در هفت جای عهد جدید آمده است که عیسی مسیح خالق است. (یوحنا ۱: ۱–۳ و ۱۴؛ عبرانیان ۱: ۱–۲) کولسیان ۱:۱۵–۱۶ چنین می‌گوید: „همه چیزها به واسطهٔ او و برای او آفریده شدند.“ رابطه بین عیسی به‌عنوان خالق و روز شنبه چیست؟

پاسخ در پیدایش ۲:۲–۳ داده شده است: „و این‌گونه در روز هفتم، خدا کاری را که انجام می‌داد به پایان رساند و در روز هفتم از تمام کارهایی که کرده بود، آرام گرفت. و خدا روز هفتم را برکت داد و آن را مقدس شمرد، زیرا در آن روز از تمام کارهایی که خدا آفریده و ساخته بود، آرام گرفت.“

مزمور ۱۱۱:۴ به این اشاره می‌کند: „او، خداوند مهربان و رحیم، اثری از شگفتی‌هایش بر جای گذاشته است.“

شنبه یک اختراع بشری نیست، بلکه مفهومی است که توسط آفریننده و نجات‌دهندهٔ ما، عیسی مسیح، تصور شده است. به همین دلیل عیسی توانست به یهودیان توضیح دهد که او خداوند شنبه است. (مرقس ۲: ۲۷–۲۸).

پس از شش روز آفرینش، آفرینش در روز هفتم جشن گرفته شد. آفرینش جهان با روز سبت به پایان رسید.

شنبه را نمی‌توان بر مبنای نجوم یا اخلاق توضیح داد. تنها دلیل وجود شبات و هفتهٔ هفت‌روزه این است که خالق آن را مقرر کرده است. بدون او، شباتی وجود نداشت. از آنجا که شبات روز یادبود آفرینشی است که از طریق مسیح به انجام رسیده، نشانه‌ای از محبت و قدرت مسیح برای همهٔ مردم است.

رسول یوحنا اشاره می‌کند که خدا روز خاصی را معین کرده است. بر اساس مکاشفه ۱:۱۰، او می‌گوید: „روح‌القدس در روز خداوند بر من نازل شد…“

جان به کدام روز اشاره می‌کند؟ تنها روزی که در کتاب مقدس به‌عنوان «روز خدا» یاد شده، روز سبت است. این است آنچه ده فرمان می‌گوید: „اما روز هفتم، شبات خداوند، خدای توست.“ (خروج ۲۰:۱۰) خداوند از طریق پیامبر اشعیا، شنبه را „روز مقدس من“ می‌نامد. „خداوند می‌فرماید: شنبه را روزِ من بدانید! با انجام کارهای روزمره آن را بی‌احترام نسازید. با سفر کردن، کار کردن یا انجام هیچ‌گونه معامله آن را بی‌حرمت نسازید. آن را با احترام به‌عنوان روزِ شادی پاس بدارید! آنگاه خود من منبع شادی شما خواهم بود. شما را قادر خواهم ساخت تا بر همه موانع پیروز شوید…“ (اشعیا ۵۸: ۱۳–۱۴)

در اول قرنتیان ۱۰:۴، رسول پولس توضیح می‌دهد که آن مسیح بود. او می‌گوید: „صخرهٔ معنوی که همراه آن‌ها بود، مسیح بود.“

مسیح قوم خدا را از مصر بیرون برد، از بیابان عبور داد و به کنعان رساند، در حالی که ستون ابر و آتش راهنمای آنان بود. رابطهٔ بین عیسی مسیح، رهبر قوم خدا، و شبات چیست؟

در بیابان تقریباً هیچ‌چیز نمی‌روید. به همین دلیل مسیح به مدت تقریباً چهل سال هر روز برای مردم منّ فراهم می‌کرد. این ماجرا به تفصیل در باب ۱۶ کتاب خروج روایت شده است. منّ باید هر روز مصرف می‌شد. هر چه باقی می‌ماند تا صبح روز بعد فاسد می‌شد. اما در روز ششم، آنها باید دو برابر مقدار معمول را جمع‌آوری می‌کردند، زیرا در روز شنبه منّی فراهم نمی‌شد. با این حال، منّی که آنها جمع‌آوری کرده بودند، بین جمعه و شنبه فاسد نشد. این واقعه نشان می‌دهد که مسیح از طریق منّی، به مدت چهل سال، با آنها به رعایت روز شنبه پرداخت.

