیگری انجام دهید، همه را برای جلال خدا انجام دهید.“ (اول قرنتیان ۱۰:۳۱)

مسیح در درون ما، از طریق روح‌القدس، انگیزه و قدرت لازم را به ما می‌دهد تا با شادی راهی از زندگی را پیش ببریم که خدا را گرامی بدارد و به هم‌نوعان‌مان سود برساند. از منظر کتاب مقدس، این موضوع در مورد نگرش ما نسبت به جنسیت نیز صدق می‌کند. کتاب مقدس همواره و منحصراً جنسیت را در چارچوب ازدواج میان زن و مرد قرار می‌دهد. این همان روشی است که خدا انسان را آفرید و حتی در قرن ما نیز در این زمینه هیچ تغییری رخ نداده است. کتاب مقدس به تمام انحرافات از مسیر کتاب مقدس به عنوان „پورنیا“ یا زنا اشاره می‌کند، و این شامل افکار و „آرزوهای“ ما و همچنین سبک زندگی ما می‌شود. بیایید به خاطر داشته باشیم: خدا جنسیت را برای شادی و کمال ما آفرید. اما او همچنین بهتر می‌داند که چه چیزی برای ما خوب است و چه چیزی به ما آسیب می‌رساند، چه چیزی به ما شادی و کمال می‌بخشد و چه چیزی کرامت انسانی را تضعیف می‌کند. بنابراین، در همه امور بر نظم محبت او تکیه کنیم و در مسیر گناه گام ننهیم.

اما خداوند نسبت به سایر جنبه‌های سبک زندگی ما نیز بی‌تفاوت نیست؛ این موضوع شامل „تعادل کار و زندگی“ (تعادل در زندگی‌مان)، رژیم غذایی، ورزش در هوای تازه و پرهیز از همه سموم و داروهای مضر می‌شود.

برای من، آرزوی خدا در سوم یوحنا ۲ وعده‌ای شگفت‌انگیز است:

„امیدوارم در همه جهات و از نظر سلامتی در وضعیت خوبی باشید، همان‌طور که از آنچه از زندگی درونی‌تان می‌دانم، می‌دانم.“ جی‌ان‌بی

یکی از پایه‌های اصلی سلامت عاطفی، جسمی و روانی ما، اعتماد به خدای قادر متعال است که ما را دوست دارد. وقتی مسیح از طریق روح‌القدس در قلبم زندگی می‌کند، درونم به بهترین شکل ممکن مورد مراقبت قرار می‌گیرد. هیچ دیدگاه بهتری نسبت به زندگی وجود ندارد. این نگرش در تمام جنبه‌های زندگی روزمره‌ام و البته در سلامتی‌ام نیز تابش می‌یابد. کارشناسان می‌گویند که ۵۰ تا ۹۰ درصد بیماری‌ها علل روان‌شناختی دارند.

بر اساس مطالعه‌ای از سازمان ملل متحد، رابطه مثبت با خدا مهم‌ترین عامل در سلامت خوب است. علاوه بر این، این رابطه اثرات سایر عوامل سلامت (رژیم غذایی، ورزش، استراحت و غیره) را بیش از سه برابر تقویت می‌کند. این مطالعه تحت هدایت پروفسور گروسارت-ماتیک در میان ۳۵٬۰۰۰ نفر طی بیش از ۳۰ سال انجام شد.^[8]

^[8]  دکتران هایده، سلامت پزشکی با نیو استارت پلاس (لایپزیگ، ۲۰۱۴)، ۳۳۳/۳۳۴

یک تصور غلط رایج این است که انسان نمی‌تواند بر قدرت گناه غلبه کند. اما عیسی نیامد تا در برای نجات مردم از گناهانشان، اما توسط گناه. (متی ۱:۲۱)

یک تصور غلط دیگر این است که تقدیس فرآیندی خودکار است که در آن عیسی همه کارها را به‌تنهایی و بدون مشارکت ما انجام می‌دهد. خدا از ما انتظار دارد که خودمان انتخاب کنیم اراده او را انجام دهیم. او می‌خواهد ما گام‌های آماده‌ای را که در توان ماست برداریم. اطاعتی که از ایمان زاده می‌شود سه گام دارد:

دوستی ما با خدا همیشه با رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد و همکاری مشخص می‌شود. (برای جزئیات بیشتر ^[9])

ای. جی. وایت می‌گوید: „قدوسیتی که اکنون در مسیحیت در حال ظهور است، روح خودبرتری‌جویی و بی‌تفاوتی نسبت به شریعت خدا را آشکار می‌سازد که دیگر هیچ وجه اشتراکی با دین کتاب مقدس ندارد.“ پیروان آن تعلیم می‌دهند که تقدیس عملی آنی است که از طریق آن تنها با ایمان به کمال تقدس می‌رسند. «فقط ایمان داشته باشید»، می‌گویند، «و برکت را دریافت خواهید کرد.» هرگونه تلاش بیشتر غیرضروری تلقی می‌شود. در عین حال، آنها اعتبار شریعت خدا را انکار کرده و ادعا می‌کنند که از تکلیف رعایت فرمان‌ها آزاد شده‌اند.»^[10]

کلام خدا به‌وضوح بیان می‌کند: „هر که بگوید «من او را می‌شناسم» و به فرمان‌هایش عمل نکند، دروغگو است و در چنین شخصی هیچ حقیقتی نیست.“ (اول یوحنا ۳:۶)

^[9] اچ. هاوبیل, در عیسی ماندن, فصل چهارم „اطاعت از طریق عیسی“، صص. ۷۹–۸۱

^[10] ای. جی. وایت, مبارزه بزرگ (هامبورگ، ۱۹۵۸)، ص. ۴۷۱
کتاب‌شناسی: ای. جی. وایت درباره تقدیس در مناقشه بزرگ, فصل ۲۷: احیاءهای معاصر، ص. ۴۶۱ و صفحات بعد، به‌ویژه از ص. ۴۶۹ به بعد

مایلم رومیان ۶:۲۲ را در ترجمه‌های مختلف بخوانم تا بتوانیم آن را به‌درستی درک کنیم:

لو: „اما اکنون که از گناه آزاد شده‌اید و بندگان خدا گشته‌اید، ثمرهٔ آن این است که مقدس می‌شوید و نتیجهٔ نهایی آن زندگی جاودانه است.“

NLB: „اما اکنون از قدرت گناه آزاد شده‌اید و بندگان خدا گشته‌اید. اکنون کاری را انجام می‌دهید که به تقدیس شما می‌انجامد و زندگی جاودانه را برایتان به ارمغان می‌آورد.“

GNB: „اما اکنون شما از اسارت گناه آزاد شده‌اید و خدا را خدمت می‌کنید. نتیجهٔ آن سبک زندگی‌ای است که شما را قوم مقدس خدا ثابت می‌کند و در پایان، زندگی جاودانه در انتظار شماست.“

وعده‌های خدا حقیقت دارند. خدا ما را مقدس می‌سازد. او ما را به‌عنوان قوم خود می‌پذیرد تا بتوانیم انجیل را به جهان برسانیم. و او می‌خواهد زندگی ما را در تقدس هدایت کند، در حالی که با او در ایمانی شاد و با تمام وجود و در قدرت روح‌القدس گام برمی‌داریم.

„اما خدای صلح شما را کاملاً تقدیس کند و روح، جان و بدن شما در آمدن خداوند ما عیسی مسیح بی‌عیب و نقص نگه داشته شود.“ (اول تیموتائوس ۵: ۲۳–۲۴)