چرا پسر خدا این‌گونه رفتار کرد؟ بیایید توضیح او را در آیهٔ ۴ بخوانیم:
„آنگاه خداوند به موسی گفت: “ببین، من نان را از آسمان برای شما باران خواهم فرستاد و مردم بیرون خواهند رفت و هر روز آنچه را برای آن روز نیاز دارند جمع خواهند کرد تا بتوانم آنها را بیازمایم و ببینم آیا در شریعت من گام برمی‌دارند یا نه.»
پسر خدا قومش را از طریق تقدیس روز سبت آزمود تا ببیند آیا شریعت او را رعایت خواهند کرد؛ یعنی آیا به او اعتماد و اطاعت خواهند کرد. آیات ۲۷ و ۲۸ می‌گویند:
„اما در روز هفتم، برخی از مردم بیرون رفتند تا جمع‌آوری کنند و هیچ‌چیز نیافتند. سپس خداوند به موسی گفت: “تا چه زمانی از اطاعت فرمان‌ها و دستورهای من خودداری می‌کنی؟»
عیسی مسیح نپرسید: «تا چه مدت از رعایت شبات خودداری خواهید کرد؟» او با دیدن اینکه آیا شباتش را مقدس نگه می‌دارند، کل رابطه‌شان با او – یعنی اینکه آیا به او اعتماد داشتند و از او اطاعت می‌کردند – را می‌آزمود.

چه کسی با انگشت خود بر لوحه‌های سنگی فرمان‌ها را نوشت؟ بر اساس اول قرنتیان ۱۰:۴، مسیح بود که در ستون ابر و آتش همراه قوم خدا بود. او همچنین آنها را از مصر بیرون آورد. (رجوع شود به خروج ۲۰:۲ و یهودا ۴ب، ۵). این بدان معناست که پسر خدا قانون‌گذار الهی است. او خود ده فرمان را بر لوحه‌های سنگی نوشت و آنها را به موسی سپرد.

خداوند کل کتاب مقدس را به انسان‌ها سپرد تا آن را بنویسند. اما ده فرمان را نه. او خود این ده فرمان را نوشت. وقتی موسی در خشم خود از رقص دور گوساله طلایی، لوحه‌های سنگی را شکست، مسیح به او مأموریت داد تا دو لوحهٔ جدید آماده کند. با این حال، حتی در این مورد نیز خداوند مأموریت نوشتن آنها را به موسی واگذار نکرد. مسیح خود بار دوم ده فرمان را بر لوحه‌های سنگی حک کرد و دستور داد که آنها در تابوت ویژه‌ای در قدس‌القدسِ معبد نگهداری شوند. (رجوع کنید به خروج ۳۲:۱۶ و تثنیه ۱۰:۱–۵) یک رویداد شگفت‌انگیز: خداوند خود ده فرمان را نوشت.

مواد نوشتاری – سنگ – دلالت بر پایداری دارد. کسی روی سنگ نمی‌نویسد با این نیت که بعداً آن را تغییر دهد.

به همین دلیل مسیح دربارهٔ این قانون می‌گوید:

„تا آسمان و زمین از میان بروند، حتی کوچک‌ترین حرف یا نقطه‌ای از شریعت از میان نخواهد رفت. (متی ۵:۱۸)

این قانون اساس قیامت خواهد بود. یعقوب به ده فرمان اشاره می‌کند. „قانون سلطنتی“، „قانون آزادی“ (یعقوب ۲: ۸، ۱۲)

مسیح، قانون‌گذار الهی، می‌گوید: „اگر مرا دوست دارید، فرمان‌هایم را رعایت خواهید کرد.“ اگر مرا دوست دارید، احکامم را رعایت کنید.

با این بیان، او نه تنها به فرمان‌هایش در اناجیل، بلکه به ده فرمان نیز اشاره می‌کند. در این ده فرمان، روز شنبه بر مبنای آفرینش موجه شناخته می‌شود. این بدان معناست که کسی که روز شنبه را رعایت می‌کند، با این کار برتری خداوند و حق حاکمیت خالق را به رسمیت می‌شناسد.

عیسی روز استراحت را نام می‌گذارد „شنبهٔ خداوند، خدای تو“ (خروج ۲۰:۱۰). اگرچه عیسی توضیح می‌دهد که شبات برای خیر انسان وضع شده است (مرقس ۲:۲۷), زیرا این روز همچنان ملکیت خداست. عیسی خداوند روز شنبه است، نه ما. این بدان معناست که تقدس روز شنبه از حضور خدا نشأت می‌گیرد. روز شنبه هدیه‌ای از سوی آفریدگار ماست که برای حفاظت و حفظ رابطه‌مان با خدا در نظر گرفته شده است. هر کسی که وارد هم‌نشینی با خدا نشود، جوهر اصلی شبات را از دست داده است.

عیسی فرمان شبات را جامع‌ترین فرمان از ده فرمان توصیف کرد. (خروج ۲۰: ۸–۱۱). در این فرمان می‌آموزیم که خداوند (یهوه) آفرینندهٔ آسمان و زمین است.

تنها این فرمان همهٔ جزئیات لازم برای تصویب قانونی از نظر حقوقی معتبر را در خود دارد: نام، سمت و حوزهٔ اختیارات قانون‌گذار: „یهوه، آفرینندهٔ آسمان و زمین“. هر امضایی که یک قانون را به اجرا درمی‌آورد، همین جزئیات هویتی را در خود دارد، مانند „فرانک-والتر اشتاین‌مایر، رئیس‌جمهور جمهوری فدرال آلمان“. از طریق فرمان شبات، ده فرمان رسماً به اجرا درآمده‌اند. شنبه امضای خدا، مهر خدا بر شریعت اوست.

من همیشه در این فکر بوده‌ام که چرا هدیه الهی روز شنبه هم یک فرمان است. پاسخ زیر را یافتم: خداوند این کار را کرد تا مطمئن شود که ما همچنان این هدیه را دریافت خواهیم کرد. در غیر این صورت، هر طور که بخواهیم با روز شنبه رفتار می‌کردیم. بالاخره می‌توانیم ببینیم که این اتفاق در بسیاری از موارد علیرغم فرمان رخ می‌دهد.

بدین ترتیب ما ارتباط دیگری میان مسیح و شبات را شناسایی کرده‌ایم. به‌عنوان قانون‌گذار الهی، او فرمان شبات را در ده فرمان گنجاند و آن را به ماهیت امضا یا مُهر آراست.

کتاب تثنیه ۵ ده فرمان را تکرار می‌کند. فرمان مربوط به روز شنبه در آیات ۱۲ تا ۱۵ به‌طور کامل تشریح شده است.

در خروج ۲۰، رعایت روز شنبه با استناد به آفرینش موجه شمرده شده است. در تثنیه ۵، رعایت روز شنبه با استناد به رهایی از بردگی در مصر موجه شمرده شده است. (آیه ۱۵).

اشاره به خروج از مصر توجیه دیگری برای رعایت روز شنبه فراهم می‌کند. این نشان می‌دهد که شنبه اهمیت وسیع‌تری دارد تا صرفاً روزی برای گرامیداشت آفرینش باشد. در کتاب مقدس، مصر خانهٔ بندگی یا بردگی است که خداوند قوم خود را از آن رهایی بخشید. (خروج ۲۰:۲؛ ملاحظه کنید مکاشفه ۱۱:۸) رهایی از بردگی، خروج از طریق خون بره (پاسخ)، نجات از قدرت سهمگین دشمن و سفر به سرزمین موعود نمادهای رستگاری از بردگی گناه و مرگ هستند. این بدان معناست که هر شبات نیز یادبود رهایی از طریق عیسی مسیح است.

البته هر دو دلیل برای شبات مهم هستند: اگر مسیح خالق نبود، رستاخیز به حیات جاودانه وجود نداشت. اما بدون مصلوب شدن، بدون عمل نجات‌بخش عیسی، ما نیز نمی‌توانستیم از اسارت گناه رهایی یابیم.

شنبه ما را به مسیح، آفریننده و نجات‌دهنده، پیوند می‌دهد.

رابطه بین شبات و نجات همچنین به روش‌های دیگری نشان داده می‌شود. این نشانه‌ای از عهد میان خدا و فرزندانش است. خدا قصد داشت که رعایت شبات آن‌ها را به‌عنوان عبادت‌کنندگان او متمایز سازد.

بر اساس خروج ۳۱:۱۳، خدا فرمان می‌دهد: „شنبهٔ مرا نگاه دارید؛ زیرا آن نشانه‌ای است میان من و شما در تمامی نسل‌ها، تا بدانید که من یهوه هستم که شما را تقدیس می‌کنم.“

شنبه نشانه‌ای است که خداوند ما را تقدیس می‌کند. «قوم مقدس» که در خروج ۱۹:۵–۶ به آن اشاره شده، در اول پطرس ۲:۹ به کلیسای عهد جدید نسبت داده شده است. مسیح برای تقدیس و نجات ما منصوب شده است.

در حزقیال ۲۰:۲۰ تقدیس روز سبت با این کلمات موجه شناخته می‌شود: „تا بدانید که من یهوه خدای شما هستم“. این اشاره به آفرینش است. عیسی سبت را به‌عنوان نشانه‌ای از کار آفرینش و رستگاری‌اش به ما داد.

آیا پیامبران دربارهٔ شنبه اظهارنظری کرده‌اند؟ بله، بسیارند. بیایید به دو مثال نگاه کنیم:

از طریق پیامبر ارمیا، مسیح هشدار زیر را به قومش فرستاد (ارمیا ۱۷:۲۷):

„اما اگر به فرمان من برای مقدس شمردن روز شنبه و حمل هیچ باری از دروازه‌های اورشلیم در آن روز عمل نکنید، آتشی در دروازه‌های آن برمی‌افروزم که خانه‌های مستحکم اورشلیم را خواهد سوزاند و خاموش نخواهد شد.“

هفده سال بعد، این سخنان به واقعیتی تلخ بدل شدند. بر اساس ارمیا ۵۲:۱۲–۱۳، خانهٔ خداوند و همهٔ خانه‌های بزرگ اورشلیم توسط بابلی‌ها به آتش کشیده شدند.

عیسی مسیح، فرستاده الهی پیامبران، بر روز شنبه تأکید کرد. از طریق ارمیا، مسیح توجه را به شرایط بیرونی جلب کرد: در روز شنبه نباید هیچ باری حمل کنند و هیچ کاری انجام دهند، زیرا استراحت ظاهری پیش‌نیاز استراحت و تجدید قوا روحانی در روز شنبه است.

از طریق پیامبر دانیال، مسیح پیشگویی کرد که کسی خواهد آمد که „تابع است“, ، برای تغییر شریعت خدا. این مربوط به شبات است. در دانیال ۷:۲۵، این قدرت به‌طور نمادین „شاخ کوچک“ نامیده می‌شود.

„او به پروردگار اعلی کفر خواهد ورزید و قدیسان پروردگار اعلی را نابود خواهد کرد و گستاخانه جشن‌های مقدس و شریعت را تغییر خواهد داد. آنان برای مدتی، دو دوره و نیم‌دوره به او سپرده خواهند شد.“

در شریعت خدا چه تغییری ایجاد شده است؟ مقایسهٔ ده فرمان در کتاب مقدس با کتاب‌های تعلیمات دینی نشان می‌دهد:

1. فرمان منع پرستش تصاویر از ده فرمان حذف شد.
2. شنبه به یکشنبه تغییر یافت. این بدان معنا بود که روز استراحت مشخص‌شده در ده فرمان – شنبه – تغییر کرد.
3. برای اینکه دوباره ده فرمان باشند، فرمان آخر به دو فرمان تقسیم شد.

رسول پطرس می‌گوید چنان‌که مسیح نیز رنج کشید تا شما را نمونه باشد، تا در ردّ گناه و پیروی از خدا، همان‌گونه که او کرد، شما نیز عمل کنید., — مسیح الگویی قرار داد،, „که شما باید از او پیروی کنید“. حواری یوحنا تأکید می‌کند هر که در او ساکن است، در نور راه می‌رود.: „هر که می‌گوید در او باقی می‌ماند، باید چنانکه او راه رفت، راه رود.“ زندگی عیسی در زمین باید برای ما الگو باشد.

عیسی در مراسم شبات شرکت کرد و در آن نقش فعالی ایفا کرد: „و به ناصرت آمد، جایی که در آن بزرگ شده بود، و طبق معمول خود در روز شنبه وارد کنیسه شد و برای قرائت ایستاد.“ (لوقا ۴:۱۶)

روز شنبه، عیسی با حواریونش برای پیاده‌روی به دل طبیعت رفت:

„در آن زمان عیسی در روز شنبه از میان یک مزرعه ذرت عبور می‌کرد؛ و چون شاگردانش گرسنه بودند، شروع کردند به کندن خوشه‌های ذرت و خوردن آن‌ها.“ (متی ۱۲:۱)

عیسی در روز شنبه نیکی کرد: „به همین دلیل انجام نیکی در روز شنبه جایز است.“ (متی ۱۲: ۱۰–۱۳، آیهٔ ۱۲ب)

عیادت از بیماران و مهمان‌نوازی در روز شنبه بسیار مهم شمرده می‌شوند: „و آنها بلافاصله کنیسه را ترک کردند و همراه با یعقوب و یوحنا به خانهٔ شمعون و اندریا رفتند. مادر همسر شمعون در بستر تب‌آلود دراز کشیده بود.“ (مرقس ۱: ۲۱–۲۹، به‌ویژه ۲۹–۳۰) عیسی او را شفا داد.

عیسی، قانون‌گذار الهی، در حالی که به صورت انسان روی زمین بود، شنبه را تقدیس کرد: در این کار، او از قوانین دست‌ساز بشر یهودی پیروی نکرد.

به عنوان „خداوند شبات“ (مارک ۲:۲۸ EB) عیسی به ما دستورالعمل‌هایی می‌دهد که نشان می‌دهد چگونه می‌توانیم برکتی را که او می‌خواهد به‌ویژه در این روز به ما عطا کند، تجربه کنیم. شنبه روزی مبارک، روزی مقدس و روزی استراحت است.

عیسی „او روز هفتم را برکت داد و آن را مقدس شمرد، زیرا در آن روز از تمام کارش استراحت کرد.“ و خدا روز هفتم را برکت داد و آن را مقدس شمرد، زیرا در آن روز از همه کار خسته‌کنندهٔ آفرینش آسوده شد.

شنبه، روز عیسی مسیح، شنبه مسیحی، برای همه کسانی که در مسیح هستند، شادی است. ما باید آن را به‌عنوان یک „آرزو“ خوانده می‌شوند – ملاحظه کنید اشعیا ۵۸:۱۳.

عیسی به حواریونش گفت که او استادشان است. (یوحنا ۱۳:۱۳) و دوستانش. „اگر آنچه را که به شما فرمان می‌دهم انجام دهید، شما دوستان من هستید.“ شما دوستان من هستید اگر آنچه را که من به شما امر می‌کنم به جا آورید.

آنها از عیسی دربارهٔ شبات چه آموختند؟ لوقا ۲۳:۵۴–۲۴:۱ روایت می‌کند: „و آن روزِ آماده‌سازی بود (آنچه اکنون جمعه می‌نامیم)، و شنبه (شنبه) آغاز شد.“ (بر اساس تقویم کتاب مقدس، شبات با غروب آفتاب آغاز می‌شود: پیدایش ۱:۵؛ لاویان ۲۳:۳۲؛ نحمیا ۱۳:۱۹؛ لوقا ۴:۳۱، ۴۰).

„اما زنانی که با او از جلیل آمده بودند، پشت سر او آمدند و قبر و نحوهٔ قرار گرفتن جسدش را دیدند. سپس بازگشتند و ادویه‌ها و مرهم‌ها را آماده کردند. و در تمام روز شنبه، طبق شریعت، سکوت اختیار کردند. اما خیلی زود در روز اول هفته (یکشنبه)، با خود معطرهایی را که آماده کرده بودند، به قبر آمدند.“

شاگردان از استاد و دوست‌شان آموخته بودند. آنها حتی در حالی که با نیاز فوری آماده‌سازی جسد عیسی برای دفن مواجه بودند، شنبه را رعایت کردند. وقتی شنبه به پایان رسید، به کار پرداختند و در اوایل روز اول هفته با معطرها به قبر رسیدند.

„اما وقتی عیسی در روز اول هفته زود برخاست …“ (مرقس ۱۶:۹)

رستاخیز عیسی از مردگان رویدادی باشکوه است. بدون آن، ایمان ما بیهوده خواهد بود. (اول قرنتیان ۱۵: ۱۷–۱۸) پس آیا باید روز رستاخیز را جشن بگیریم؟

در ده فرمان، روز سبت روز یادبود آفرینشی است که به واسطهٔ مسیح به وجود آمده است. (خروج ۲۰:۱۱). این روز همچنین روزی است برای یادبود رهایی قوم اسرائیل از بردگی در مصر (رجوع شود به تثنیه ۱۵), ، که تحت هدایت پسر خدا انجام شد. شنبه روزی است برای یادبود تمام اعمال قدرتمند پسر خدا در آفرینش و رستگاری. آنچه عیسی مسیح برای ما بر صلیب انجام داد و در رستاخیز به کمال رساند، با هم پیوند خورده‌اند. مرگ بر صلیب بدون رستاخیز نمی‌توانست به ما کمک کند. و در واقع، رستاخیز بدون قربانی بر صلیب نیز نمی‌توانست. این دو به‌طور جدایی‌ناپذیری به هم پیوند خورده‌اند. و روز یادبود برای هر دو، روز سبت است.

„از خدا بخواه که مجبور نشوی در زمستان یا در روز شنبه فرار کنی.“ (متی ۲۴:۲۰)

آیا مسیحیان در جریان محاصره رومی اورشلیم در سال ۶۶ میلادی به سخنان عیسی یادشان آمد؟ بی‌شک! خداوند چگونه به دعاهایشان پاسخ داد؟ فرار مسیحیان (طبق تقویم ما) در ۱۹ اکتبر ۶۶، درست پیش از آغاز فصل بارندگی رخ داد. اگر قرار بود کسی فرار کند، این زمان از سال زمان مناسبی بود.

بخش دیگر درخواست – مبنی بر اینکه مجبور نباشند در روز شنبه فرار کنند – چگونه برآورده شد؟ رومیان روز پنج‌شنبه ۱۶ اکتبر ۶۶ میلادی از اورشلیم عقب‌نشینی کردند. عیسی شدیداً تأکید کرده بود که فوراً فرار کنند. چرا آنها بلافاصله فرار نکردند؟

روز جمعه برای فرار زمان بسیار کمی بود، زیرا شنبه حدود ساعت شش بعدازظهر آغاز می‌شد. طبق دستور عیسی، آنها باید به کوه‌ها، یعنی منطقه کرانه شرقی، فرار می‌کردند. سفر به آنجا آن‌قدر طولانی بود که قبل از شروع شنبه قابل انجام نبود. آنها در روز شنبه فرار نکردند، بلکه مطابق فرمان مسیح آن روز را مقدس نگه داشتند. آنها روز یکشنبه، ۱۹ اکتبر، به شهر کوچک پِلا در کرانه شرقی فرار کردند.

بنابراین، ۳۵ سال پس از مرگ عیسی، جماعت اورشلیم از هرگونه تغییرِ روزِ شنبه به روزِ نخستِ هفته به پاسِ رستاخیزِ او بی‌خبر بود.

وقتی عیسی در رود اردن توسط یوحنا تعمید یافت، یوحنا از طریق روح‌القدس آشکار ساخت که عیسی کیست: „این است برهٔ خدا که گناه جهان را برمی‌دارد.“ در کتاب مکاشفه، که نامیده می‌شود „مکاشفهٔ عیسی مسیح“ (مکاشفه ۱:۱), ، دربارهٔ رستگاران گفته می‌شود: „این‌ها … بره را هر جا که می‌رود دنبال می‌کنند.“ (مکاشفه ۱۴:۴). در آیات بعدی، پیام نهایی خداوند به بشر را می‌یابیم. فرشتهٔ اول ما را به پرستش خالق فرا می‌خواند. (مکاشفه ۱۴:۷). عبادت خالق به‌طور نزدیک به روز سبت پیوند خورده است. در همان فصل (آیه ۹ و ۱۱) این درباره کسانی است که „وحش“ را می‌پرستند. در آن هشداری جدی علیه پذیرفتن „نشان وحش“ آمده است؛ کسانی که آن را بپذیرند، هلاک خواهند شد. این نشان ظاهراً علامتی مقابل سبت است. آیهٔ ۱۲ دربارهٔ نجات‌یافتگان می‌گوید که „فرمان‌های خدا را نگه می‌دارند و به عیسی ایمان دارند“.“

مکاشفه ۱۲ از کسانی سخن می‌گوید که بر متهم‌کننده غلبه کرده‌اند. „به خون بره. همچنین با این واقعیت مشخص می‌شود که آن „نگهداشتن فرمان‌های خدا و شهادت دادن به عیسی“. (آیه ۱۷)

کاملاً روشن است که برهٔ خدا اهمیت زیادی برای پرستش خدا، رعایت فرمان‌های او و در نتیجه „شنبهٔ خداوند“ قائل است.

طبق یوحنا ۱۴:۳، عیسی وعده داد: „می‌خواهم برگردم و تو را با خود ببرم.“ فصل ۱۴ کتاب مکاشفه در این زمینه به‌ویژه قابل توجه است. این فصل حاوی آخرین پیام خداوند به بشریت پیش از بازگشت عیسی مسیح است. در آیهٔ ۱۴، عیسی مسیح به‌عنوان پادشاه آینده که برای درو می‌آید، به تصویر کشیده شده است. در آیهٔ ۱۲، کسانی که در انتظار او هستند، به شرح زیر توصیف شده‌اند: „اینان کسانی هستند که فرمان‌های خدا را نگه می‌دارند و به عیسی ایمان دارند.“ در آیهٔ ۷، متن با این کلمات آغاز می‌شود „پرستش کنید آن کسی را که آسمان‌ها و زمین، دریا و چشمه‌های آب را آفرید.“ او به فرمان مربوط به شبات اشاره کرد. این نشان می‌دهد که برای عیسی، شبات حتی در دوره‌ای که به بازگشت او منتهی می‌شود، اهمیت ویژه‌ای دارد.

یاکوب ۴:۱۲ می‌گوید: „او هم قانون‌گذار است و هم قاضی.“

نام آنجا ذکر نشده است. فقط به ما گفته شده که قانون‌گذار و قاضی یک نفر هستند. در مکاشفه ۱۹:۱۱–۱۳، کسی که قضاوت می‌کند، ... „کلام خدا“ ... خوانده می‌شود. این لقبی برای عیسی است. یوحنا ۵:۲۲ می‌گوید که پدر همهٔ داوری را به پسر سپرده است. او بر اساس چه قانونی داوری خواهد کرد؟

موعظهٔ Eclesiastes ۱۲:۱۳–۱۴ می‌گوید که „فرمان‌های او“ بنیان را تشکیل می‌دهد. یعقوب ۲: ۸–۱۳ نشان می‌دهد که این مربوط به ده فرمان است. شنبه بخشی از ده فرمان است.

عیسی موعظهٔ کوه را با بیانیه‌ای صریح و بی‌ابهام به پایان می‌رساند که همهٔ ما باید آن را بسیار جدی بگیریم. او در متی ۷:۲۱ می‌گوید: „هر که به من “ای خداوند، ای خداوند» بگوید، داخل ملکوت آسمان نخواهد شد، بلکه آنانی که ارادهٔ پدرم در آسمان را به جا می‌آورند.“ در مزمور ۸۹:۳۵، خداوند می‌فرماید: „پیمانم را نخواهم شکست و آنچه از لب‌هایم بیرون آمده را تغییر نخواهم داد.“

کتاب مقدس در اشعیا ۶۶:۲۳ پاسخ روشنی به این سؤال می‌دهد: „و همهٔ بشر خواهند آمد، از هلالی به هلالی و از شباتی به شباتی، تا در حضور من سجده کنند، می‌گوید خداوند.“ نجات‌یافتگان در زمین نو هر شنبه به پرستش آفریننده و نجات‌دهندهٔ خود ادامه خواهند داد. جوهر پرستش حقیقی، چه در اینجا و چه در زمین نو، اطاعت از دل است. به همین دلیل هر روز از پروردگارمان می‌پرسیم،, „به من روحی مشتاق عطا کن.“ (مزمور ۵۱:۱۴)

مقدس شمردن روز سبت در زمین نو گواهی می‌دهد که این روز یادبود رستگاری کامل و آفرینش نوین انسان و زمین است.

عیسی مسیح شنبه را به ما داد. شنبه برای او چنان مهم بود که او آن را به مدت چهل سال از طریق معجزهٔ منّا با قوم خدا به جا آورد. عیسی در قانون بنیادین الهی خود، ده فرمان، رعایت شنبه را امر فرمود.

او همچنین مرا به واسطهٔ خونش فدیه داده و از اسارت گناه رهایی بخشیده است. اگر او روز سبت را به‌عنوان نشانه‌ای از عهد برای فرزندانش برگزیده است، من نیز خوشحالم که این نشانه را بر دوش بکشم. از طریق زندگی‌اش بر روی زمین، عیسی نمونه‌ای است که می‌خواهم با قدرت روح‌القدس از او پیروی کنم. به فضل خدا، آرزو دارم در میان کسانی باشم که هر جا بره می‌رود از او پیروی می‌کنند؛ کسانی که در زمین نو، شبات پس از شبات خدا را می‌پرستند.

می‌خواهم از آن کسانی باشم که عیسی به آنها خواهد گفت: „بیا ای که از جانب پدرم برکت یافته‌ای؛ وارث پادشاهی‌ای باش که از بنیاد جهان برای تو آماده شده است.“ آنگاه پادشاه خواهد گفت: «بروید از حضور من، ای شریران، به آن عذاب ابدی که برای شیطان و فرشتگانش مهیا شده است.»